ปีนี้ถือเป็นปีทองของนางเอกสุดฮ็อต “โบว์ – เมลดา สุศรี” ที่ถ้าวัดเรื่องงาน กราฟของเธอมาแรงไม่แพ้ใคร ไม่ว่าจะเป็นละคร ถ่ายแบบ งานพรีเซ็นเตอร์ หรือภาพยนตร์ และล่าสุดกับการขึ้นปก แพรว

8 ปี บนถนนสายบันเทิงของ “โบว์ – เมลดา” นางเอกมาแรงแห่งยุค

ปีนี้อายุ 25 เชื่อเรื่องเบญจเพสไหมคะ (โบว์เกิดวันที่ 4 มิ.ย. 2539)

“จริงๆ ก็เชื่อนะ คือไม่อยากลบหลู่ ฉะนั้นใครเตือนอะไรก็ฟังค่ะ อย่างเช่น มีคนเตือนว่าช่วงนี้อย่าขับรถเอง ซึ่งโบว์ก็ไม่ได้ขับอยู่แล้ว ส่วนใหญ่คุณแม่ช่วยขับให้ โบว์เชื่อว่าดวงคุณแม่อุปถัมภ์ค่ะ (ยิ้ม)

“ซึ่งพอมองย้อนกลับไป ปีนี้เป็นปีที่ดีมากๆ สำหรับโบว์นะคะ และเหมือนโชคชะตาเลือกคนดีๆ เข้ามาในชีวิตมากขึ้น ส่วนคนที่ไม่ดีก็ออกไปเช่นกัน เหมือนชีวิตลงตัวมากขึ้นค่ะ อย่างสมัยเด็กโบว์ทำแต่งาน ไม่ค่อยมีกิจกรรมอะไร เจอเพื่อนก็เจอแค่ในโรงเรียน แต่พออายุ 25 ปี เป็นวัยที่โตแล้ว คุณแม่ก็เริ่มปล่อยมากขึ้น ทำให้ได้เจอคนหลากหลาย เห็นคนในหลายๆ มุม และก็เพิ่งได้รู้ว่ามีคนที่นิสัยแบบนี้ด้วยนะ หรือคิดแบบนี้ด้วย ทำให้เข้าใจโลกมากขึ้นค่ะ”

ตอนนี้คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่หรือยัง

(หันไปถามคุณแม่) “ ‘แม่คิดว่าหนูเป็นผู้ใหญ่หรือยัง’ (หัวเราะ) ถ้ามองตัวเอง โบว์คิดว่าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วค่ะ แต่ในสายตาพ่อแม่ ยังไงเราก็เป็นเด็กเนอะ (ยิ้ม)

“ในมุมของโบว์ที่ทำงานมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยไม่รู้ว่าคำว่าผู้ใหญ่ของแต่ละคน คืออะไร ถ้ามองว่าผู้ใหญ่คือความรับผิดชอบ โบว์คิดว่าตัวเองมีมานานแล้วนะ อย่างการต้องรับผิดชอบในการทำงาน ตั้งแต่เด็กที่ต้องจำเนื้อเพลง ซ้อมร้อง ซ้อมเต้น ซึ่งนี่คือความรับผิดชอบอย่างหนึ่ง และคิดว่าตัวเองเริ่มเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่ ตอนนั้น รวมถึงตอนนี้ อย่างเวลาไปทำงาน เสื้อผ้าหน้าผมก็จะดูเองว่าแบบนี้ดีไหม งานนี้แต่งตัวอย่างไร ส่วนเรื่องคิวงานก็ยกให้พี่ผู้จัดการดูแล ให้เกียรติเขาในส่วนนี้ เต็มที่ค่ะ

“แต่ถ้าไม่ใช่เวลาทำงาน อย่างเวลาอยู่กับเพื่อน โบว์เป็นผู้ใหญ่แน่นอน เพราะเวลาไปไหนด้วยกัน โบว์จะเป็นคนคอยดูแล อย่างเวลาไปเที่ยวแล้วเพื่อน ดื่มแอลกอฮอล์ โบว์จะไม่ดื่ม แต่นั่งดู ถ่ายคลิปเพื่อนเวลาทำอะไรตลกๆ เป็นพี่เลี้ยงคอยดูแล”

ปีนี้ถือเป็นปีทองของโบว์ โดยเฉพาะเรื่องงาน

“เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ดีค่ะ (ยิ้ม) มีหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะมาก โบว์เข้าวงการ เริ่มทำงานตั้งแต่ปี 2556 ถ้ามองในเรื่องงาน โบว์มองว่าดีขึ้นเรื่อยๆ ในทุกปีเลยนะ และรู้สึกว่าตัวเองโชคดีในเรื่องนี้

