เส้นทางชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบของ “คริสติน่า แซ่แต้” ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและการเรียนรู้ ที่พิสูจน์แล้วว่า ‘ความขยันไขว่คว้าโอกาส’ คือกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จที่แท้จริง

ตั้งแต่การปรากฏตัวในรายการ The Voice Charity 2024 ที่มียอดวิวพุ่งถึง 6.7 ล้านวิว ไปออกรายการ People You May Know ทางช่อง FAROSE Podcast ก็มียอดวิวสูงถึง 2.7 ล้านวิว แถมด้วยกระแสแรงข้าม แพลตฟอร์ม เมื่อแบรนด์ต่าง ๆ หยิบคาแร็คเตอร์ของเธอไปทําเป็นมีมสร้างสีสัน ให้กับโลกออนไลน์  แต่ก่อนจะมาถึงวันนี้ เธอก็เหมือนใครหลายคนที่ต้องผ่านช่วงเวลาค้นหา ตัวเอง ลองผิดลองถูก จึงได้พบว่าการได้สร้างรอยยิ้มและความสุขให้ผู้คนคือ สิ่งที่เธอตามหา

Find Myself

“เราเป็นเด็กต่างจังหวัด บ้านอยู่สวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี เวลาไปเรียนต้อง เดินทางไกลมาก เพราะเรียนโรงเรียนราชโบริกานุเคราะห์ อยู่แถวอําเภอเมืองฯ ไกลจากบ้านเกือบ 10 กิโล ต้องตื่นตี 5 ทุกวัน กว่าจะถึงบ้านก็เกือบ 6 โมงเย็น บางวันก็ถึงมืด แต่ตั้งใจเรียนเพราะชอบ โดยเฉพาะวิชาประวัติศาสตร์ รู้สึกสนุกเนื้อหาน่าสนใจ ทําให้ค่อนข้างมีความรู้รอบตัว

“ตอนแรกฝันอยากเป็นสัตวแพทย์ เพราะรักสัตว์ แล้วด้วยความที่บ้าน อยู่ใกล้ป่าจึงเคยเลี้ยงทั้งกระรอกป่า เม่น หรือนกแขกเต้า แต่พอขึ้นมัธยมปลาย เกิดสนใจอยากเรียนภาษาต่างประเทศ จึงหันมาเรียนสายศิลป์ภาษาญี่ปุ่นแทน แม้ จะเป็นเด็กเรียน แต่เราก็ชอบทํากิจกรรม ทําให้มีเพื่อนเยอะ ที่ดูจะฉายแววความ เป็นตัวเองเรื่องการกล้าแสดงออกคือตอนเป็นเชียร์ลีดเดอร์ ตอนนั้นคิดว่าเป็น ล็ดธรรมดาโลกไม่จํา ต้องเป็นลีดตลกด้วย จึงชวนเพื่อนไปเต้นกันขํา ๆ พอเห็น คนหัวเราะ กลายเป็นสนุกไป

“สิ่งที่รู้สึกว่ามีอิทธิพลต่อตัวตนจนถึงปัจจุบันน่าจะมาจากรายการตลก หรือ การ์ตูนญี่ปุ่นอย่างอาราเล่ ชินจัง หรือหนังที่สร้างเสียงหัวเราะ ชอบดูมาก รู้สึก มีความสุข แต่ไม่ถึงขั้นอยากเป็นตลก เพียงแค่อยากเป็นคนที่สร้างความสุขให้ คนรอบตัว ฉะนั้นการได้ดูสื่อเหล่านี้เยอะ ๆ ทําให้เรากล้าเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น “พอเรียนจบมัธยมปลาย กําลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นเริ่มสนใจ ด้านการท่องเที่ยวต่างประเทศ เพราะอยากออกไปเจอโลกข้างนอก อยากรู้ว่าเขา ใช้ชีวิตกันอย่างไร เพราะทั้งชีวิตอยู่แต่ราชบุรี จึงตัดสินใจเรียนที่มหาวิทยาลัย ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง คณะอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว เพื่อมุ่งมั่นสอบเป็นไกด์ จะได้เที่ยวรอบโลกค่ะ”

New World

เมื่อเรียนจบก็ไปสอบเป็นไกด์ฟรีแลนซ์ตามบริษัทต่าง ๆ ส่วนใหญ่ไปทริป ในเอเชียอย่างฮ่องกง เกาหลี ญี่ปุ่น ประเทศที่ไปมาแล้วชอบที่สุดคือกัมพูชา เพราะศิลปะและวัฒนธรรมของที่นั่นสวยงามมาก

“หน้าที่ของไกด์คือต้องให้ความรู้เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยว ทั้งอธิบายประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ และเกร็ดน่ารู้ของสถานที่นั้น ๆ คอยตอบ คําาถามนักท่องเที่ยว ได้ใช้สกิลการสื่อสารเยอะมาก ฉะนั้นเราต้องเตรียมตัวศึกษา ประวัติของสถานที่ให้แม่นยํา ต้องคอยดูแลความปลอดภัย อํานวยความสะดวก พานักท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ ตามโปรแกรมทัวร์ ส่วนใหญ่เวลาสื่อสารจะใช้ ภาษาไทยเป็นหลักค่ะ หรืออาจมีอังกฤษบ้าง เพราะลูกทัวร์เป็นคนไทย บางครั้งก็มี ไกด์ท้องถิ่นมาร่วมทริปด้วย ซึ่งเราก็จะคอยแทรกข้อมูลเพิ่มเติมให้ รวม ๆ ก็สนุกดี นะคะ ได้ออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาแบบที่ตั้งใจไว้

“แต่ประสบการณ์ที่ทําให้กลับมาทบทวนตัวเองว่าอาจไม่เหมาะกับอาชีพนี้คือตอนนั้นได้รับหน้าที่เป็นไกด์นําทัวร์ไปเที่ยวประเทศเกาหลี ความที่เพิ่งเคยไปครั้งแรก ก่อนนําทัวร์ไปเที่ยว 1 คืน เราดันไปสังสรรค์กับเพื่อนจนตื่นไปทํางานไม่ทัน มาตื่น เอาตอนเที่ยง ซึ่งลูกทัวร์ไปหมดแล้ว โชคดีที่ตอนนั้นมีไกด์อีกคน เขาจึงนําไปก่อน แล้วเราตามไป เป็นบทเรียนด้วยว่าต้องไม่ประมาทก่อนวันทํางาน ถึงอย่างนั้นก็เป็น ประสบการณ์ที่รู้สึกไม่ดีมาก ๆ จึงกลับมาทบทวนแล้วพบว่าความยากของการ เป็นไกด์สําหรับเรา อย่างแรกคือความตรงต่อเวลา ทุกอย่างต้องเป๊ะ เพราะถ้าข้า หนึ่งจุดอาจกระทบทั้งวัน ทําให้ทัวร์พังได้ ซึ่งเราไม่ใช่คนตรงต่อเวลาขนาดนั้น เวลาไปแต่ละสถานที่ก็ต้องกังวลเรื่องเวลาตลอด เคร่งมากจนเครียด อย่างที่สอง คือการรับมือกับคนที่หลากหลาย เพราะการทําทัวร์ต้องดูแลลูกทัวร์ 30 – 40 คน บางคนไม่ฟังคําแนะนํา ทําให้เกิดปัญหา เช่น หลงทาง ไม่ตรงเวลา หรือ ฝ่าฝืนกฎสถานที่ เราก็ต้องควบคุมสถานการณ์ให้ได้ ซึ่งแรก ๆ ก็ยังทําได้ดี แต่ เมื่อทําไปสักพักรู้สึกเหนื่อยกับการต้องรับมือกับคนมากมาย อย่างที่สามคือการ แก้ปัญหาเฉพาะหน้า เช่น ไฟลท์ดีเลย์ รถเสีย ฝนตก เอกสารเดินทางของ ลูกทัวร์หาย เราก็ต้องหาทางออกให้ได้ ซึ่งถ้าทําไม่ได้หรือไม่ได้ดั่งใจ บางครั้ง ก็โดนต่อว่าจนเรารู้สึกแย่ สุดท้ายจึงคิดว่าเราคงไม่เหมาะกับการทําอาชีพนี้ หลังจาก ทํางานมาได้ 1 ปีจึงตัดสินใจเดินเส้นทางอื่น”

Keep Moving Forward

หลังจากที่นินิวตัดสินใจเลือกเดินในเส้นทางใหม่ โดยหันมาทําในสิ่งที่ชอบ อีกอย่างคือการถ่ายคลิป ซึ่งนําไปสู่การเป็นอินฟลูเอนเซอร์ที่โด่งดัง ตามมาด้วย โอกาสใหม่ ๆ มากมาย “ปกติเราชอบเล่นโซเชียลมีเดียอยู่แล้ว เวลาเจออะไร น่าสนใจก็จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่าย อย่างตอนเป็นไกด์ ได้ไปเที่ยวหลายที่ ก็ทํา คลิปท่องเที่ยว แม้จะไม่ได้เป็นไกด์แล้วก็ยังชอบถ่ายคลิป อย่างคลิปร้องเพลง คลิป แกล้งเพื่อน ก็ทําไปเรื่อย ๆ จนมียอดคนดู 2 – 3 ล้านต่อวันในเฟซบุ๊ก เริ่มมี แฟนคลับมาติดตาม จนมีแบรนด์ต่างๆ มาจ้างทําคลิป ซึ่งเราก็พบว่านี่เป็นช่องทาง ในการหารายได้ จึงลองมาทําด้านนี้เต็มตัว

“คิดว่าจุดเด่นที่ทําให้คนอื่นสนใจคือความตลก ความช่างพูด และความ ครีเอทีฟ รวม ๆ แล้วคือความเป็นธรรมชาติในตัวเรา บวกกับที่เราชอบสร้างสรรค์ ทําอะไรใหม่ ๆ อยู่แล้ว ส่วนทริคในการทําคอนเทนต์ ไม่มีเลยค่ะ (หัวเราะ) เราถ่ายไปเรื่อย ๆ แต่จะคอยสังเกตสถานการณ์ในตอนนั้น ๆ ว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง หรือถ้าคิดว่าตลกก็ถ่ายเก็บไว้

“เมื่อเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นในวงการอินฟลูเอนเซอร์ ทําให้รู้จักกับเอม (วิทวัส รัตนบุญบารมี) และปิงลี (ลาภิศ วงศ์ทวี) เพราะบ้านอยู่ที่ราชบุรีเหมือนกัน เลยคุยกัน ถูกคอ จนกระทั่งวันหนึ่งอยากชวนเพื่อนทํารายการสนุกๆ เพราะเวลาอยู่ด้วยกัน มักมีโมเมนต์ตลกเกิดขึ้น จนเกิดเป็นรายการ “สะตุ๊ดจ๊อบ” เมื่อปี 2020 

