จากวันที่เคยเชื่อว่าศิลปะคือเรื่องไกลตัววันนี้เธอค้นพบโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยสีสันและความสุข ผ่านการสะสมอาร์ตทอยและงานศิลปะของศิลปินไทยและ ต่างประเทศนับหมื่น ๆ ชิ้น ถึงขั้นที่บ้านแต่ละหลังมีไว้เพื่อให้งานศิลปะและอาร์ตทอย เพราะสําหรับ “คุณดอกอ้อ ใจตั้ง” ศิลปะไม่ใช่แค่ของที่มีไว้โชว์ แต่มีเรื่องราวซ่อนอยู่มากกว่านั้น

20 Years Ago

“ต้องเล่าก่อนว่าตอนเด็กๆ ไม่เคยสนใจงานศิลปะเลยค่ะ อาร์ตทอยคืออะไร ก็ไม่รู้จัก เคยเห็นแต่รูปปั้นตัวการ์ตูนกระเบื้องที่ตั้งอยู่ตามบ้าน อาจเป็นเพราะเติบโต มาในยุคที่ศิลปะไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก แต่เป็นเรื่องของคนเฉพาะกลุ่มที่มีความสนใจ ด้านนี้ เพราะฉะนั้นเวลามองงานศิลปะจึงรู้สึกเฉย ๆ และการเป็นนักสะสมก็ไม่เคย อยู่ในความคิดเลย กระทั่งเมื่อประมาณ 20 ปีก่อนได้มีโอกาสช่วยสามีทําร้านขายของตกแต่งอยู่ที่จตุจักร เพราะเขาชอบของแต่งบ้าน ทั้งตู้ โต๊ะ เก้าอี้ แจกัน โคมไฟ รวมถึงงานศิลปะที่มีสไตล์แปลกใหม่ไม่ซ้ําใคร เขาจะไปกว้านซื้อมาสะสมและแบ่งขายตลอด

“จนวันหนึ่งเรากับสามีไปเที่ยวฮ่องกงด้วยกัน แล้วไปเจอร้านขายรูปปั้น สไตล์ป็อปอาร์ตที่รวมผลงานของศิลปินต่างชาติเอาไว้ ด้านในมีแต่ของน่ารัก ๆ ละลานตา จนไปสะดุดตากับรูปปั้นตัวการ์ตูนเด็กตาโตหน้าตาดุ ๆ ตัวหนึ่งที่ดึงดูดเรา ทั้งคู่มาก ๆ เป็นของศิลปินชาวญี่ปุ่น ชื่อโยชิโตโมะ นาระ (Yoshitomo Nara) ซึ่งนอกจากรูปลักษณ์ที่โดดเด่นแล้ว ยังให้ความรู้สึกขัดแย้งบางอย่าง คือ ใบหน้าน้องน่ารัก แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นและความเกรี้ยวกราดในเวลาเดียวกัน จึงอยากนําเขากลับไปตกแต่งที่ร้านด้วย แต่พอดูป้ายราคาก็อึ้งเลยค่ะ เพราะราคา เกือบหมื่น เราไม่เคยรู้มาก่อนว่ารูปปั้นตัวเล็ก ๆ เหล่านี้มูลค่าเป็นอย่างไร แต่ด้วย ความที่สามีชอบมาก จึงตัดสินใจซื้อกลับไทยมา 2-3 ตัว โดยเก็บไว้ 1 ตัว ที่เหลือก็แบ่งมาขายต่อ