“ถ้ามองเป็นกราฟอาจจะแค่กลางๆ ไม่ได้พุ่งขึ้นจนแบบตู้มหรือลงต้าม อะไรอย่างนั้น คือเราก็มีงานใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ตลอด อย่างในปีนี้ก็มีทั้งภาพยนตร์ รวมถึงละครที่กำลังจะเปิดกล้องด้วยค่ะ” (ยิ้ม)

คิดอย่างไรกับที่บอกว่าโบว์เป็นลูกรักคนใหม่ของช่อง

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ดีใจค่ะ ดีใจมากๆ (ยิ้ม) แต่โบว์รู้สึกว่าผู้ใหญ่ ก็รักทุกคนนะคะ ไม่มีใครเป็นลูกรักหรือคนโปรด ทุกคนมีงานเท่าๆ กัน แต่ว่า จะได้งานอะไรนั้น ขึ้นอยู่กับความเหมาะสมมากกว่าค่ะ”

มีเป้าหมายไหมคะ ว่าอยากไปถึงจุดไหน

“น่าจะเป็นเป้าหมายที่คล้ายกับหลายคน คืออยากทำงาน เพื่อจะได้ดูแล ครอบครัวให้อยู่สบาย อยากให้ชีวิตเราสบายขึ้น นี่คือเป้าหมายหลัก

“ส่วนเรื่องงาน โบว์ยังรู้สึกท้าทายทุกครั้งที่ได้ทำงานใหม่ๆ เพราะบท ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเหมือนเดิมเลย ทุกงานคือความแปลกใหม่ แต่ถ้าถามว่า ในอนาคตอยากลองเล่นบทแบบไหน อยากเล่นแบบนางเอกสาวขี้วีน ร้ายๆ หน่อย (หัวเราะ) เพราะส่วนใหญ่จะเป็นแนวเฮฮา คนจะมองว่าโบว์เป็นสาย คอมเมดี้หรือดราม่าคอมเมดี้มากกว่า จึงคิดว่าหลายๆ คนน่าจะอยากเห็นโบว์ร้าย…หรือเปล่าคะ (หันมาถาม แพรว)

“จริงๆ โบว์ไม่ได้มีเป้าที่ต้องคว้า โบว์ชอบทำงานมากๆ การที่ได้ทำงาน คือความสุขของโบว์ คือทุกงานเลยนะคะ ไม่ว่าจะเป็นงานแสดง งานเดินแบบ งานไลฟ์ขายของ หรือรีวิวในอินสตาแกรมที่ถ่ายและตัดต่อคลิปเองก็ชอบค่ะ สนุกดี คือชอบทำงานทุกอย่าง แต่ถ้าทำแล้วมั่นใจที่สุดคือเดินแบบค่ะ ซึ่งโบว์ บอกผู้จัดการตลอดว่าถ้ามีงานเดินแบบหรือถ่ายแบบเข้ามา รับได้เลยนะคะ เพราะโบว์ชอบมาก

“โบว์เคยขอพรพระด้วยนะว่าขอให้ได้ทำงานเยอะๆ สรุปว่าปีนั้นทำงาน หนักจนได้พักอีกทีในโรงพยาบาลเลย (หัวเราะ) คือเข้าโรงพยาบาลบ่อยมาก เพราะทำงานเยอะเกินไป เลยต้องไปแก้คำขอพรใหม่ว่าขอให้ทำงานได้เงินเยอะๆ แต่งานไม่ต้องเยอะมากก็ได้ค่ะ เพราะมีประสบการณ์มาแล้ว (หัวเราะ)

“เป้าหมายของโบว์คือขอให้มีงานเข้ามาเรื่อยๆ มีคนรัก คนชอบ เอ็นดู เราในแบบที่เราเป็น อยากให้เขาได้รู้จักตัวตนจริงๆ เพราะบางคนอาจคิดว่าการ เป็นนางเอกต้องแบบนั้นแบบนี้ ต้องเรียบร้อย ต้องหวาน ต้องไม่พูดคำหยาบ แน่เลย แต่อยากให้มองว่าโบว์ก็คือมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นนางเอก พระเอก หรืออาชีพอะไร ทุกคนก็คือคนปกติทั่วไปที่มีเพื่อน มีสังคมเหมือนกัน”

ทุกวันนี้ตารางแน่นทุกวันเลยไหมคะ

“มีงานเรื่อยๆ ค่ะ บางทีว่าง แต่ก็ไม่อยากพักนะ (ยิ้ม) อาจเพราะลูก คนเดียวด้วยมั้งคะ เวลาอยู่บ้านเฉยๆ แล้วเหงาอะ ชอบออกไปทำงานเจอเพื่อน เจอพี่ๆ เพราะทีมงานที่ทำงานด้วยกัน อย่างช่างหน้าหรือช่างผมก็สนิทกันทุกคน เวลาออกไปทำงานจึงมีความสุข เหมือนได้ออกไปเจอเพื่อนค่ะ”