“คอนเซ็ปต์ของรายการเกิดจากความตั้งใจที่เราอยากเปลี่ยนภาพจําเดิม ๆ ที่ คนมีต่อสาวประเภทสองว่ากะเทยมักทําได้แค่แต่งหน้าแต่งตัวเก่งเท่านั้น ไอเดียให้กะเทยลองไปทําอาชีพอื่น ๆ บ้าง เรามีหน้าที่หาว่ามีอาชีพไหนที่น่าสนใจ และคนอยากไปทําแต่ไม่มีโอกาสได้ทํา ซึ่งโครงรายการเริ่มจากช่วงเปิดรายการ นั่งพูดคุยแบบสนุก ๆ จากนั้นพาผู้ชมไปรู้จักกับพี่ๆ เจ้าของอาชีพตัวจริง เรียนรู้ กระบวนการทํางานตั้งแต่การเตรียมตัวไปจนถึงการลงมือทํา ท้ายรายการก็จะมีการจึงคิดสรุปภาพรวม พร้อมเปิดพื้นที่ให้เจ้าของอาชีพได้ฝากร้านหรือโปรโมตธุรกิจของตัวเอง

“ความพิเศษของรายการนี้คือไม่มีสคริปต์ ความที่เป็นเพื่อนสนิทกัน จึง เหมือนชวนกันไปทํากิจกรรมมากกว่า เนื้อเรื่องจึงออกมาลื่นไหล ยกเว้นงานที่มี ลูกค้าจ้าง ก็จะต้องนั่งเตรียมว่าคนไหนต้องพูดคีย์เวิร์ดอะไร แรก ๆ มีทีมงานเบื้องหลัง แค่ 3 – 4 คน จนตอนนี้มีเพิ่มขึ้นเยอะมาก เราจึงทําหน้าที่พิธีกรเป็นหลัก ทํามาแล้ว กว่า 50 ตอนจนถึงปัจจุบัน เพราะกระแสตอบรับดีมาก ๆ

“แต่ละอาชีพที่ไปทดลองทํามีความยากหมดเลยค่ะ เพราะมีรายละเอียดเยอะ เหนื่อยที่สุดที่เคยทําน่าจะเป็นอาชีพทําน้ําตาลปี๊บในโรงงานน้ําตาล เพราะร้อนมาก ต้องเคี่ยวน้ําตาลจนกว่าจะเดือดและน้ํางวดลงไป เมื่อยมากๆ แต่ก็สนุกดี ส่วนอาชีพ ที่อยากทํา แต่ยังไม่เคยทําคืออาชีพร่อนทองที่บางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพราะที่นั่นเป็นแหล่งแร่ทองคําที่มีการขุดพบทองและทําเหมือง ถ้ามีโอกาสจะลองไปหาดูนะคะ

“สิ่งที่ทําให้เราดีใจมากคือฟีดแบ็กจากผู้ชมที่บอกว่ารายการนี้ช่วยเปิดมุมมองใหม่ ๆ และเปลี่ยนภาพจําเกี่ยวกับกะเทยไปในทิศทางที่ดี พอได้เห็นพวกเราไปลอง ทําอาชีพต่าง ๆ ที่ทั้งเหนื่อยและท้าทายก็เริ่มเข้าใจและเปิดใจมากขึ้น มีบางคน ถึงกับส่งข้อความมาขอบคุณว่าเราช่วยเปลี่ยนภาพจําของเขาไปเลยว่ากะเทยก็เก่ง และสู้ชีวิตไม่แพ้ใคร ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งบอกว่ารายการสนุก ดูแล้วได้ความรู้เรื่องอาชีพ ใหม่ ๆ ไปด้วย จึงกลายเป็นกําลังใจสําคัญให้เรารู้ว่าทุกเทปที่ทํามีคุณค่าจริง ๆ”

“Christina Saetae”

หนึ่งในปัจจัยสําคัญที่ผลักดันให้นินิวกลายเป็นที่รู้จักยิ่งขึ้นไปคือตัวละคร “คริสติน่า แซ่แต้” ที่โด่งดังจนเหมือนมีตัวตนอยู่จริง “ชื่อนี้ได้มาจากตอนที่พูดเล่น ในไลฟ์ขายของกับฝน (ทัตชญา ศุภธัญสถิต) ซึ่งเราก็ร้องเพลง สตอเบอแหล ของ พี่จ๊ะ (นงผณี มหาดไทย) ฝนจึงแซวในไลฟ์ว่านี่ คริสติน่า แซ่แต้ มาเอง เหมือน เป็นการตั้งชื่อเล่น ๆ เปรียบเราเป็นดาราต่างประเทศที่ร้องเพลงเพราะมาก ๆ และ บอกว่าเราเป็นแชมป์ The Voice UK 4,000 สมัย ยิ่งพูดเกินจริงคนดูยิ่งชอบ ไลฟ์นั้นคนดูเกือบหมื่น จนวันต่อมากลายเป็นไวรัส ชื่อนี้จึงติดตัวเรามาตั้งแต่ตอนนั้น 

“เมื่อคนดูสนใจ เราก็ตีพคาแร็คเตอร์ราวกับเป็นคริสติน่า แซ่แต้ จริง ๆ คือ มีการทําคลิปร้องเพลงหรือคลิปแสดงละครเป็นคริสติน่า จนได้รับความสนใจล้นหลาม เราจึงตัดสินใจจัดงานแฟนมีตติ้ง World Tour Christina Saetae 1 Fan Meet (2004)รู้สึกดีมาก เพราะเป็นงานที่รวมตัวคนที่ชื่นชอบเราจริงๆ ทั้ง 2,200 คน พอยืนอยู่ บนเวทีได้เห็นทุกคนส่งเสียงเชียร์ ประทับใจอย่างบอกไม่ถูก จนมีแฟนคลับคนหนึ่ง เดินมาหาหลังงานจบ เล่าให้ฟังว่าเขาเป็นโรคมเศร้า แต่ก่อนกินยาเยอะมาก แต่พอ ได้ดูคลิปเราทําให้อาการดีขึ้น หมอลดยาให้เหลือแค่เม็ดเดียว และเขาก็ขอที่อยู่เพื่อส่ง ต้นโอลีฟมาให้ เพราะรู้ว่าเราชอบปลูกต้นไม้ เป็นโมเมนต์ที่ซาบซึ้งใจมาก ทําให้รู้ว่า การทําคลิปของเราทุกวันนี้มีประโยชน์ ช่วยอีกจิตใจคนได้จริง ๆ จึงเป็นหนึ่งในกําลังใจ ให้เราทําคลิปต่อไปค่ะ ตอนนี้มีแพลนจัดแฟนมีตอีกครั้งในปีนี้ รอติดตามกันนะคะ” 

“ไม่เพียงแค่นี้ ความสามารถอีกอย่างที่โดดเด่นของนินิวคือการร้องเพลง จากคนที่ไม่มั่นใจในเสียงของตัวเอง จนได้เข้าร่วมรายการประกวดร้องเพลงในเทป พิเศษ The Voice Charity 2024

“เราชอบดนตรี ชอบฟังเพลงตั้งแต่เด็ก และคุณพ่อก็เป็นนักร้องของวง ตํารวจ แต่ตอนนั้นยังไม่มั่นใจในเสียงตัวเอง เพราะเวลาร้องเราจะใช้ช่องเสียงของ ผู้หญิงตลอด ทําให้ไม่กล้าร้องให้ใครฟัง จนโตมาจึงตัดสินใจไปเรียนร้องเพลงกับ พี่อิน อินทิรา ยืนยง) วงบูโดกัน รู้สึกมั่นใจมากขึ้น ได้รู้ว่า การใช้เสียงผู้หญิงไม่ได้มีความผิดแปลกอะไร ทุกวันนี้ชอบ ร้องทุกแนวเลยค่ะ ไม่ว่าจะลูกทุ่งหรือสากล เริ่มถ่ายคลิป ร้องเพลงลงโชเชียลเล่น ๆ จนวันหนึ่งได้รับการติดต่อจาก ทีมงานรายการ The Voice Thailand ให้เข้าร่วมในตอนพิเศษ เพื่อการกุศล The Voice Charity” ซึ่งมีทั้งดาราและ อินฟลูเอนเซอร์มาร่วมร้องเพลง เพื่อนํารายได้ไปบริจาคกับ มูลนิธิต่าง ๆ

“ตอนแรกตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยขึ้นเวทีร้องเพลง ที่ไหนมาก่อน แต่คิดว่าถ้าจะทําอะไรสักอย่างเพื่อสังคม ก็อยากก้าวข้ามความกลัวครั้งนี้ให้ได้ สุดท้ายตัดสินใจร้องเพลง ที่ชอบ ถ้าคิดถึงเธอมากกว่านี้ ของคุณเจินเจิน บุญสูงเนิน และบริจาคเงินให้กับมูลนิธิสืบนาคะเสถียร กระแต อามาก ความที่ฝนเคยแซวเราว่าเป็นแชมป์ The Voice หลายพันสมัย พอเราได้มายืนอยู่บนเวทีจริงๆ ยิ่งทําให้คนสนใจ กลายเป็นไวรัสบนโชเชียลมีเดีย”

ตัวตนของนินิว เพชรอ่านแก้ว และคริสติน่า แซ่แต้ยังคงถูกยอมรับมากขึ้นเรื่อย ๆ ในมิติของสังคมออนไลน์และโลกบันเทิง จนได้ไปออกรายการพอดแคสต์ People You May Know (2025) ของช่อง FAROSE ซึ่งตอนนี้มียอดคนดูสูงถึง 2.7 ล้านวิว

“ความที่ช่วงนั้นชื่อคริสติน่าเป็นที่รู้จักกันเยอะมาก ทางรายการก็ติดต่อมาว่า อยากให้เล่าเรื่องของเธอ ซึ่งเขาจะบุรีฟมาก่อนว่าอยากได้เรื่องอะไรบ้าง เช่น ชีวิต ช่วงวัยเด็ก ช่วงวัยรุ่น ช่วงทํางาน จนมีความรัก เราก็มานั่งแต่งโครงเรื่องก่อนว่า อยากให้ตัวละครนี้เป็นแบบไหน แล้วเราก็พูดไปเรื่อย ๆ เลยค่ะ

“สิ่งที่ทําให้คนสนใจน่าจะเป็นเพราะเนื้อหาและวิธีการเล่าเรื่อง แม้จะเป็นเรื่องแต่ง แต่จะสังเกตได้ว่าเนื้อหาจะมีข้อมูลจริงที่สอดแทรกอยู่ เช่น เส้นทาง ภูมิศาสตร์หรือไทม์ไลน์ในประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ด้วยความที่เราชอบฟังพอดแคสต์ ประวัติศาสตร์อยู่แล้ว และเวลาว่างก็ชอบดูข่าวเศรษฐกิจ ทําให้มีความรู้ด้านนี้เยอะ และเมื่อสิ่งที่แต่งล้อไปกับข้อมูลที่เป็นข้อเท็จจริง ทําให้คาแร็คเตอร์ที่เราสร้างดูมี สีสันขึ้น ยิ่งน่าสนใจ เหมือนกับว่ามีตัวละครนี้อยู่บนโลก กลายเป็นเรื่องที่แปลกใหม่ เพราะยังไม่เคยเห็นคนออกมาทําอะไรแบบนี้ ซึ่งเราก็เล่าเป็นชั่วโมง คนก็ยังฟังจนจบ น่าทึ่งเหมือนกันนะคะ” (หัวเราะ)