“แต่อย่างที่บอกว่าคนสมัยนั้นส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจว่างานศิลปะร่วมสมัย คืออะไร คนก็หาว่าบ้า ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ อะไรราคาสูงมาก ผ่านไปเกือบ 2 ปี ของตกแต่งทุกอย่างในร้านขายได้เกือบหมด ยกเว้นตุ๊กตาตัวนี้ที่ตั้งอยู่ในร้าน เราเกือบนําเก็บเข้าลังไปแล้ว วันหนึ่งมีลูกค้าผู้หญิงต่างชาติสองคนเดิน เข้ามาในร้านและขอซื้อตุ๊กตาตัวนั้น รวมถึงงานศิลปะอื่น ๆ ด้วยท่าทางที่ ตื่นเต้นมาก รวมทั้งหมดล้านกว่าบาท เพียงแค่เขาอยากน่าไปสะสมและ ตกแต่งบ้าน นั่นจึงเป็นจุดเปลี่ยนสําคัญที่ทําให้เราเริ่มมองเห็นและเข้าใจ ในคุณค่าที่แท้จริงของงานศิลปะว่าเป็นสิ่งที่ดีต่อใจและสร้างความสุข ให้คนได้จริงๆ และยังเข้าใจอีกว่าการที่ตุ๊กตาตัวนั้นขายไม่ได้ ไม่ใช่ เพราะราคา แต่เป็นเพราะเขากําลังรอเจ้าของที่เห็นคุณค่าอยู่ต่างหาก 

“เรื่องที่ท่าให้อึ้งได้อีกคือการได้เห็นผลงานแบบเดียวกัน กับตุ๊กตาตัวนั้นถูกนําไปประมูลที่ Christie’s ลอนดอน ซึ่งเป็น สถาบันประมูลผลงานศิลปะที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง ในโลก โดยราคาพุ่งไปถึงสองล้านกว่าบาท ซึ่งการที่งานชิ้นไหน ได้ขึ้นประมูลที่นี่ หมายความว่าเป็นของสะสมที่มีคุณค่าและได้รับ การยอมรับในระดับนานาชาติ ยิ่งทําให้เราตระหนักได้ว่ารูปปั้นตัวเล็ก ๆ ก็มีคนรักและให้คุณค่ามากมาย เหตุการณ์เหล่านี้เปิดโลกของเรามากๆ ค่ะ จนเกิดเป็นความรัก หลังจากนั้นจึงเข้าวงการศิลปะอย่างจริงจัง ศึกษาผลงาน ต่าง ๆ ด้วยตนเอง ทั้งหาหนังสือมาอ่าน ค้นหาทางออนไลน์ ไปเดินตาม พิพิธภัณฑ์หรือนิทรรศการที่จัดงานอาร์ตทั้งหมด เพื่อดูว่างานชิ้นไหน น่าสะสมบ้าง จนต่อยอดสร้าง Trendy Gallery ให้กลายเป็นพื้นที่สําหรับ คนที่รักศิลปะเหมือนกัน

Focused on Story and Detail

“สําหรับเกณฑ์ในการเลือกสะสม ด่านแรกที่พิจารณาคือประวัติของศิลปิน เพราะเราเชื่อว่างานศิลปะทุกชิ้นไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ เพราะทุก ฝีแปรง ทุกสีสันในผลงาน ล้วนสะท้อนตัวตน ความคิด และประสบการณ์ชีวิตของผู้สร้างด้วยไม่มากก็น้อย ฉะนั้นก่อนตัดสินใจซื้อ เราต้องทราบว่าชีวิตของศิลปิน เป็นอย่างไร มีเรื่องราวน่าสนใจไหม ชื่อเสียงเป็นไปในทิศทางที่ดีหรือไม่ การเข้าใจ ตัวตนเขาอย่างแท้จริงจะทําให้รู้ว่าผลงานต้องการสื่ออะไร ซึ่งจะทําให้การเก็บสะสม มีคุณค่าและมีความหมายมากยิ่งขึ้น

“อีกอย่างคือยังช่วยให้เราแยกของแท้จากของปลอมได้ทันที เป็นทริค อย่างหนึ่งที่เราใช้มาตลอด เพราะถ้าสังเกตให้ดี งานที่ปลอมขึ้นมามักไม่สอดคล้อง กับสไตล์หรือท่าทางของผลงานต้นฉบับ เราจะรู้ว่าศิลปินคนนั้น ๆ ใช้ลายเส้น แบบไหน โทนสีแบบไหน อาศัยการดูเยอะๆ ก็จําได้เองค่ะ เพียงแต่ต้องพิจารณา ให้ละเอียด แต่สีเพี้ยนไปนิดเดียวก็รู้แล้ว