8 ปีในวงการบันเทิง เคยมีช่วงที่ท้อบ้างไหมคะ

“เคยมีบ้างค่ะ แต่โบว์ไม่เคยเบื่อที่จะทำงานนะ บางครั้งอาจจะเป็นเรื่อง ของคนที่เจอมากกว่า ประมาณว่าทำไมทำงานด้วยยากจัง หรือทำไมเขามองหรือ คิดกับเราแบบนี้ แต่สุดท้ายก็เลิกคิดไป เพราะเราอยากทำงาน

“ถ้าช่วงไหนที่เหนื่อยหรือท้อก็จะหาความสุขให้ตัวเอง พาตัวเองไปอยู่ ในที่ที่มีความสุข อยู่กับคนดีๆ ที่ทำให้เรายิ้มได้ อย่างเวลากลับบ้านมาเจอแม่ ก็เล่าให้แม่ฟัง แค่นั้นก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ

“ถ้ามองภายนอกอาจดูเหมือนโบว์ไม่ค่อยคิดมาก แต่จริงๆ บางครั้งเราก็ คิดอยู่ข้างในนะคะ แค่ไม่ได้แสดงออกมาหรือบอกให้ใครรู้ อย่างที่ผ่านมา มีช่วงหนึ่งที่เครียดจนลงกระเพาะ ทำให้โบว์รู้สึกว่าถ้าความเครียดมันร้ายขนาดนี้ ทำไมเราต้องทำร้ายตัวเองด้วย ทั้งที่คนรอบข้างอยากให้เรามีความสุข มีรอยยิ้ม ฉะนั้นเราต้องเดินหน้าต่อไป ให้ความเสียใจและความเจ็บปวดเป็นบทเรียนก็พอ แต่อย่าให้มันทำร้ายตัวเรา

“โบว์จึงค่อนข้างปล่อยวางง่าย มีประโยคหนึ่งที่ว่า ‘จะจมอยู่กับอดีตทำไม ในเมื่อเราว่ายน้ำเป็น’ หลายคนเลยมองว่าโบว์มูฟออนกับเรื่องแย่ๆ ได้เร็ว”

เรื่องอะไรที่ทำให้เครียดที่สุด

“น่าจะเป็นเรื่องของความรู้สึก โบว์ค่อนข้างเต็มที่ ให้ใจกับทุกคนเต็มร้อย ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เป็นคนที่ต่อหน้าอย่างไร ลับหลังก็แบบนั้น แต่ก็มีบางคน ที่มองว่าการที่โบว์จริงใจกับทุกคนคือโบว์ปลอม ซึ่งเราก็ห้ามความคิดเขาไม่ได้”

เวลาที่ไม่โอเค โบว์มีวิธีเยียวยาหรือรักษาใจตัวเองอย่างไร

“จริงๆ การพักผ่อนที่ดีที่สุดคือนอนพักอยู่บ้าน ให้จิตไม่ฟุ้งซ่านหรือ คิดมาก เพราะถ้าเครียด จะทำให้สุขภาพเสียจริงๆ ทั้งร่างกาย ผิวพรรณ

“อีกอย่างก็คือวาดรูปค่ะ โบว์ชอบวาดภาพท้องฟ้า (ยิ้ม) รู้สึกว่าเป็น ภาพที่ดูแล้วจิตใจสงบ สบายใจ เหมือนเวลาเครียดๆ แล้วแหงนหน้ามองฟ้า ก็ช่วยได้ แต่ถ้าช่วงไหนเครียดมากๆ โบว์จะขอแม่ไปทะเล เพราะทะเลเป็นที่ที่ ไม่ต้องเงยหน้าก็สามารถเห็นท้องฟ้าได้ (ยิ้ม) ยิ่งได้เดินเท้าเปล่าบนทรายยิ่ง ช่วยให้สบายใจขึ้น เพราะมันจะดึงประจุไฟฟ้าในร่างกายออกไป”