Time to Shine

“ถ้าให้เลือกสิ่งที่ชอบที่สุดจากประสบการณ์การทํางานที่ผ่านมา คงเป็นอินฟลูเอนเซอร์ เพราะเป็นงานอิสระ ได้ใช้ ความคิดสร้างสรรค์แบบ 100 เปอร์เซ็นต์ แม้ภายนอก คนอาจมองว่างานนี้ดูง่าย แค่อัดคลิปก็ได้เงินแล้ว แต่ สําหรับเราต้องใช้ทักษะหลายด้าน ทั้งการคิดคอนเทนต์ การสื่อสาร และความเข้าใจผู้ชม บวกกับต้องหมั่นหา ความรู้ใหม่ ๆ อยู่เสมอ เพราะสิ่งเหล่านี้สามารถต่อยอดและ พัฒนาความสามารถของเราได้ เช่น การที่มีคนบอกว่า เราพูดไปเรื่อย แต่การที่จะพูดได้แบบนี้ คุณต้องมีคลังความรู้ เยอะเช่นกัน รวมถึงการรับความเห็นต่างของสังคม เพราะ การเป็นบุคคลสาธารณะจะมีคนคอยมองและคอมเมนต์ ทั้งค่าชม ค่าติ ค่าค่า เป็นเรื่องธรรมดา ฉะนั้นก่อนที่จะ เข้ามาอยู่จุดนี้ เราควรมีพื้นฐานจิตใจที่เข้มแข็ง ต้องทําความเข้าใจกับสิ่งเหล่านี้ให้ได้ “ส่วนตัวชอบอ่านคอมเมนต์ ไม่ว่าจะคําชมหรือต่อว่า ไม่รู้สึกโกรธ เพราะ บางเรื่องหากเราผิดจริงก็จะได้ปรับตัวและไม่ทําอีก แต่ถ้าเป็นการต่อว่าในเชิง ไม่สร้างสรรค์ก็ไม่ได้ให้ค่า เพราะถือว่าเขาทิ้งขยะก้อนนี้มา เราก็แค่ไม่เก็บ แล้ว มูฟออนเดินหน้าท่าชีวิตของตัวเองให้ดีต่อไป”

Believe in Progress

“จากเด็กต่างจังหวัดธรรมดาคนหนึ่งมาถึงจุดที่แสงส่องถึง มีคนชื่นชอบ มากมาย ต้องผ่านอะไรมาเยอะมาก ทั้งคําดูถูก คําวิจารณ์ต่าง ๆ ในโซเชียล ทุกวันนี้เรารู้สึกภูมิใจในตัวเองทุกวันที่ขยันไขว่คว้าหาโอกาสอยู่เสมอ ทําให้เรา เชื่อมั่นว่าตัวเองก็มีความสามารถทําอะไรได้หลายอย่าง และทําได้ดีด้วย เป้าหมาย ของเราคือการทําวันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ ไม่รู้อนาคตจะเป็นอย่างไร แสงในสปอตไลต์ จะดับลงเมื่อไรไม่มีใครรู้ เราจึงต้องตั้งใจทําแต่ละวันให้ดี สําหรับใครที่มีความฝัน อยากให้ค่อย ๆ เดินตามความฝันนั้น ไม่ต้องกดดัน ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้อง เปรียบเทียบกับคนอื่น รักและชื่อสัตย์กับตัวเองให้มาก ๆ พอแล้ว สักวันจะเป็นวันของเราเอง”

นี่คือเบื้องหลังชีวิตของ เว็กซ์ คิง ( VEX KING ) นักเขียนเจ้าของยอดขาย 2 ล้านเล่ม จาก Good Vibes, Good Life ที่ติดอันดับ 1 จาก Sunday Timesที่กว่าจะประสบความสําเร็จอย่างวันนี้ วัยเด็กของเขาเต็มไปด้วยอุปสรรค เมื่อพ่อเสีย ทั้งแม่ เขา และพี่น้องอีกสองคนมีสภาพไม่ต่างจากคนไร้บ้าน ต้องย้ายที่อยู่ไปเรื่อย ๆ ไม่มีหลักแหล่ง นานหลายปี ความยากจน คําพูดเหยียดหยามก่อบาดแผลในใจ ทว่าก็เป็นแรงบันดาลใจให้เขาลุกขึ้นมาเปลี่ยนชีวิต 

เว็กซ์อ่านหนังสือพัฒนาตัวเองหลายเล่มตั้งแต่อายุ 14 ปี หนังสือสอนให้เขามองโลกในแง่ดีขึ้น กระทั่ง อายุ 20 ชีวิตเจอจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ เพราะประสบปัญหาการเรียนในมหาวิทยาลัย บวกกับต้องทํางานอย่างหนัก เพราะที่บ้านแทบไม่มีเงินใช้ ชีวิตถูกรุมด้วยปัญหา เขาค้นพบว่าการ “มอง” โลกแง่บวกเพียงอย่างเดียวไม่อาจ ช่วยได้ สิ่งสําคัญคือต้อง “สร้าง” พลังบวกและเรียนรู้ที่จะยอมรับอารมณ์สุขและทุกข์ในทุกด้าน นั่นเป็นจุดเริ่มต้น ที่เขาแชร์ข้อความในโลกออนไลน์ จนกลายเป็นนักเขียนโด่งดังและมีโอกาสมานั่งพูดคุยกับ แพรว ในวันนี้

คุณเขียนถึงความยากลําบากในวัยเด็กไว้ใน Good Vibes, Good Life หลายเรื่อง ระหว่างที่ เขียนได้ตกผลึกอะไรเพิ่มเติมไหมคะ

“แค่ตระหนักว่าผมมาไกลแค่ไหนแล้ว และไม่เคยลืมความยากลําบากที่ผ่านมา ความจริงประสบการณ์ ที่ผมเจอไม่ได้ยากเกินกว่าจะเขียนหรอกครับ เพราะผมเขียนด้วยความรู้สึกเป็นอิสระ เขียนในจุดที่ตัวเองเติบโตขึ้น จึงไม่เจ็บปวดอะไร ต้องขอบคุณอดีตด้วยซ้ําที่ทําให้มีผมในวันนี้ เพราะคงไม่สามารถเขียนอะไรได้เลย ถ้าไม่ได้

ผ่านความเจ็บปวด

“จําได้ว่าช่วงที่แชร์ข้อความแรก ๆ ในออนไลน์ผมใช้ #goodvibesonly สาเหตุที่ผมเลือกใช้แฮชแท็กนี้ เพราะรู้สึกว่าผู้คนในโลกออนไลน์เป็นทุกข์ เราเห็นความคิดลบเต็มไปหมด ซึ่งก่อนหน้านั้นผมเคยมีโอกาสอ่านหนังสือ เกี่ยวกับ Law of Vibration หรือกฎแห่งแรงสั่นสะเทือน เนื้อหาเล่าว่าถ้าคุณสร้างพลังบวกให้ตัวเองได้ คุณจะสร้างชีวิตที่ดีได้ ซึ่งพลังเหล่านี้อยู่ในความคิด ความปรารถนา การลงมือทํา และจะสะท้อนกลับมาหาคุณ เช่น เราเชื่อเหลือเกินว่าเรามองโลกในแง่บวกสุด ๆ แต่ลึกลงไปเราไม่ได้คิดเช่นนั้น ผลลัพธ์ที่เกิดก็อาจจะ ไม่ได้ตามที่คิดไว้ ผมอยากแชร์เรื่องเหล่านี้ให้ทุกคนได้รับรู้ เพราะฉะนั้นจุดประสงค์ของผมในการเล่นออนไลน์ คือการส่งต่อข้อความพลังบวก ซึ่งคุณสามารถส่งได้ทุกที่ทุกเวลา

“ช่วงแรกผมไม่ได้หวังอะไรนอกจากอยากให้ข้อความเหล่านี้ได้เผยแพร่ออกไปมากที่สุด อีกเหตุผลหนึ่งของการเขียนก็เพื่อสํารวจความคิดตัวเอง สิ่งที่ทําให้รู้ว่าผม มาถูกทางแล้วก็คือการได้รับข้อความจากผู้ชายคนหนึ่ง เขาเล่าว่าเกือบจะฆ่าตัวตาย แต่หลังจากที่ได้อ่านข้อความของผม เขาตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ เรื่องนี้ประทับใจผม มาก และทําให้ผมตระหนักถึงพลังของคําพูดที่สามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้

“เพราะฉะนั้นตอนเขียนหนังสือ Good Viber, Good Lite ผมบอกตัวเองว่า แม้จะขายหนังสือได้เพียงหนึ่งเล่ม แต่ถ้าผมสามารถเปลี่ยนชีวิตใครสักคนได้แค่ คนเดียวก็เพียงพอแล้ว สิ่งที่ผมซาบซึ้งมากที่สุดคงไม่ใช่จํานวนเล่มที่ขายได้ แต่ เป็นเจตนารมณ์ของตัวเองที่ช่วยให้ผู้อ่านสามารถปลดเปลื้องความทุกข์ได้”

ปัจจุบันสังคมเต็มไปด้วยปัญหา ทั้งสงคราม สิ่งแวดล้อม และ การเมือง มีข้อแนะน่าในการใช้ชีวิตท่ามกลางปัญหาเหล่านี้อย่างไรให้มี ความสุขไหมคะ

บางครั้งผมรู้สึกเห็นแก่ตัวที่อยากจะอยู่อย่างมีความสุข ขณะที่คนบางกลุ่ม อาจต้องทนทุกข์กับปัญหาที่พวกเขาเจอ ยังรู้สึกว่าตัวเองน่าจะทําอะไรได้มากกว่านี้ แต่คุณรู้ไหม เราไม่สามารถควบคุมปัจจัยภายนอกได้และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ได้อย่างใจ ดังที่ท่านมหาตมะ คานธี เคยพูดไว้ว่า “Be the change that you wish to see in the world.” หมายถึง “จงเป็นความเปลี่ยนแปลงที่คุณปรารถนา จะเห็นในโลกใบนี้ คือจงเปลี่ยนตัวเองเสียก่อนที่จะหวังให้สิ่งอื่นเปลี่ยน คุณไม่ สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างบนโลกได้ แต่สิ่งที่คุณทําได้คือแผ่ความเมตตา ความรัก และหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะให้แรงบันดาลใจแก่คนอื่น ๆ และถ้าเราเผื่อแผ่ได้ไกลพอ เราอาจจะหยุดความรุนแรงต่อโลกได้ เพราะฉะนั้นทุกอย่างเริ่มต้นที่ตัวคุณ นั่นคือ สิงทีเราควบคุมได้