“ด่านที่สองคือรูปแบบและสไตล์ผลงาน เรามักจะเสียเงินให้กับชิ้นที่ศิลปิน ออกแบบเป็นคาแร็คเตอร์ มีลิขสิทธิ์ชัดเจน ยิ่งถ้ามีจํานวนจํากัดหรือคอลเล็คชั่น แบบลิมิเต็ดจะดีมาก เพราะเราชอบชิ้นงานที่ไม่เหมือนใคร ไม่อยากเก็บตัวซ้ํากับ คนอื่น ยกเว้นว่าชิ้นไหนเป็นผลงานของศิลปินไทยที่เราชื่นชอบคอนเซ็ปต์ก็อยาก สนับสนุนเขา โดยจะตามเก็บเกือบทุกคอลเล็คชั่นเลยค่ะ ความจริงเราชอบทุกแนว แต่ถ้าให้เลือกที่ชอบที่สุด ส่วนใหญ่จะเป็นชิ้นงานสไตล์น่ารัก สีสันสดใส แต่ แฝงไปด้วยเรื่องราว เช่น ผลงานของ Maokoha หรือน้องแม็กกี้ (ชรารัต สาระอาภรณ์) เธอเป็นที่รู้จักจากคาแร็คเตอร์ Chalotta เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมหยิก สีขาว ตาสีฟ้า แววตาภายนอก สดใส แต่ถ้ามองลึกเข้าไปจะแฝงด้วยความเศร้า รายละเอียดในองค์ประกอบต่าง ๆ ก็ชัดมาก โดยเฉพาะลายเส้นผม เราก็ไม่พลาด ที่จะเก็บ ซึ่งในหนึ่งคอลเล็คชั่นจะมีหลายสี เราสะสมไว้ทุกแบบ เพราะเวลานํามา จัดที่แล้วไล่ระดับสีเรียงกันไปก็ดูสวยดี เช่น GOFISH รุ่น Fish Stainless,Fish Orange และ Gold Fish อีกแบบที่ชอบคือ QUEEN CHALOTTE รุ่น Shallow Crown, Ivory Crown และ Deep Crown เป็นรุ่นที่มีจํานวนจํากัด รวม ๆ หลายแสนค่ะ

“งานของศิลปินไทยอีกคนที่น่าสนใจคือ 2CHOEY โดยค่าว่า เฉย” มาจาก ค่าภาษาไทยที่ไม่ได้หมายถึงความไม่สนใจหรือเฉยเมย แต่สะท้อนถึงแนวคิด ส่วนตัวของเขาที่ไม่ยึดติดกับสิ่งใดเป็นพิเศษ และไม่ยอมถูกจํากัด ผลงานของเขา จึงโดดเด่นด้วยความนอกกรอบ เห็นแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่างานใคร อย่างภาพแคนวาส ที่ติดตามผนังบ้านเราก็เป็นผลงานของเขา จะสังเกตได้ว่าแม้สีสันในภาพจะดู เรียบเนียน แต่ยังมีบางส่วนที่สีล้นออกนอกเส้น เพื่อไม่ให้ผลงานดูเป๊ะเกินไป การลากเส้นที่ไม่แม่นยํากลับทําให้ภาพดูนุ่มนวลขึ้น เหมือนเขาใส่ตัวตนลงไปใน ทุกชิ้นงาน นอกจากนี้ก็มีรูปปั้น FINGY BOY ของเขา ทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ตั้งอยู่ตามมุมของบ้าน เป็นรุ่นลิมิเต็ดที่มีจํานวนจํากัดมาก ๆ

“แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้เริ่มสนใจศิลปินต่างชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่าง Bankay เป็นศิลปินสตรีทอาร์ตชาวอังกฤษที่ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าต่อสังคม ดูลึกลับน่าค้นหา เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากการพ่นสีกราฟฟิตีบนกําแพงก่อน สไตล์ ผลงานเป็นเอกลักษณ์ มีการเสียดสีแง่มุมทางสังคม การเมือง และสงครามเอาไว้ ผ่านผลงานเสมอ ทําให้ชื่อของเขาเป็นที่จดจํา อย่างรูปปั้นของเขาที่เราสะสม ก็มาจากภาพวาดที่ชื่อ Love Is In the Air เป็นหนึ่งในงาน Anti-War ที่มีรูป ผู้ชายแต่งตัวเป็นนักรบ โพกผ้าปิดหน้าปิดตา สวมหมวก และกําลังขว้างปาดอกไม้ แทนที่จะเป็นระเบิด ซึ่งงานชิ้นนี้ซ่อนนัยทางการเมืองไว้ เป็นผลงานที่โด่งดังที่สุด เราสั่งมาจากแพลตฟอร์ม eBay ได้มาในราคาประมาณหมื่นกว่าบาท

“ถ้าที่หนึ่งในใจคงต้องยกให้โยชิโตโมะ นาระ เช่นเดิม เขามีชื่อเสียงจาก ผลงานภาพวาดตัวการ์ตูนเต็กตากลมโตที่ดูน่ารักสดใส แต่กลับซ่อนความโกรธความขุ่นเคืองไว้ในใจ เหมือนสื่อให้เข้าใจว่าเด็กไม่ใช่ผ้าสีขาวหรือไม่รู้เรื่องอะไร แต่มีอารมณ์ซับซ้อนเช่นเดียวกับผู้ใหญ่ คอนเซ็ปต์เขาน่าสนใจดีค่ะ รวมถึงลายเส้น ก็เป็นสไตล์มินิมัล เรียบง่าย แต่ดูมีอะไร อีกหนึ่งผลงานที่โดดเด่นคือรูปปั้น Your Dog สุนัขตัวสีขาว จมูกสีแดง ซึ่งเปรียบเสมือนเพื่อนในจินตนาการที่ เข้ามาเยียวยาความเหงาในใจศิลปิน เช่นเดียวกับที่มันอยู่เคียงข้างเด็กคนนั้นที่เป็น คาแร็คเตอร์หลัก ฉะนั้นเราจึงต้องสะสมตัวละครทั้งสองเป็นเซตคู่กัน จําได้ว่าซื้อที่ ฮ่องกง พนักงานขายบอกว่าเหลือไม่กี่ชิ้นแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะหายากมากแล้วนะคะ”

Art Lives Here

ในบ้านของคุณดอกอ้อที่จังหวัดสมุทรปราการแห่งนี้เต็มไปด้วยอาร์ตทอย และงานศิลปะ ซึ่งเธอบอกว่าตั้งใจให้เป็นที่อยู่ของชิ้นงานเหล่านั้น พร้อมตกแต่ง สไตล์สตรีท เพื่อให้เข้าบ้านมาเมื่อไรก็รู้สึกสนุกเสมอ แต่คลังเก็บผลงานของเธอไม่ได้มีแค่นี้ แต่ยังมีอีกหลายหลังทั้งในกรุงเทพฯและปริมณฑล แม้ว่าทุกหลังจะเต็ม ไปด้วยผลงานหลายร้อยชิ้น แต่คุณดอกอ้อเล่าว่า ยังมีอีกเพียบที่ยังไม่ได้แกะออกมา จากกล่อง หากอยากจัดโชว์ทั้งหมดจริงๆ คงต้องสร้างบ้านเพิ่มอีกหลายหลัง 