แล้วเรื่องสุขภาพ ความสวยงาม มีวิธีดูแลอย่างไรคะ

“ถ้ารูปร่างหรือผิวพรรณก็เข้าคลินิกให้คุณหมอดูแลไปเลย (หัวเราะ) กิน วิตามินเสริมตามความเหมาะสม อย่างวิตามินบี วิตามินซี หรือคอลลาเจน เพราะ เวลาไปถ่ายละคร ถ่ายหนัง เราไปในที่ที่คนทั่วไปไม่ได้ไป เข้าป่า ลุยน้ำ เจอหมด ทั้งฝุ่น ควัน แมลง โดยเฉพาะเกสรดอกไม้ เจอทีไรผื่นขึ้นทั้งตัวเลยค่ะ เพราะ เป็นคนที่ผิวแพ้ง่ายอยู่แล้ว บวกกับช่วงไหนพักผ่อนน้อยก็จะยิ่งแพ้ง่าย และ ถ้ามีเวลาก็จะออกกำลังกาย พิลาทีสกับเวตเทรนนิ่ง พยายามทำเท่าที่ไหวค่ะ”

ทุกวันนี้ความสุขของโบว์คืออะไรคะ

“อธิบายเป็นคำพูดยากมากค่ะ คือก่อนหน้านี้มีช่วงหนึ่งที่เครียด แล้วโบว์ รู้สึกว่าเราไม่ได้เป็นตัวเองแบบ 100 เปอร์เซ็นต์ แต่ตอนนี้กลับมาเป็นโบว์คนเดิม แล้วค่ะ เป็นโบว์ที่ทุกคนรู้จัก ตลก ติ๊งต๊อง แต่จริงใจ

“ฉะนั้นความสุขของโบว์น่าจะเป็นการที่ไม่เอาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ไม่สบายใจ อาจจะฟังดูเหมือนหนีหรือเห็นแก่ตัวนะ แต่โบว์คิดว่าเรามีสิทธิ์เลือกที่จะพาตัวเอง ไปอยู่ในที่ที่สบายใจ มีแต่คนดีๆ พลังงานดีๆ และเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ค่ะ”

---

ที่มา : นิตยสารแพรว ฉบับ 977

บทความอื่นๆ ที่น่าสนใจ

เปิดใจเอ็กซ์คลูซีฟ “มาดามแป้ง” แม่ทัพหญิงคุมช้างศึก บทพิสูจน์สุดท้าทาย

ชีวิตไร้ขา! แบบโนลิมิตของ “กันยา เซสเซอร์” เธอเป็นทั้งนักกีฬา นางแบบ นักแสดง

“น้ำหวาน – รวินันท์ อัศวกาญจนกิจ” แดนเซอร์สาวไทยวัย 25 ปี ที่เฉิดฉายในเวทีโลก

หลังจากเริ่มสะสมต้นไม้ช่วงโควิดระลอกแรก ผ่านไปปีกว่า ประชากรต้นไม้ของ “เคน ภูภูมิ” มีนับพันต้นแล้ว! ความอินของเคนไม่ใช่แค่เทรนด์ตามกระแส เขาจริงจังถึงขั้นยอมลงทุนนับล้านเพื่อซื้อต้นไม้ที่รัก และต่อยอดทำธุรกิจขายต้นไม้ในชื่อ We Plant กว่าจะมาถึงจุดนี้ เขาทุ่มเทลงลึกศึกษาจากกูรู เดินทางเข้าออกสวนต่างๆ ให้เวลาต้นไม้ทั้งวันทั้งคืน จนถึงขั้นเคยทำให้เอสเธอร์งอนมาแล้ว

บุกอาณาจักรต้นไม้มูลค่านับล้าน! ของ “เคน ภูภูมิ” จากนักสะสมสู่พ่อค้าต้นไม้ใจบุญ

จากหลักร้อยถึงหลักล้าน

“ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดสิงห์บุรี ด้วยความเป็นเด็กต่างจังหวัดจึงชอบอยู่กับธรรมชาติ เที่ยวสถานที่ที่มีต้นไม้เยอะๆ เพียงแต่ตอนแรกบ้านผมที่กรุงเทพฯไม่มีบริเวณ กระทั่งเมื่อซื้อบ้านใหม่ มีพื้นที่ ผมก็ลงมือปลูกต้นไม้มาเรื่อยๆ แต่มาเริ่มจริงจังช่วงโควิดปีที่แล้วครับ เพราะได้อยู่บ้านนาน บวกกับตอนนั้นกรุงเทพฯมีฝุ่น PM2.5 เยอะ ผมอยากหาต้นไม้มาฟอกอากาศในบ้าน จึงเริ่มปลูกต้นยางอินเดีย กวักมรกตเขียว ไทรใบสัก ซึ่งราคาจับต้องได้ อยู่ที่หลักร้อยถึงหลักพัน ทำแล้วก็รู้สึกดี ผมรู้สึกว่าบ้านมีสิ่งมีชีวิตที่สวยงาม บรรยากาศดี อารมณ์เราก็สดชื่นไปด้วย