“ซึ่งการที่เราจะควบคุมอะไรก็ตาม ต้องเริ่มจากการตระหนักรู้ในตัวเองก่อน คือรู้ว่าฉันเป็นใคร บทบาทของฉันเป็นอย่างไร ฉันจะทําเรื่องเชิงบวกให้กับสังคม ได้อย่างไร ถ้าคุณเข้าใจตัวเอง การตระหนักรู้จะช่วยส่งต่อถึงสังคมรอบข้างในเชิงบวก มากขึ้น ลองสังเกตดูนะครับ ถ้าคุณตัดสินใจเรื่องอะไรก็ตามในขณะที่กําลังโกรธ ผลลัพธ์มักออกมาไม่ดี แต่ถ้าคุณตัดสินใจขณะที่กําลังสงบ มีความสุข การตัดสินใจนั้น จะออกมาในทิศทางที่ดีกว่า ถ้าพวกเรารวมถึงผู้นําโลกสามารถเลือกที่จะตัดสินใจใน ภาวะที่ตัวเองเป็นสุขได้ เราคงแก้ปัญหาให้โลกนี้ได้ดีขึ้น”

เมื่อเจอความทุกข์ที่ดูไร้ทางออก คุณมีวิธีหลุดจากวัฏจักรนั้นอย่างไรคะ 

“แค่รับรู้อารมณ์ของตัวเอง บางครั้งเวลาอยู่ในสถานการณ์ย่ําแย่ ถ้าคุณบอก ตัวเองว่าฉันต้องมีความสุข ฉันต้องมองโลกในแง่บวก แล้วพยายามโยนความ รู้สึกนั้นทิ้งไปหรือแสร้งว่าไม่มีอยู่จริง จะเสียสุขภาพจิตมากกว่าครับ เพราะเวลาที่ คุณจดจ่ออยู่กับอารมณ์ลบมาก ๆ ก็ไม่ต่างจากการโยนลูกบอลเปล่าลงน้ํา ยิ่งโยนแรง ก็ยังกระเด้งกลับมาหาคุณแรง อารมณ์ลบก็เช่นเดียวกัน ฉะนั้นเมื่อผมมีอารมณ์ แย่ ๆ จะใช้วิธีนั่งลงมอง เหมือนเวลาดูหนังเลยครับ แต่รับรู้ถึงมันและดูมันไป เรื่อย ๆ โดยไม่ต้องตัดสินอะไร

“ดร.จิล โบลเต้ เทย์เลอร์ (Dr.Ji Bolte Taylor) นักประสาทวิทยา กล่าวว่า ปกติอารมณ์มนุษย์จะคงอยู่ราว ๆ 20 วินาทีตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงจุดจบ ถ้าคุณ สามารถนั่งมองไปเรื่อย ๆ จะรู้ว่าอารมณ์เป็นแค่ความรู้สึกทีเดียวก็หายไป เพราะ สุดท้ายแล้วเราไม่ใช่อารมณ์ที่เราเป็น

การนั่งเฝ้ามองอารมณ์โดยไม่คิดอะไร แม้เพียง 90 วินาทีก็เป็นเรื่องยากเหมือนกันนะคะ

“แน่นอนครับ ไม่ง่ายเลย และไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะทําได้ทุกครั้งด้วย แต่ ทุกอย่างต้องเริ่มจากการฝึกฝน ผมใช้วิธีสูดหายใจเข้า แต่รับรู้ว่าความรู้สึกเกิดขึ้น แล้วนะ ถ้าโกรธมากก็ให้รับรู้ว่าโกรธและอยู่กับมัน ลองสังเกตดูจะเห็นว่าความรู้สึก เหมือนเมฆก้อนใหญ่ทีสุดท้ายจะจางหายไป เพราะฉะนั้นไม่ต้องนิยามหรือตัดสินแค่รับรู้เท่านั้น

“นอกจากนี้ผมแนะน่าว่าการนั่งสมาธิช่วยได้มาก ผมฝึกมาตั้งแต่อายุ 14 และท่าต่อเนื่องจนตอนนี้ผมอายุ 38 แล้ว ก็ยังทําสมาธิทุกเช้า เพราะจะช่วยดึงเรา กลับมาอยู่กับช่วงเวลาปัจจุบัน แต่ถ้าคุณรู้สึกว่ายาก ลองใช้วิธีเขียนความรู้สึก ดูครับ วิธีนี้ช่วยให้ผมรับรู้ถึงอารมณ์ของตัวเอง และถ้าคุณยังติดอยู่ในภาวะนั้น จนถอนตัวยาก เช่น โกรธมากจนไม่รู้จะระบายอย่างไร อาจฟังดูบ้านะ แต่ลอง ระบายสีลงบนกระดาษแรง ๆ ระบายความโกรธของคุณออกมาให้หมดจนรู้สึกว่า ได้ปลดปล่อย คุณจะเบาขึ้น เพราะเมื่อคุณยึดติดกับความรู้สึกบางอย่างมากเกินไป คุณกําาลังทรมานตัวเอง

เหตุผลสําคัญที่มนุษย์ต้องเยียวยาตัวเองคืออะไรคะ 

“ตั้งแต่เกิดมาบนโลกเราไม่สนใจหรอกว่าผู้คนหน้าตาเป็นอย่างไร เราไม่ได้ตัดสินใคร เรารู้จักแค่ความรักจากพ่อแม่เท่านั้น แต่เมื่อคุณโตขึ้น รู้จักโลกมากขึ้น คุณเริ่มสร้างอีโก้ เริ่มแยกตัวเองออกจากตัวตนข้างใน รวมถึงคนรอบข้าง คุณเริ่ม ตั้งค่าถาม เริ่มตัดสิน และหลายสิ่งในชีวิตกลายเป็นเงื่อนไข จนกลายเป็นความเชื่อสุดท้ายความเชื่อนั้นเป็นสาเหตุที่ทําให้กังวลจนสร้างบาดแผลในใจ และหลายครั้งที่ แผลเหล่านั้นได้พรากคุณค่าของคุณไป

“เพราะฉะนั้นการเยียวยาไม่ใช่แค่รักษาแผลทางใจ แต่เป็นการเยียวยาความเชื่อ บางอย่างที่ได้รับมาตลอดชีวิต และเป็นวิธีที่ได้รู้จักตัวเองเช่นกัน เพราะเวลาเยียวยา เราต้องนึกย้อนกลับไปดูที่ต้นตอ เราอาจจะได้รู้ว่าชีวิตฉันไม่ได้ฟังแต่แรก เรา จะเริ่มรู้ว่าชีวิตติดขัดตรงไหน

อย่างที่รู้กันว่าโชเชียลมีเดียท่าให้เกิดการเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับ ผู้อื่นและด้อยค่าตัวเอง มีวิธีใช้โซเชียลมีเดียอย่างเท่าทันอย่างไรคะ

“เรื่องแรกที่คุณต้องจําไว้คือเวลาผู้คนเล่นโซเชียล เขาแค่โพสต์โมเมนต์ที่ดี ที่สุดในชีวิต ไม่มีใครโพสต์เรื่องเศร้าหรือจุดที่แย่ เรื่องที่สอง รูปไม่กี่รูปไม่สามารถ บอกเรื่องราวทั้งชีวิตได้ เหมือนกับที่คุณไม่มีทางรู้จักหนังสือทั้งเล่มถ้าได้อ่านเพียง แค่ประโยคเดียว คุณไม่มีทางรู้จักใครจากรูปเดียว และข้อที่สาม ไม่ใช่ทุกสิ่งในโซเชียลจะเป็นเรื่องจริง บางครั้งก็ปลอมทั้งหมดด้วยซ้ํา เพราะฉะนั้นเวลาที่เราเปรียบ เทียบตัวเองกับคนในโซเชียล ก็เหมือนเรากําลังเปรียบเทียบกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง และ โซเชียลก็ทําให้เราวิตกกังวลมากกว่าเดิม ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นเยอะกับเด็กรุ่นใหม่ 

“ทุกวันนี้เราใช้เวลามากมายไปกับโซเชียลมีเดีย และมันก็พรากคุณไปจากเวลา ปัจจุบันรวมถึงความจริงตรงหน้า นั่นคือเหตุผลที่เราวิตกกังวล คุณสร้างเรื่องราว และจินตนาการถึงชีวิตของคนอื่นอย่างไม่รู้จบสิ้น ทั้งยังไม่สามารถหลุดออกจาก วังวนนั้น คุณหลงอยู่ในวัฏจักรความกลัวในจิตใจ แต่เมื่อคุณอยู่กับปัจจุบัน ความ วิตกกังวลจะหายไป เพราะฉะนั้นเป็นเรื่องสําคัญมากที่จะใช้โทรศัพท์ให้เป็นเวลา

“สําหรับผมยอมรับว่าเป็นเรื่องยากที่จะเสี่ยงโซเชียล เพราะต้องโพสต์งานลงในอินสตาแกรมทุกวัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมต้องฝึก ก่อนที่จะแนะนําใครก็ต้องทําเอง ให้ได้ก่อนจริงไหมครับ (หัวเราะ) สิ่งที่ผมทําก็คือหลังจากนั่งสมาธิช่วงเช้าผมจะ ใช้เวลานั้นเล่นโซเชียลมีเดีย ซึ่งปกติผมจะโพสต์งานผ่านคอมพิวเตอร์ จากนั้นจะ ตอบคําถามบางคอมเมนต์ แล้วก็ไม่เล่นอีกเลย จะกลับมาเล่นอีกครั้งในช่วงเย็น ใช้เวลาราว ๆ 10 – 15 นาที ดูคอนเทนต์อื่น ๆ บ้าง แต่จะเสพสิ่งที่เป็นบวกกับใจ ไม่ดูคนรบราฆ่าฟันหรือการแข่งขันทางการเมือง เพราะยิ่งทําให้รู้สึกแย่ เพราะฉะนั้น ควรตรวจสอบก่อนว่าผู้คนที่เราติดตามเป็นบวกกับชีวิตหรือเปล่า”

หลายคนรู้สึกกลัวเมื่อต้องเปิดเผยด้านที่ไม่มั่นใจ คุณมีวิธีสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ตัวเองอย่างไร

“ผมเคยแชร์เรื่องราวในชีวิตหลายอย่างผ่านทั้งทางออนไลน์และหนังสือ ตั้งแต่เรื่องในอดีต ความเชื่อ ความรู้สึก ซึ่งบางเรื่องก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมภูมิใจ เช่น บางคร้งความเจ็บปวดในวัยเด็กก็ทําให้ผมอยากเอาคืนกับโลกบ้าง ผมเคยไม่มั่นใจเคยพูดจาแย่ แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้คือมนุษย์ต้องยอมรับตัวเองให้ได้ทั้งดีและร้าย

เพราะทุกอย่างทําให้เป็นตัวเราในวันนี้ เมื่อยอมรับตัวเองได้ เราจะรู้สึกถึงความเป็น อิสระที่จะพูดว่าเรารู้สึกอย่างไร เคยเป็นใครและท่าอะไรมาก่อน ที่สําคัญเมื่อคุณ ยอมรับในสิ่งที่เป็น จะไม่มีใครทําร้ายคุณได้ เพราะคุณรู้ดีว่าตัวเองคือใคร 

“ผมเข้าใจนะว่าขั้นตอนแรกของการเปิดเผยความรู้สึกยากเสมอ เพราะ มนุษย์กลัวการโดนตัดสิน เรากลัวความคิดเห็นของคนอื่น และเรื่องจริงคือบางคน ก็ตัดสินเราจริง ๆ แต่ถ้าคุณผ่านขั้นตอนนี้ไปได้ คุณจะมีอิสรภาพ แล้วทุกอย่าง จะง่ายขึ้น เพราะฉะนั้น Self-love หรือการรักตัวเองจึงสําคัญ มันคือการยอมรับ ตัวตนข้างใน และถ้าคุณยอมรับตัวเองได้ คุณจะยอมรับคนอื่นได้ มีเมตตาขึ้น เข้าใจคนอื่นมากขึ้น ดัง ที่เคยมีคนกล่าวไว้ว่า “Love is a bridge to other people.” รักคือสะพานที่เชื่อมเรากับผู้คน

แต่คงเป็นเรื่องยากที่จะมอบความเมตตาให้กับคนที่ไม่ชอบนะคะ

“ความเมตตาจะเกิดขึ้นได้เมื่อคุณเมตตาต่อตัวเอง มันคือการยอมรับจุดด้อย ของเรา เรื่องยากของการยอมรับจุดบกพร่องของคนอื่นเกิดจากคุณไม่ชอบสิ่งนั้น และถ้ามองให้ลึก จุดด้อยนั้นก็คือสิ่งที่คุณมีและไม่กล้ายอมรับเช่นกัน เพราะฉะนั้น ถ้าคุณยอมรับสิ่งนี้ไม่ได้ ก็จะตัดสินคนอื่นเสมอไป สุดท้ายโลกนี้ไม่มีใครเพอร์เฟ็กต์ หรอกครับ แค่มอบความเมตตาให้เขา เพราะเขามีปัญหาเหมือนเรานี่แหละ ทุกคนเป็นมนุษย์เหมือนกัน”

พูดถึงความรักในหนังสือ Things No One Taught Us About Love คุณเขียนไว้ว่า “ความรักและสถานะความสัมพันธ์ไม่เกี่ยวข้องกัน เรา สามารถรักบางสิ่งหรือบางคนโดยไม่ต้องระบุสถานะความสัมพันธ์” แต่สําหรับคนที่ต้องการสถานะในความสัมพันธ์ล่ะคะ

“คุณต้องเข้าใจถึงความหมายของความรักก่อน เรื่องจริงคือคุณสามารถรัก อะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือผู้คน เพราะความรักเกิดจากข้างในตัวคุณ แต่ ไม่ได้หมายความว่าคุณจําเป็นต้องมีความสัมพันธ์กับสิ่งนั้น เพราะเป็นเรื่องยาก เกินไปที่จะระบุสถานะหรือติดป้ายความสัมพันธ์กับทุกสิ่งที่เรารัก

“ยกตัวอย่างนะครับ คุณชอบรูปภาพหนึ่งมาก ทั้งที่รู้ว่ารูปนั้นไม่ได้รักคุณ กลับ ไม่มีพลังแห่งรักออกมาจากภาพนั้น แต่เราก็ยังรักรูปนั้นอยู่ดี แสดงให้เห็นว่า ภาพได้สะท้อนความรักที่คุณมีต่อมัน นี่เรียกว่าความรักที่ไม่มีเงื่อนไขและไม่ต้องการ

อะไรตอบแทน

“แต่ผมเข้าใจว่าเมื่อคุณหลงรักใครคนหนึ่งมากๆ แล้วเขาก็รักคุณกลับเช่นกัน แต่ถ้าเขาไม่ต้องการสถานะในความสัมพันธ์ก็อาจทําให้คุณเจ็บปวด สิ่งที่คุณต้องจําไว้ คือคุณสมควรอยู่กับคนที่มีใจและทุ่มพลังงานให้ความสัมพันธ์เช่นเดียวกับที่คุณหวัง เพราะฉะนั้นถ้าคนนั้นไม่ได้มีพลังงานเช่นเดียวกับคุณก็ควรปล่อยเขาไป เพราะ เป็นไปไม่ได้ที่เราจะควบคุมให้ใครทําในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ

เพราะฉะนั้นควรเลือกคนที่รักเราตอบมากกว่าคนที่เรารักเขามากอยู่ฝ่ายเดียว

“ส่วนตัวผมคิดว่าใช่ครับ ผมอยากเปรียบเทียบความสัมพันธ์เหมือนกับการสร้างสวน ในความสัมพันธ์นอกจากแต่ละฝ่ายจะมีพื้นที่ของตัวเองแล้ว เรายังมีสวน ตั้งอยู่ตรงกลาง ถ้าใครคนนั้นไม่ช่วยคุณดูแลสวน เหลือเพียงคุณตัวคนเดียว สวนนั้น คงไม่ออกดอกผลงดงามเต็มที่ จึงเป็นเรื่องสําคัญที่จะหาคนที่อยากดูแลสวนตรงกลาง มากเท่ากับที่คุณอยากจะดูแล แต่สุดท้ายถ้าเขาไม่อยากดูแลสวนกับคุณอีกต่อไป ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รักคุณ เขาแค่ไม่อยากดูแลสวนกับคุณเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นความรักกับสถานะความสัมพันธ์เป็นคนละเรื่องกัน

เมื่อความคาดหวังไม่ได้บรรจบกับความจริง มีวิธีจัดการความผิดหวังยังไงคะ

“ที่จริงความคาดหวังไม่ได้แย่เสมอไป มีทั้งด้านดีและเสีย อย่างในความสัมพันธ์ เราสร้างความคาดหวังที่เอลกับชีวิตคู่ได้ เช่น ผมคาดหวังให้คู่ชีวิตแสดงถึงความ เข้าใจและความรัก แต่โดยส่วนมากความคาดหวังมักสร้างความเจ็บปวดมากกว่าเพราะฉะนั้นหนทางที่จะต่อสู้กับความคาดหวังคือความรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งใจ ในสิ่งที่มี เพราะเราได้อยู่กับความจริงตรงหน้า

“สมมติว่าผมคาดหวังให้คู่ชีวิตทําให้ผมมีความสุขตลอดเวลา นี่ไม่ใช่ความ คาดหวังที่ดี เพราะความสุขเป็นสิ่งที่คุณต้องรับผิดชอบให้เกิดขึ้นเอง คู่ชีวิตไม่มีหน้าที่สร้างความสุขให้คุณได้ตลอดเวลา แต่เขาสามารถสร้างความสุขร่วมกับคุณได้เพราะฉะนั้นต้องทําความเข้าใจก่อนว่าความคาดหวังเป็นเรื่องของฉัน

และมีเพียงแค่ฉันที่จะตอบสนองสิ่งนี้ต่อตัวเองได้ คนรักไม่ได้มีหน้าที่เติมเต็มความคาดหวัง เพราะถ้าหวังพึ่งเขาตลอด คุณคงจะพบแต่ความเจ็บปวด อย่างที่รู้ คู่ชีวิตไม่ได้ สร้างความสุขให้เราเสมอไป”

คุณมีทริคดูแลความสัมพันธ์กับภรรยาไหมคะ

(หัวเราะ) “สิ่งสําคัญคือคุณต้องรู้ว่าคุณถกเถียงกับคู่ชีวิตด้วยวิธีไหน ส่วนมาก เวลาที่เราทุ่มเถียงกันจะมีแนวโน้มว่าฉันต่อต้านคุณ ไม่ก็คุณต่อต้านฉัน เหมือน การก่อสงครามที่ต่างฝ่ายต่างต้องสู้กัน จากนั้นผลที่ตามมาจะมีแค่เมื่อคุณคุณจะเจ็บ และถ้าคุณวิ่งก็คือการหนีจากปัญหา ดังนั้นคุณต้องเป็นทีมเดียวกัน สิ่งสําคัญคือ ต้องรักษาความเคารพ งกันและกัน ผมคิดว่าเราควรปรับมุมมองใหม่เป็นว่าเรา ทุ่มเถียงกัน อย่างไร มากกว่าเราทุ่มเถียงกัน เรื่องอะไร

“เพราะทุก ๆ ความสัมพันธ์ต้องมีการถกเถียงกันสักวัน ไม่มีทางเลี่ยงได้ สิ่งสําคัญคือคุณจะรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลําบากอย่างไรต่างหาก ผมพยายาม อย่างมากที่จะเคารพความคิดเห็นของภรรยา (Kaushal Modha) เพราะบางที ผมคิดว่าผมถูก แต่เธอก็คิดว่าเธอถูก แล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถูก บางครั้งเราทั้งคู่ อาจจะถูกก็ได้นะ เพราะฉะนั้นการพูดคุยกันจึงสําคัญมาก มันเป็นการสร้างสะพาน เชื่อมระหว่างเราสองคน มีคําพูดหนึ่งเขียนไว้ว่า เมื่อหัวใจแยกออกจากกัน คุณ จะยิ่งตะโกนดังขึ้น ทุ่มเถียงดังขึ้น เพราะเราไม่ได้ยินกันและกัน แต่เมื่อหัวใจ ใกล้กัน คุณไม่ต้องตะโกน เพราะไม่ได้อยู่ไกลกันอีกต่อไป”

หากอยากพัฒนาความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น ต้องทําอย่างไรคะ 

“ทําสิ่งที่ต้องการจากคนรักให้ตัวเองก่อน จงเป็นคนนั้นด้วยตัวคุณเอง ทุกวันนี้ หลายคนพยายามตามหาคนที่ใช่ คนที่จะรักฉันอย่างสุดหัวใจ คนที่จะยอมรับ ทุกจุดบกพร่องในชีวิต คนที่คอยรับฟังและอดทนทุก ๆ การกระทําของฉัน แต่สิ่งที่ อยากถามกลับคือคุณทําสิ่งนี้ให้ตัวเองแล้วหรือยัง หากค่าตอบคือยัง ก็ต้องถาม ตัวเองว่าแล้วทําไมไม่ทําล่ะ จากนั้นคุณก็จะเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่คุณขาดคือการยอมรับข้อผิดพลาดในตัวเอง

“ส่วนมากมนุษย์ก้าวสู่ความสัมพันธ์โดยขาดความรักในตัวเองแล้วโหยหาจากคนอื่น แทนที่จะสร้างรักและความเชื่อมั่นให้ตัวเอง เรากลับท่าตัวเป็น People Pleasing (คนที่ชอบเอาใจคนอื่น) เพราะหวังให้เขาเติมเต็มบางอย่างในตัวเรา นี่จึง เป็นเหตุผลที่ Self-love สําคัญมากหากคุณยอมรับตัวเองได้ เมื่อได้เจอกับใครบางคน คุณจะยอมรับได้ในสิ่งที่ พวกเขาเป็น ไม่ต้องคาดหวังว่าเขาต้องทําอะไรให้ เพราะคุณยอมรับในตัวเองได้แล้ว Matt Kahn นักเขียนชื่อดังเคยกล่าวไว้ว่า “People can only meet you, as deeply as they’ve met themselves.” คือยิ่งรู้จักตัวเองได้ลึกซึ้งเท่าไร คนอื่นก็จะรู้จักคุณได้ลึกซึ้งเท่านั้น และนั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในชีวิตคู่ เมื่อก่อนผมเคย คิดว่ามีหนทางไหนที่ภรรยาจะทําให้ชีวิตผมดีขึ้นบ้าง (อย่าเข้าใจผิดนะครับ เธอทําให้ ชีวิตผมดีขึ้นทุกทางอยู่แล้ว) แต่เมื่อปรับมุมมองและถามตัวเองใหม่ว่าคุณจะทําให้ ตัวเองดีขึ้นได้อย่างไรบ้าง เมื่อเลิกโยนความคาดหวังให้คนอื่นเปลี่ยนชีวิตเรา แล้ว หันมาเปลี่ยนชีวิตด้วยตัวเอง เมื่อนั้นความสัมพันธ์ก็จะดีขึ้น”