“นอกจากปลูกที่บ้าน ผมยังนำต้นไม้ไปวางที่ร้านอาหาร K+E Cafè ด้วย ทั้งต้นมอนสเตอรา อีพิเพรมนัม กวักมรกตเขียว และฟิโลเดนดรอน พ่อครัวบอกว่าจากที่ตอนเช้าเปิดประตูเข้ามาจะเจอกลิ่นอาหาร พอมีต้นไม้ กลิ่นอับไม่เหลือเลย ฟังแล้วรีบซื้อเพิ่มเรื่อยๆ เลยครับ (หัวเราะ)

“ช่วงแรกผมเน้นปลูกต้นไม้ตระกูลเอรอยด์ (Aroid) ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ เรียกว่าเป็นจักรวาลของต้นไม้ ในนั้นจะมีสายพันธุ์ยิบย่อยแบ่งเป็นตัว A – Z เช่น จักรวาลของสับปะรดสี ฯลฯ นอกจากนี้ก็มีแบ่งเป็นไม้ยืนต้น ไม้ประดับ ซึ่งมีแยกย่อยลงไปอีกเพียบ แต่ที่ผมปลูกเยอะก็คือไม้ใบที่ทั่วโลกฮิตอยู่ตอนนี้ เน้นความสวยงามและหายาก เช่น มอนสเตอรา ฟิโลเดนดรอน แอนทูเรียม (หน้าวัวใบ) ต้นซิงโกเนียม (รู้จักกันในชื่อเงินไหลมา ทองไหลมา) ต้นอโลคาเซีย (แก้วสารพัดนึก) เป็นต้น ซึ่งราคาขายทั่วโลกจะประมาณเดียวกันหมด

“สาเหตุที่ทำให้ต้นไม้พวกนี้หายาก ไม่ได้เกิดจากเพาะพันธุ์ยากนะครับ แต่ให้ลองนึกภาพว่าคนทั่วโลกต้องการ และด้วยธรรมชาติของต้นไม้เป็นสิ่งที่เราไม่สามารถก๊อปปี้ให้หน้าตาเหมือนกันได้ ต้นไม้มีป่วย ตาย เหี่ยว หรือมีใบสวยไม่เหมือนกัน ยิ่งต่างยิ่งสวย ราคาจึงแพง ซึ่งเรตราคาก็ไม่ตายตัว ถ้าเป็นต้นที่มีใบเขียวล้วนอย่างพวกมอนสเตอรา ฟิโลเดนดรอน ราคาจะอยู่ที่หลักร้อยไปจนถึงหลักพัน ถ้าเป็นไม้ด่าง (ใบมีทั้งสีขาว ครีม เหลือง สลับกัน) มีลวดลายมากกว่า ราคาอาจอยู่ที่หลักพันถึงหลักล้านเลยก็มี ซึ่งการซื้อขายกันที่หลักล้านถือเป็นเรื่องปกติของวงการนี้ครับ (ยิ้ม)

 

“ผมเริ่มสะสมต้นไม้จริงจังหลังจาก 10 เดือนที่ซื้อต้นไม้ต้นแรกมาปลูก เคยซื้อรวมกันครั้งเดียวกว่าล้านบาท เป็นต้นที่นำเข้าจากป่าแอมะซอน ทั้งหมดซื้อผ่านพี่โฮม (สรรพสิริ เชาวน์วาณิชย์ ) เช่น ต้นอะแดนโซนิอาย (คล้ายต้นพลูฉลุ ใบเป็นสีด่างเหลือง) ซื้อมา 5 ต้น แล้วก็มีมอนสเตอรามินต์ ซึ่งแพงมาก ทั่วโลกต้องการ ราคาคิดกันเป็นใบ ตกใบละหลายแสน ซึ่งเขาจะขายกัน 3 ใบขึ้นไป ผมซื้อโดยไม่เสียดายเงิน เพราะรู้ว่ามีคนอยากได้อีกเยอะ อีกอย่างคือยังสามารถนำไปเพาะขายเพิ่มได้ด้วย

“ต้นที่ผมหวงมากตอนนี้มีหลายต้น ไม่ได้หวงเพราะซื้อมาแพงนะครับ แต่หวงเพราะลายมันสวยแบบไม่มีใครเหมือน อย่างมอนสเตอราที่ผมใช้ต้นไม้แลกมาจากรุ่นพี่ ลายสวยมาก เก็บไว้อย่างดี

“ส่วนจำนวนต้นไม้ของผมน่าจะหลักพัน โดยไม่ได้เน้นสายพันธุ์ใดเป็นพิเศษ ผมไปทุกกลุ่มเลย อะไรก็ได้ที่เป็นต้นไม้ (หัวเราะ) โดยขอยืมพื้นที่สวนของพี่โฮมแถวรังสิตก่อน แล้วค่อยขยับขยายพื้นที่ของตัวเองในอนาคตครับ”

จากนักสะสมสู่พ่อค้าต้นไม้

“สำหรับธุรกิจขายต้นไม้ ผมตัดสินใจร่วมงานกับพี่โฮมเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา พี่โฮมขายต้นไม้มานาน ประสบการณ์เยอะ เป็นคนไทยคนแรกที่บินไปหาต้นไม้จากเอกวาดอร์เมื่อ 30 ปีที่แล้ว ซึ่งสมัยนั้นสวนที่เอกวาดอร์ยังเป็นสวนในป่า จนทุกวันนี้กลายเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุดของที่นั่นแล้ว เรียกว่าพี่โฮมเชี่ยวชาญและมีคอนเน็กชั่นที่ดีกับสวนหลายแห่ง ใครสนใจต้นไม้สวยๆ เข้าไปดูได้ที่เพจ We Plant Studio ทั้งช่องทางอินสตาแกรม และ We Plant ทางเฟซบุ๊ก ซึ่งเราส่งออกไปทั่วโลก ไม่เฉพาะแค่ในเมืองไทย เช่น อเมริกา สิงคโปร์ แต่ต้องบอกว่าตอนนี้แค่ขายในเมืองไทยก็ไม่ทันแล้วครับ ต้องเบรกการส่งออกไปก่อน

“สำหรับแหล่งต้นไม้สวยๆ นอกจากที่เอกวาดอร์ ยังมีที่ฮอลแลนด์ เยอรมนี และญี่ปุ่นด้วย น่าเสียดายที่ติดสถานการณ์โควิด เพราะผมยังไม่มีโอกาสบินไปดูแหล่งซื้อเลย ไม่อย่างนั้นป่านนี้อาจได้ไปป่าแอมะซอนเรียบร้อยแล้ว

“ต้นไม้ที่ผมขายจัดว่าฮิตในยุคนี้ เช่น มอนสเตอรา ฟิโลเดนดรอน แอนทูเรียม จนถึงกล้วยด่าง พวกนี้ราคาขายขึ้นอยู่กับความสวยของต้น ต้นแพงสุดที่ผมเคยขายได้อยู่ที่กว่า 6 แสนบาท คือ Philodendron spiritus-sancti เป็นไม้เถาเลื้อย ใบแคบแหลมยาวลงมาถึงพื้น นำเข้ามาจากเอกวาดอร์ เป็นต้นไม้หายากระดับต้นๆ ของสายพันธุ์ฟิโลเดนดรอน เพราะเขาโตช้า แต่สวยมาก ถ้าใครมีไว้ประดับสวนก็ถือว่ามีไม้งามไว้โชว์ทุกสายตา (ยิ้ม)

“ถ้าถามว่าต้นอะไรที่ได้รับความนิยมสูง นาทีนี้คือต้นอะไรก็เป็นที่ต้องการครับ แค่ในเมืองไทยก็แย่งกันคึกคัก อย่างในเฟซบุ๊กบางเพจมีการเปิดเสนอราคาประมูลใส่ราคาทับกันไปมา ถ้าใครสนใจอยากลองเข้าไปสัมผัสบรรยากาศ ให้เสิร์ชคำว่าไม้ใบ ซื้อขายมอนสเตอรา ซื้อขายฟิโลเดนดรอน จะมีเพจขึ้นมาให้เลือกเยอะเลยครับ

“นอกจากขายแล้ว บางทีผมก็ให้เพื่อนไปปลูกบ้าง เพราะช่วงโควิด เพื่อนชอบถามว่าจะทำอะไรดี ผมแนะนำว่าลองปลูกต้นไม้สิ แล้วก็ให้ต้นฟิโลเดนดรอนไปบ้าง ถ้าเขาชอบแล้วอยากขาย ก็จะช่วยหาแม่พันธุ์ หรือหาร้านที่ขายราคาถูกให้เขาไปเพาะต่อเอง

“ในอนาคตผมยังอยากทำอะไรที่เกี่ยวกับต้นไม้ เช่น ทำดิน ทำปุ๋ย หรือผลิตภัณฑ์สุขภาพที่ผลิตมาจากต้นไม้ ตอนนี้ผมกำลังทำงานวิจัยเรื่องไม้ยืนต้นร่วมกับทาง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ว่านำมาทำประโยชน์อะไรที่คนคาดไม่ถึงได้บ้าง แต่ขอเก็บเป็นความลับไว้ก่อนนะครับ ชัดเจนแล้วจะเล่าให้ฟังอีกที”