ทุกความสัมพันริย่อมมีการเปลี่ยนแปลง แม้จะรู้ แต่ยอมรับได้ยาก คุณมีค่าแนะน่าอย่างไรบ้างคะ

“การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้และทุกสิ่งต้องเปลี่ยนครับ ควรมอง มุมใหม่ คิดเสียว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่ดี สิ่งที่คุณต้องจดจําคือแม้จะเป็น คืนมืดมิดที่สุด ถึงอย่างไรแสงแดดก็จะปรากฏขึ้นในยามเช้า ในวันที่ชีวิตต้องเผชิญ กับเรื่องโหดร้ายที่สุด อย่างไรก็ต้องเจอกับแสงสว่างเข้าสักวัน เพราะฉะนั้นถึงแม้เรา จะพยายามเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงเพราะทําให้ไม่สบายใจ แต่ถ้าชีวิตไม่เปลี่ยน ไม่ผ่านช่วงเวลาที่ยากลําบาก เราคงไม่เติบโตขึ้นในฐานะของมนุษย์ การเปลี่ยนแปลง

จึงทรงพลังมาก

มีการเปลี่ยนแปลงไหนที่ทําใจยอมรับได้ยากไหมคะ

“หลายเรื่องเลยครับ เรื่องง่ายและใกล้ตัวที่สุดคือเวลาเข้าร้านอาหาร ผม มักสั่งเมนูเดิมเป็นประจํา ซึ่งภรรยาบอกเสมอว่าลองอะไรใหม่ ๆ บ้าง ก็จริงอย่างที่ เธอว่า ถ้าติดอยู่กับสิ่งเดิม ๆ จะไม่มีทางรู้ว่าตัวเองพลาดอะไรไปเลย อย่างผม มาหางานที่เมืองไทยครั้งนี้ ถ้าผมกินอาหารตะวันตกแบบที่ชอบ ไม่ลองอาหารไทย ผมคงไม่มีทางรู้เลยว่าอาหารไทยอร่อยแค่ไหน เพราะฉะนั้นถ้าเรายอมรับการเปลี่ยนแปลง ได้ เมื่อนั้นอาจเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตก็ได้”

หากเป็นการเปลี่ยนแปลงที่โหดร้าย เช่น สูญเสียครอบครัว เพื่อน หรือ คนที่เรารัก คุณมีวิธีรับมืออย่างไรคะ

“สิ่งสําคัญที่สุดที่ผมพูดเสมอคือรับรู้ถึงความโศกเศร้าเสียใจนั้นไว้ ไม่เป็นไรเลย ที่จะรู้สึกเศร้า เพราะเราก็เป็นมนุษย์ แน่นอนว่าไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกที่คุณกําลัง เผชิญอยู่ เพราะฉะนั้นไม่ต้องพยายามมองโลกในแง่บวก ถ้าเพื่อนคุณหรือคนใกล้ตัว อยู่ในภาวะที่เขากําลังสูญเสียใครไป ไม่ต้องปลอบใจเขาว่าไม่เป็นไรหรอก พยายาม มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ เพราะไม่ช่วยอะไร มีแต่จะทําให้เขาทุกข์เพิ่มขึ้น คุณควรเป็น ที่พักพิงให้เขาสบายใจ แค่พูดว่าเสียใจด้วยนะกับการสูญเสีย และให้เวลาเขาอยู่ กับตัวเอง ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สําคัญมากครับ พยายามทําดีกับตัวเองไว้ อยู่ในพื้นที่ที คุณสบายใจ หรือถ้าเกินทนไหว ระบายมันออกมาได้

“ไม่แน่ว่าในช่วงเวลานั้นคุณอาจนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองได้สร้างความทรงจําทีดีให้กับคนที่จากไปมากแค่ไหน”

ในโลกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง การเป็น “ลูกไม้ใต้ต้น” อาจเป็นคำจำกัดความที่หลายคนมอบให้ ปิ๊ก-ศุภวิทย์ แต่สำหรับชายหนุ่มคนนี้ เขาไม่ได้เพียงแค่เดินตามรอยเท้าใคร แต่เขากำลังออกแบบเส้นทางของตัวเองด้วยความหลงใหลในศิลปะ เหตุผล และความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้บุคลิกที่นิ่งสงบ

THE ARTSY GUY

“ผมชอบศิลปะหลากหลายรูปแบบมาตั้งแต่เด็ก สมัยประถมมีโอกาสแข่ง วาดรูปบ่อย นอกจากนี้ยังชอบฟังเพลงมาก พอโตมาก็หัดเล่นกีตาร์ ไลฟ์ร้องเพลง บ้าง วันว่างชอบไปดูคอนเสิร์ต และพอต้องเลือกสาขาเรียน ผมชอบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบัน เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง รู้สึกว่าคณะนี้เท่ดี มีเสน่ห์ เป็น การเรียนศิลปะที่ใช้ดีไซน์จากความรู้สึกมาผสมกับการใช้หลักเหตุและผล อย่างเวลา ออกแบบสถานที่ นอกจากเรื่องความสวยงามแล้ว เราต้องคํานึงถึงประโยชน์ใช้สอย ด้วย รวมถึงจะใช้โทนสีแบบไหนให้เข้ากับ Mood & Tone ที่ทําให้ผู้อยู่อาศัยรู้สึกดี ทุกอย่างต้องมีความเชื่อมโยงกันอย่างเป็นเหตุเป็นผล “อย่างที่รู้กันว่าคณะนี้ขึ้นชื่อเรื่องการท่าโปรเจ็กต์ ผมเองพอเข้าไปแล้วก็ต้อง ดโมเดลต่าง ๆ แบบหามรุ่งหามค่า ทําให้มีเวลานอนน้อย เรียกว่าไม่ผิดจากค่าร่าอ จึงต้องแบ่งเวลาให้ดี ส่วนตัวผมเวลาต้องทําโปรเจ็กต์จะเก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อ ทํางานให้เสร็จทันเวลา เพราะผมเครียดง่าย เคยทํางานไปร้องไห้ไป แต่ถือว่าเป็น ประสบการณ์ชีวิต และทําให้ตัวเองมีจิตใจที่แข็งแกร่งมากขึ้น แต่สุดท้ายผลลัพธ์ที่ออกมาก็ดีทุกครั้งครับ

“ผมว่าเมื่อทุกอย่างสําเร็จ สิ่งมีค่าที่ได้รับจริงๆ ก็คือ ความภูมิใจ อย่างล่าสุดงานสําคัญที่ทําให้ผมเสียน่าตาเยอะ คือการท่า ซิส ผมเลือกออกแบบโรงแรม เพราะมีดีเทลเยอะ ท้าทายดี ทั้งการเลือกพื้นระนาบ ผนัง ฝ้า เพดาน สีสัน เราต้องคิดหมด และน่าไอเดียการออกแบบมารวมกับสิ่งที่ ผมชอบ คือดนตรีบลูส์ที่มีสไตล์นุ่มลุ่มลึก คลาสสิก กลาย เป็นคอนเซ็ปต์ของโรงแรม ซึ่งยากตรงที่เราต้องออกแบบ

สิ่งที่มองไม่เห็นแล้วแปลงออกมาให้เป็นสิ่งทีมองเห็นให้ได้ ใช้เวลาประมาณครึ่งปีกว่าผลงานจะสําเร็จ “ขณะเดียวกันช่วงนั้นผมต้องฝึกงานที่ Interior Architects 49 Limited ด้านการออกแบบภายในต่าง ๆ ไปด้วย ถือเป็นช่วงเวลาที่หินมาก ๆ แต่เหลืออีกปีเดียวก็ใกล้จะเรียนจบแล้วครับ”

BEING AN ACTOR

“จุดเริ่มต้นที่ทําให้ผมเริ่มสนใจการแสดงคือการได้มีส่วนร่วมในละครเวทีของโรงเรียน แล้วรู้สึกว่าการแสดง ก็เป็นศาสตร์ที่สนุกดีเหมือนกัน เหมือนเราได้ร่วมเป็น ส่วนหนึ่งของครอบครัวที่ใหญ่มาก ๆ แล้วช่วยกันทําภารกิจ บางอย่างให้สําเร็จ ทําให้ชีวิตผมมีอะไรใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย เหมือนได้เปิดโลกให้กว้างขึ้น

“วันที่ค่าย Kongthup Artist ติดต่อให้ไปเป็นนักแสดง ผมดีใจมาก ตกลง ทันที เพราะโอกาสเข้ามาแล้วก็อยากคว้าเอาไว้ ตั้งใจว่าจะเต็มที่ให้ได้มากที่สุด ซึ่ง พอเข้าไปแล้วทางค่ายก็ให้ทําเวิร์กช็อป เรียนการแสดง ฝึกแสดงอารมณ์หลาย ๆ แบบ ถือเป็นเรื่องใหม่ที่สนุกดีครับ”

LIKE FATHER, LIKE SON

“เรื่องเส้นทางอาชีพนักแสดง คุณพ่อให้อิสระผมเป็นคนตัดสินใจ ทั้งพ่อ และแม่เปิดโอกาสให้ทําในสิ่งที่ชอบและคอยซัพพอร์ตทุก ๆ เส้นทางที่ผมเลือกเดิน หากมีบางเวลาที่ผมรู้สึกซัฟเฟอร์ ความที่ผมคิดมากอยู่แล้วด้วย ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่องเรียน กลัวจะท่าโปรเจ็กต์ไม่ทัน กลับบ้านมาก็รู้สึกเหนื่อย ท้อ ไม่มีเวลาพัก ผมก็มานั่งระบายกับคุณพ่อคุณแม่ ท่านจะคอยให้คําปรึกษา ช่วยบอกวิธีแก้ไขให้กําลังใจอยู่ตลอด

THE INSPIRATION

“เป้าหมายของผมคืออยากจะพัฒนาตัวเองให้ได้ตลอดเวลา อยากจะยกระดับฐานะครอบครัวและตัวเองให้ดี มากขึ้น พยายามมองหาโอกาสก้าวหน้าทางวิชาชีพ อยาก มีบ้านทีผมออกแบบเองสักหลัง ให้คนในครอบครัวมาอยู่ ด้วยกัน (ยิ้ม)นักแสดงรุ่นพี่ที่ผมมองว่าเป็นไอดอลคือพี่นัท (ณัฏฐ์ กิจจริต) ผมรู้สีกรีเลตและอินกับเขาง่าย เพราะเขาเป็นทั้ง นักแสดงและสถาปนิก รู้สึกว่าเขาเท่และเก่งมาก ติดตาม การแสดงของพี่นัทตั้งแต่ FAST & FEEL LOVE เร็วโหด เหมือนโกรธเธอ จนกระทั่งหนังเรื่อง 4 KINGG ทีเขา ได้รับรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ผมอยากรู้ว่าเขา สามารถท่าทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกันให้ออกมาดีมาก ๆด้วยได้ยังไง

MY TYPE

“ใครไม่สนิทอาจมองว่าผมดูหยิ่ง ตึง ๆ ก็เข้าใจได้ เพราะหน้าผมเป็นแบบนั้น (หัวเราะ) แถมยังพูดน้อย แต่ถ้า สนิทจะรู้ว่าผมมีมุมเอา เป็นคนสนุกสนานคนหนึ่ง เพราะ เราชอบให้คนอื่นมีความสุขไปกับเรา ชอบให้คนรอบข้างยิ้มได้ “เรื่องความรักผมชอบคนที่ขยันทํางาน มีความ เท่ๆ หน่อยก็ได้ เพราะตัวผมมีมุมง้องแง้ง อยากมีคนที่ให้ แรงบันดาลใจกับผมได้ เพราะในบางเวลาที่ผมหมดไฟ ก็อยากให้เขาให้กําลังใจ หรือในวันที่เศร้า ซึ่งผมจะไม่ค่อยพูด รถดูผมออก มีเซ้นส์ประมาณหนึ่งคงดี และผมแพ้ทางคนที่มีแพสชั่น มีเป้าหมายในชีวิต ดูมีเสน่ห์ดีครับ

“ส่วนรูปลักษณ์ภายนอกผมไม่ได้จํากัด ขอแค่รู้จักดูแลตัวเอง รักษาสุขภาพ เพราะผมก็ชอบดูแลตัวเองเหมือนกัน ช่วงนี้เข้าฟิตเนสแทบทุกวัน ถ้ามีคนไป ออกกําลังกายด้วยกันคงจะน่ารักดี” (ยิ้ม)

THINGS I’VE LEARNED 

“สิ่งที่เราทําได้หรือทําได้ดีอาจไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่เราจะทําตลอดไป อาจมี สิ่งอื่นที่เราค้นพบว่าทําได้อีกเสมอ เพราะฉะนั้นอย่าปิดกั้นโอกาสที่เข้ามา ขอแค่ เชื่อมั่นในตัวเองและตั้งใจทุกครั้งเมื่อได้รับโอกาส

“และเมื่อเรารักมันอย่างจริงใจ ผมเชื่อว่าสุดท้ายผลลัพธ์จะต้องออกมาดีครับ”

จากวันที่เคยเชื่อว่าศิลปะคือเรื่องไกลตัววันนี้เธอค้นพบโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยสีสันและความสุข ผ่านการสะสมอาร์ตทอยและงานศิลปะของศิลปินไทยและ ต่างประเทศนับหมื่น ๆ ชิ้น ถึงขั้นที่บ้านแต่ละหลังมีไว้เพื่อให้งานศิลปะและอาร์ตทอย เพราะสําหรับ “คุณดอกอ้อ ใจตั้ง” ศิลปะไม่ใช่แค่ของที่มีไว้โชว์ แต่มีเรื่องราวซ่อนอยู่มากกว่านั้น

20 Years Ago

“ต้องเล่าก่อนว่าตอนเด็กๆ ไม่เคยสนใจงานศิลปะเลยค่ะ อาร์ตทอยคืออะไร ก็ไม่รู้จัก เคยเห็นแต่รูปปั้นตัวการ์ตูนกระเบื้องที่ตั้งอยู่ตามบ้าน อาจเป็นเพราะเติบโต มาในยุคที่ศิลปะไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก แต่เป็นเรื่องของคนเฉพาะกลุ่มที่มีความสนใจ ด้านนี้ เพราะฉะนั้นเวลามองงานศิลปะจึงรู้สึกเฉย ๆ และการเป็นนักสะสมก็ไม่เคย อยู่ในความคิดเลย กระทั่งเมื่อประมาณ 20 ปีก่อนได้มีโอกาสช่วยสามีทําร้านขายของตกแต่งอยู่ที่จตุจักร เพราะเขาชอบของแต่งบ้าน ทั้งตู้ โต๊ะ เก้าอี้ แจกัน โคมไฟ รวมถึงงานศิลปะที่มีสไตล์แปลกใหม่ไม่ซ้ําใคร เขาจะไปกว้านซื้อมาสะสมและแบ่งขายตลอด

“จนวันหนึ่งเรากับสามีไปเที่ยวฮ่องกงด้วยกัน แล้วไปเจอร้านขายรูปปั้น สไตล์ป็อปอาร์ตที่รวมผลงานของศิลปินต่างชาติเอาไว้ ด้านในมีแต่ของน่ารัก ๆ ละลานตา จนไปสะดุดตากับรูปปั้นตัวการ์ตูนเด็กตาโตหน้าตาดุ ๆ ตัวหนึ่งที่ดึงดูดเรา ทั้งคู่มาก ๆ เป็นของศิลปินชาวญี่ปุ่น ชื่อโยชิโตโมะ นาระ (Yoshitomo Nara) ซึ่งนอกจากรูปลักษณ์ที่โดดเด่นแล้ว ยังให้ความรู้สึกขัดแย้งบางอย่าง คือ ใบหน้าน้องน่ารัก แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นและความเกรี้ยวกราดในเวลาเดียวกัน จึงอยากนําเขากลับไปตกแต่งที่ร้านด้วย แต่พอดูป้ายราคาก็อึ้งเลยค่ะ เพราะราคา เกือบหมื่น เราไม่เคยรู้มาก่อนว่ารูปปั้นตัวเล็ก ๆ เหล่านี้มูลค่าเป็นอย่างไร แต่ด้วย ความที่สามีชอบมาก จึงตัดสินใจซื้อกลับไทยมา 2-3 ตัว โดยเก็บไว้ 1 ตัว ที่เหลือก็แบ่งมาขายต่อ

“แต่อย่างที่บอกว่าคนสมัยนั้นส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจว่างานศิลปะร่วมสมัย คืออะไร คนก็หาว่าบ้า ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ อะไรราคาสูงมาก ผ่านไปเกือบ 2 ปี ของตกแต่งทุกอย่างในร้านขายได้เกือบหมด ยกเว้นตุ๊กตาตัวนี้ที่ตั้งอยู่ในร้าน เราเกือบนําเก็บเข้าลังไปแล้ว วันหนึ่งมีลูกค้าผู้หญิงต่างชาติสองคนเดิน เข้ามาในร้านและขอซื้อตุ๊กตาตัวนั้น รวมถึงงานศิลปะอื่น ๆ ด้วยท่าทางที่ ตื่นเต้นมาก รวมทั้งหมดล้านกว่าบาท เพียงแค่เขาอยากน่าไปสะสมและ ตกแต่งบ้าน นั่นจึงเป็นจุดเปลี่ยนสําคัญที่ทําให้เราเริ่มมองเห็นและเข้าใจ ในคุณค่าที่แท้จริงของงานศิลปะว่าเป็นสิ่งที่ดีต่อใจและสร้างความสุข ให้คนได้จริงๆ และยังเข้าใจอีกว่าการที่ตุ๊กตาตัวนั้นขายไม่ได้ ไม่ใช่ เพราะราคา แต่เป็นเพราะเขากําลังรอเจ้าของที่เห็นคุณค่าอยู่ต่างหาก 

“เรื่องที่ท่าให้อึ้งได้อีกคือการได้เห็นผลงานแบบเดียวกัน กับตุ๊กตาตัวนั้นถูกนําไปประมูลที่ Christie’s ลอนดอน ซึ่งเป็น สถาบันประมูลผลงานศิลปะที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง ในโลก โดยราคาพุ่งไปถึงสองล้านกว่าบาท ซึ่งการที่งานชิ้นไหน ได้ขึ้นประมูลที่นี่ หมายความว่าเป็นของสะสมที่มีคุณค่าและได้รับ การยอมรับในระดับนานาชาติ ยิ่งทําให้เราตระหนักได้ว่ารูปปั้นตัวเล็ก ๆ ก็มีคนรักและให้คุณค่ามากมาย เหตุการณ์เหล่านี้เปิดโลกของเรามากๆ ค่ะ จนเกิดเป็นความรัก หลังจากนั้นจึงเข้าวงการศิลปะอย่างจริงจัง ศึกษาผลงาน ต่าง ๆ ด้วยตนเอง ทั้งหาหนังสือมาอ่าน ค้นหาทางออนไลน์ ไปเดินตาม พิพิธภัณฑ์หรือนิทรรศการที่จัดงานอาร์ตทั้งหมด เพื่อดูว่างานชิ้นไหน น่าสะสมบ้าง จนต่อยอดสร้าง Trendy Gallery ให้กลายเป็นพื้นที่สําหรับ คนที่รักศิลปะเหมือนกัน

Focused on Story and Detail

“สําหรับเกณฑ์ในการเลือกสะสม ด่านแรกที่พิจารณาคือประวัติของศิลปิน เพราะเราเชื่อว่างานศิลปะทุกชิ้นไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ เพราะทุก ฝีแปรง ทุกสีสันในผลงาน ล้วนสะท้อนตัวตน ความคิด และประสบการณ์ชีวิตของผู้สร้างด้วยไม่มากก็น้อย ฉะนั้นก่อนตัดสินใจซื้อ เราต้องทราบว่าชีวิตของศิลปิน เป็นอย่างไร มีเรื่องราวน่าสนใจไหม ชื่อเสียงเป็นไปในทิศทางที่ดีหรือไม่ การเข้าใจ ตัวตนเขาอย่างแท้จริงจะทําให้รู้ว่าผลงานต้องการสื่ออะไร ซึ่งจะทําให้การเก็บสะสม มีคุณค่าและมีความหมายมากยิ่งขึ้น

“อีกอย่างคือยังช่วยให้เราแยกของแท้จากของปลอมได้ทันที เป็นทริค อย่างหนึ่งที่เราใช้มาตลอด เพราะถ้าสังเกตให้ดี งานที่ปลอมขึ้นมามักไม่สอดคล้อง กับสไตล์หรือท่าทางของผลงานต้นฉบับ เราจะรู้ว่าศิลปินคนนั้น ๆ ใช้ลายเส้น แบบไหน โทนสีแบบไหน อาศัยการดูเยอะๆ ก็จําได้เองค่ะ เพียงแต่ต้องพิจารณา ให้ละเอียด แต่สีเพี้ยนไปนิดเดียวก็รู้แล้ว