ต้นไม้ไม่ต่างจากคน ต้องศึกษา + ดูแล

“ผมคิดว่าตัวเองน่าจะเดินทางไปสวนใหญ่ๆ ในประเทศไทยครบแล้วนะ บวกกับได้เรียนรู้จากพี่โฮมว่าแต่ละต้นมีแหล่งกำเนิดจากที่ไหน มีวิธีการดูแลยังไง หรือสถานที่ที่มันชอบอยู่เป็นแบบไหน

“ที่จริงวิธีการดูแลต้นไม้ไม่ยากนะครับ แค่เราต้องได้อยู่กับมันและลองเลี้ยงดูก่อน เพราะต้นไม้จะโตหรือตาย ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง ไม่มีวิธีสำเร็จรูป เช่น ต้นไม้ชนิดเดียวกัน บางต้นรดน้ำทุกวันไม่เป็นอะไร แต่บางต้นกลับรากเน่า ขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้ปลูกกับอากาศถ่ายเทดีแค่ไหนด้วย

“สำหรับวิธีการเลี้ยงและดูแลต้นไม้ การเพาะพันธุ์ ผมเรียนรู้จากพี่โฮมบ้าง บวกกับลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง ก็ได้ข้อสรุปว่าควรเลือกวัสดุปลูกให้โปร่ง ส่วนการรดน้ำแล้วแต่ต้น บางต้นรดทุกวัน บางต้น 2 วันครั้ง ดูตามสภาพอากาศหรือสภาพโดยรอบ เช่น ดินยังเปียกอยู่ไหม

“คนปลูกต้นไม้คงต้องเจอปัญหาเรื่องแมลงรบกวนบ้าง สำหรับผมวิธีเดียวที่เอาอยู่คือยาฆ่าแมลง เพราะเคยลองทางอื่นมาหมดแล้ว เช่น ผมเห็นแมลงกำลังกินใบ รีบใช้น้ำยาออร์แกนิกฉีดจนตัวมันเปียกชุ่มเลยนะ แต่มันก็ยังกินต่อได้ (หัวเราะ) สรุปเอาไม่อยู่ ต้องพึ่งเคมี แต่ผมไม่ได้ฉีดมากมายถึงขั้นเป็นอันตราย และต้นไม้พวกนี้เราไม่ได้ใช้กิน เราดูเพื่อความสวยงาม ก็ต้องช่วยให้เขาอยู่ได้หน่อย

“สำหรับผมเรื่องยากที่สุดของการปลูกต้นไม้คือช่วงเปลี่ยนฤดู อย่างฤดูหนาวเปลี่ยนมาเข้าหน้าร้อน ต้นไม้บางต้นถ้าเราไปขยับตำแหน่งในช่วงที่ไม่ถูกจังหวะ ตายได้เลยนะ หรือจากหน้าร้อนเปลี่ยนเป็นหน้าฝน ถ้าคุมน้ำไม่ดี รากก็เน่าได้ ฤดูที่ดีที่สุดคือฤดูหนาว เพราะอากาศเย็น ไม่มีฝนมารบกวน ส่วนช่วงที่อันตรายที่สุดคือพฤษภาคม – มิถุนายน ที่ทั้งร้อนและมีฝน อ้อ ไม่ควรตัดต้นไม้ในวันที่ฝนตกหรืออากาศร้อนเกินไปนะครับ เพราะต้นไม้จะเป็นแผล และถ้าอากาศชื้นมากๆ ก็อาจจะเป็นเชื้อราหรือเน่าได้

“ล่าสุดเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา สายพันธุ์มอนสเตอรา Thai Constellation ต้นที่ผมรักมากตายจากไปแล้ว ผมจองเขามาตั้งแต่ปีก่อน ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก สาเหตุคือผมเห็นรากขึ้นเยอะแล้วจึงไม่ได้อนุบาล นำไปวางไว้ในที่แสงไม่เยอะ คิดว่าน่าจะโอเค ผ่านไป 2 – 3 สัปดาห์กลับมาดูใหม่ ปรากฏว่ารากเน่าไปแล้วครับ ช่วยไม่ทัน เสียดายมาก ต้องยอมปล่อยเขาไป ตอนนั้นเศร้าไป 2 – 3 วันเลยนะ

“แต่ถ้านับสถิติแล้ว ตั้งแต่เลี้ยงมา ต้นไม้ที่เสียไปถือว่าไม่เยอะ ช่วงแรกผมมักจะเจอปัญหาว่าเวลาตัดเพื่อนำไปเพาะ พอเจอต้นที่ข้อแข็งๆ ต้องใช้มีดคม และใช้กำลังแรง มักจะแฉลบไปโดนใบขาด อย่างที่ผมบอกว่าต้นไม้เขาขายกันเป็นใบ การที่เราเสีย 1 ใบ เท่ากับเราเสียเงินประมาณ 40,000 – 50,000 บาท จะตัดทีไรก็กดดันทุกที (หัวเราะ) ตอนหลังใช้วิธีค่อยๆ แซะออก ไม่รุนแรงกับเขามาก

“สำหรับอุปกรณ์ตัดต้นไม้ไม่ต้องเลือกแบรนด์ แค่ขอให้จับถนัดมือและสะอาด ต้องเช็ดทุกครั้งก่อนที่จะใช้ตัด ผมไม่มีเทคนิคพิเศษอะไร แค่ตัดให้ได้รากและอย่าตัดให้โดนตาที่จะขึ้นมาใหม่ก็พอแล้วครับ”

One Two Tree หายใจเข้าออกเป็นต้นไม้

“วันไหนว่างผมจะเข้าสวนไปดูต้นไม้ทั้งวัน ไปตั้งแต่ 6 โมงเช้า กว่าจะกลับคือมืด ทำอย่างนี้มาเป็นปีแล้ว ซึ่งบางทีก็ทำให้เอสเธอร์งอน (หัวเราะ) ที่จริงเขาก็ชอบต้นไม้ แค่ไม่ใช่สายเดินสวนที่ทั้งร้อนและเหนื่อยมาก บวกกับเขาถ่ายละครเยอะด้วย

“ตอนแรกผมไม่รู้เลยนะครับว่าเขางอน จนกระทั่งข่าวออกว่าเอสเธอร์ลบรูปคู่ออกจากอินสตาแกรม คงลบเพื่อจะลองว่าผมจะรู้ตัวหรือเปล่า ซึ่งผมก็ไม่รู้จริงๆ เพราะมัวจดจ่อสมาธิอยู่กับต้นไม้ มารู้อีกทีคือมีข่าวแล้ว เอสเธอร์เขาก็พูดตรงๆ เลยว่าผมทำงานอย่างเดียว อยู่กับต้นไม้เยอะเกินไป ดูแลเขาน้อยลง ซึ่งผมก็สารภาพตรงๆ ว่าที่จริงเรามีเวลาอยู่ด้วยแหละ แต่เวลาอยู่กับเขา ผมก็พูดแต่เรื่องต้นไม้ ซึ่งเขาไม่เคยบอกให้ผมเปลี่ยนเรื่อง อาจเพราะเกรงใจ จึงต้องใส่ใจดูแลกันมากขึ้น…หายงอนแล้วครับ” (ยิ้ม)

ต้นไม้ต่อชีวิต

“เนื่องจากสถานการณ์โควิดครั้งนี้หนักมาก ผมจึงคุยกับพี่โฮมว่าเราแบ่งต้นแม่พันธุ์สวยๆ มาไลฟ์ขายผ่านทางเฟซบุ๊ก We Plant เพื่อนำเงินบริจาคไปช่วยโควิดกันเถอะ พอคิดได้ก็ทำเลย เราไลฟ์ขายทั้งหมด 10 ต้น ส่วนใหญ่เป็นต้นแม่พันธุ์ของมอนสเตอรากับฟิโลเดนดรอน คนที่ซื้อก็เอาไปตั้งต้นเป็นต้นแม่เพาะขายต่อได้ วันนั้นเราขายได้ต้นละแสนไปจนถึง 2 แสน และขายหมดภายใน 2 ชั่วโมง ได้เงิน 1,017,000 บาท พี่โฮมจึงสมทบไปอีก รวมเป็นเงิน 1,200,000 บาท ให้ทางมูลนิธิรามาธิบดี ซื้อเครื่องออกซิเจน 6 เครื่อง ช่วยผู้ป่วยโควิดครับ ดีใจมากที่ต้นไม้ของเราสามารถต่อยอดนำไปช่วยคนอื่นได้”

---

ที่มา : นิตยสารแพรว ฉบับ 972

ภาพ : ken_phupoom, weplant_studio

บทความอื่นๆ ที่น่าสนใจ

สาวสายลุยที่แท้ทรู “พลอยไพลิน ตั้งประภาพร” เที่ยว 8 ประเทศ 37 วัน คนเดียว!

เปิดวาร์ป 6 เซเลบหนุ่มคลื่นลูกใหม่ รูปหล่อ นามสกุลดัง โปรไฟล์ดีมาก-ก-ก

ชีวิตจริงยิ่งกว่าซีรีส์ “ผึ้ง-ประภาภรณ์” ธุรกิจโดนโกง สามีนอกใจ ฮึดสู้สู่เจ้าของแฟรนไชส์