“ด่านที่สองคือรูปแบบและสไตล์ผลงาน เรามักจะเสียเงินให้กับชิ้นที่ศิลปิน ออกแบบเป็นคาแร็คเตอร์ มีลิขสิทธิ์ชัดเจน ยิ่งถ้ามีจํานวนจํากัดหรือคอลเล็คชั่น แบบลิมิเต็ดจะดีมาก เพราะเราชอบชิ้นงานที่ไม่เหมือนใคร ไม่อยากเก็บตัวซ้ํากับ คนอื่น ยกเว้นว่าชิ้นไหนเป็นผลงานของศิลปินไทยที่เราชื่นชอบคอนเซ็ปต์ก็อยาก สนับสนุนเขา โดยจะตามเก็บเกือบทุกคอลเล็คชั่นเลยค่ะ ความจริงเราชอบทุกแนว แต่ถ้าให้เลือกที่ชอบที่สุด ส่วนใหญ่จะเป็นชิ้นงานสไตล์น่ารัก สีสันสดใส แต่ แฝงไปด้วยเรื่องราว เช่น ผลงานของ Maokoha หรือน้องแม็กกี้ (ชรารัต สาระอาภรณ์) เธอเป็นที่รู้จักจากคาแร็คเตอร์ Chalotta เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมหยิก สีขาว ตาสีฟ้า แววตาภายนอก สดใส แต่ถ้ามองลึกเข้าไปจะแฝงด้วยความเศร้า รายละเอียดในองค์ประกอบต่าง ๆ ก็ชัดมาก โดยเฉพาะลายเส้นผม เราก็ไม่พลาด ที่จะเก็บ ซึ่งในหนึ่งคอลเล็คชั่นจะมีหลายสี เราสะสมไว้ทุกแบบ เพราะเวลานํามา จัดที่แล้วไล่ระดับสีเรียงกันไปก็ดูสวยดี เช่น GOFISH รุ่น Fish Stainless,Fish Orange และ Gold Fish อีกแบบที่ชอบคือ QUEEN CHALOTTE รุ่น Shallow Crown, Ivory Crown และ Deep Crown เป็นรุ่นที่มีจํานวนจํากัด รวม ๆ หลายแสนค่ะ

“งานของศิลปินไทยอีกคนที่น่าสนใจคือ 2CHOEY โดยค่าว่า เฉย” มาจาก ค่าภาษาไทยที่ไม่ได้หมายถึงความไม่สนใจหรือเฉยเมย แต่สะท้อนถึงแนวคิด ส่วนตัวของเขาที่ไม่ยึดติดกับสิ่งใดเป็นพิเศษ และไม่ยอมถูกจํากัด ผลงานของเขา จึงโดดเด่นด้วยความนอกกรอบ เห็นแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่างานใคร อย่างภาพแคนวาส ที่ติดตามผนังบ้านเราก็เป็นผลงานของเขา จะสังเกตได้ว่าแม้สีสันในภาพจะดู เรียบเนียน แต่ยังมีบางส่วนที่สีล้นออกนอกเส้น เพื่อไม่ให้ผลงานดูเป๊ะเกินไป การลากเส้นที่ไม่แม่นยํากลับทําให้ภาพดูนุ่มนวลขึ้น เหมือนเขาใส่ตัวตนลงไปใน ทุกชิ้นงาน นอกจากนี้ก็มีรูปปั้น FINGY BOY ของเขา ทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ตั้งอยู่ตามมุมของบ้าน เป็นรุ่นลิมิเต็ดที่มีจํานวนจํากัดมาก ๆ

“แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้เริ่มสนใจศิลปินต่างชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่าง Bankay เป็นศิลปินสตรีทอาร์ตชาวอังกฤษที่ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าต่อสังคม ดูลึกลับน่าค้นหา เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากการพ่นสีกราฟฟิตีบนกําแพงก่อน สไตล์ ผลงานเป็นเอกลักษณ์ มีการเสียดสีแง่มุมทางสังคม การเมือง และสงครามเอาไว้ ผ่านผลงานเสมอ ทําให้ชื่อของเขาเป็นที่จดจํา อย่างรูปปั้นของเขาที่เราสะสม ก็มาจากภาพวาดที่ชื่อ Love Is In the Air เป็นหนึ่งในงาน Anti-War ที่มีรูป ผู้ชายแต่งตัวเป็นนักรบ โพกผ้าปิดหน้าปิดตา สวมหมวก และกําลังขว้างปาดอกไม้ แทนที่จะเป็นระเบิด ซึ่งงานชิ้นนี้ซ่อนนัยทางการเมืองไว้ เป็นผลงานที่โด่งดังที่สุด เราสั่งมาจากแพลตฟอร์ม eBay ได้มาในราคาประมาณหมื่นกว่าบาท

“ถ้าที่หนึ่งในใจคงต้องยกให้โยชิโตโมะ นาระ เช่นเดิม เขามีชื่อเสียงจาก ผลงานภาพวาดตัวการ์ตูนเต็กตากลมโตที่ดูน่ารักสดใส แต่กลับซ่อนความโกรธความขุ่นเคืองไว้ในใจ เหมือนสื่อให้เข้าใจว่าเด็กไม่ใช่ผ้าสีขาวหรือไม่รู้เรื่องอะไร แต่มีอารมณ์ซับซ้อนเช่นเดียวกับผู้ใหญ่ คอนเซ็ปต์เขาน่าสนใจดีค่ะ รวมถึงลายเส้น ก็เป็นสไตล์มินิมัล เรียบง่าย แต่ดูมีอะไร อีกหนึ่งผลงานที่โดดเด่นคือรูปปั้น Your Dog สุนัขตัวสีขาว จมูกสีแดง ซึ่งเปรียบเสมือนเพื่อนในจินตนาการที่ เข้ามาเยียวยาความเหงาในใจศิลปิน เช่นเดียวกับที่มันอยู่เคียงข้างเด็กคนนั้นที่เป็น คาแร็คเตอร์หลัก ฉะนั้นเราจึงต้องสะสมตัวละครทั้งสองเป็นเซตคู่กัน จําได้ว่าซื้อที่ ฮ่องกง พนักงานขายบอกว่าเหลือไม่กี่ชิ้นแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะหายากมากแล้วนะคะ”

Art Lives Here

ในบ้านของคุณดอกอ้อที่จังหวัดสมุทรปราการแห่งนี้เต็มไปด้วยอาร์ตทอย และงานศิลปะ ซึ่งเธอบอกว่าตั้งใจให้เป็นที่อยู่ของชิ้นงานเหล่านั้น พร้อมตกแต่ง สไตล์สตรีท เพื่อให้เข้าบ้านมาเมื่อไรก็รู้สึกสนุกเสมอ แต่คลังเก็บผลงานของเธอไม่ได้มีแค่นี้ แต่ยังมีอีกหลายหลังทั้งในกรุงเทพฯและปริมณฑล แม้ว่าทุกหลังจะเต็ม ไปด้วยผลงานหลายร้อยชิ้น แต่คุณดอกอ้อเล่าว่า ยังมีอีกเพียบที่ยังไม่ได้แกะออกมา จากกล่อง หากอยากจัดโชว์ทั้งหมดจริงๆ คงต้องสร้างบ้านเพิ่มอีกหลายหลัง 

“ด้วยความที่เราชอบสะสมบ้านด้วย ทําให้แต่ละหลังไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อ การใช้งาน เพราะเราไม่ค่อยอยู่ จะอยู่บ้านที่กรุงเทพฯมากกว่า บ้านที่เหลือจึงตกแต่ง ด้วยของสะสม เพื่อให้งานศิลปะได้มีชีวิต ได้โชว์ความสวยงามอย่างเต็มที่ นอกจาก รูปปั้นและอาร์ตทอย เราก็สะสมภาพวาดต่าง ๆ ล่าสุดเพิ่งไปขอซื้อจากพี่โน้ส อุดม แต้พานิช) เป็นภาพที่สะท้อนเรื่องราวที่พบเห็นในชีวิตของเขา สีสันสดใสสะดุดตา มาก ตอนเห็นภาพนี้ครั้งแรกรู้สึกได้รับพลังงานดี ๆ จึงอยากเก็บสะสมไว้ค่ะ

“นอกจากนี้ก็มี Bearbrick ของสะสมสุดฮิตที่คนชอบของเล่นน่าจะมีกันเกือบ ทุกบ้าน แต่ก่อนสามีชอบนํามาตกแต่งร้าน พอเราเห็นอยู่รวมกันเยอะ ๆ แล้วน่ารักดี จึงชอบสะสมไปด้วย แต่ด้วยความที่ไม่ชอบซ้ําใคร จึงเก็บเฉพาะคอลเล็คชั่นรุ่นลิมิเต็ด ทีคอลแล็บกับศิลปินต่าง ๆ อย่าง Jean-Michel Basquiat หรือ Hajime Sorayamaนอกจากนี้ก็มีสะสม Bearbrick 200 เปอร์เซ็นต์ วัสดุจากเหล็กล้วนๆ น้ําหนักจึง ค่อนข้างเยอะ มีเกือบครบทุกคอลเล็คชั่น ลิมิเต็ดทุกชิ้น ตอนนี้น่าจะหาซื้อที่ไหนไม่ได้แล้ว

“ส่วนเรื่องการดูแลรักษา เราจะให้แม่บ้านเข้ามาทําความสะอาดเป็นประจํา ทุกสัปดาห์ เพื่อให้งานศิลปะอยู่กับเราได้นานที่สุด บ้านแต่ละหลังจึงกลายเป็นเหมือน แกลเลอรี่ส่วนตัวที่เก็บสะสมสิ่งที่เรารักไว้ทั้งหมด ทุกครั้งที่มีแขกมาบ้านแล้วชม ชิ้นงานที่เรามี จะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งเลยค่ะ

No Life without Art

การสะสมงานศิลปะและอาร์ตทอยของคุณดอกอ้อเป็นเรื่องของใจล้วน ๆ ไม่เกี่ยวกับเงิน “ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมาในการสะสม เราไม่กล้านับเลยค่ะ ว่าหมดเงินไปเท่าไร น่าจะเยอะมาก (หัวเราะ) เวลาสะสมเราจะตั้งงบไว้ล่วงหน้าก่อน ว่าเดือนนี้จะซื้อเท่าไร บางเดือนแตะหลักแสนถึงหลักล้านก็มี เลือกเฉพาะชิ้นที่ อยากได้จริง ๆ เท่านั้น แต่ถ้าเจอชิ้นงานหายากหรือแบบลิมิเต็ดก็มักจะเกินงบตลอด ส่วนใหญ่ต้องบินไปต่างประเทศเพื่อตามหา อย่างฮ่องกงและญี่ปุ่นที่มีแหล่งของเล่น เยอะมาก แต่ไม่ได้ไปได้บ่อย ๆ ฉะนั้นเมื่อเจอของที่ถูกใจแล้วจะรีบซื้อทันที ไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสเด็ดขาด

“ทุกวันนี้งานศิลปะกลายเป็นส่วนสําคัญในชีวิตไปแล้ว ขาดไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่ ตื่นเช้ามา หันไปทางไหนก็เจอ การได้อยู่ท่ามกลางงานเหล่านี้สร้างทั้งความสุขและ แรงบันดาลใจให้ริเริ่มท่าสิ่งใหม่ ๆ เสมอ แม้ว่าจะมีมูลค่ามากหรือน้อย แต่เราเชื่อว่า คุณค่าทางจิตใจมีมากกว่าแน่นอน“เพราะสําหรับอ้อ งานศิลปะคือชีวิต”

เรื่อง นิตยสารแพรว

เรื่อง Prince

ภาพ วรสันต์