“ด้วยความที่เราชอบสะสมบ้านด้วย ทําให้แต่ละหลังไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อ การใช้งาน เพราะเราไม่ค่อยอยู่ จะอยู่บ้านที่กรุงเทพฯมากกว่า บ้านที่เหลือจึงตกแต่ง ด้วยของสะสม เพื่อให้งานศิลปะได้มีชีวิต ได้โชว์ความสวยงามอย่างเต็มที่ นอกจาก รูปปั้นและอาร์ตทอย เราก็สะสมภาพวาดต่าง ๆ ล่าสุดเพิ่งไปขอซื้อจากพี่โน้ส อุดม แต้พานิช) เป็นภาพที่สะท้อนเรื่องราวที่พบเห็นในชีวิตของเขา สีสันสดใสสะดุดตา มาก ตอนเห็นภาพนี้ครั้งแรกรู้สึกได้รับพลังงานดี ๆ จึงอยากเก็บสะสมไว้ค่ะ

“นอกจากนี้ก็มี Bearbrick ของสะสมสุดฮิตที่คนชอบของเล่นน่าจะมีกันเกือบ ทุกบ้าน แต่ก่อนสามีชอบนํามาตกแต่งร้าน พอเราเห็นอยู่รวมกันเยอะ ๆ แล้วน่ารักดี จึงชอบสะสมไปด้วย แต่ด้วยความที่ไม่ชอบซ้ําใคร จึงเก็บเฉพาะคอลเล็คชั่นรุ่นลิมิเต็ด ทีคอลแล็บกับศิลปินต่าง ๆ อย่าง Jean-Michel Basquiat หรือ Hajime Sorayamaนอกจากนี้ก็มีสะสม Bearbrick 200 เปอร์เซ็นต์ วัสดุจากเหล็กล้วนๆ น้ําหนักจึง ค่อนข้างเยอะ มีเกือบครบทุกคอลเล็คชั่น ลิมิเต็ดทุกชิ้น ตอนนี้น่าจะหาซื้อที่ไหนไม่ได้แล้ว

“ส่วนเรื่องการดูแลรักษา เราจะให้แม่บ้านเข้ามาทําความสะอาดเป็นประจํา ทุกสัปดาห์ เพื่อให้งานศิลปะอยู่กับเราได้นานที่สุด บ้านแต่ละหลังจึงกลายเป็นเหมือน แกลเลอรี่ส่วนตัวที่เก็บสะสมสิ่งที่เรารักไว้ทั้งหมด ทุกครั้งที่มีแขกมาบ้านแล้วชม ชิ้นงานที่เรามี จะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งเลยค่ะ

No Life without Art

การสะสมงานศิลปะและอาร์ตทอยของคุณดอกอ้อเป็นเรื่องของใจล้วน ๆ ไม่เกี่ยวกับเงิน “ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมาในการสะสม เราไม่กล้านับเลยค่ะ ว่าหมดเงินไปเท่าไร น่าจะเยอะมาก (หัวเราะ) เวลาสะสมเราจะตั้งงบไว้ล่วงหน้าก่อน ว่าเดือนนี้จะซื้อเท่าไร บางเดือนแตะหลักแสนถึงหลักล้านก็มี เลือกเฉพาะชิ้นที่ อยากได้จริง ๆ เท่านั้น แต่ถ้าเจอชิ้นงานหายากหรือแบบลิมิเต็ดก็มักจะเกินงบตลอด ส่วนใหญ่ต้องบินไปต่างประเทศเพื่อตามหา อย่างฮ่องกงและญี่ปุ่นที่มีแหล่งของเล่น เยอะมาก แต่ไม่ได้ไปได้บ่อย ๆ ฉะนั้นเมื่อเจอของที่ถูกใจแล้วจะรีบซื้อทันที ไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสเด็ดขาด

“ทุกวันนี้งานศิลปะกลายเป็นส่วนสําคัญในชีวิตไปแล้ว ขาดไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่ ตื่นเช้ามา หันไปทางไหนก็เจอ การได้อยู่ท่ามกลางงานเหล่านี้สร้างทั้งความสุขและ แรงบันดาลใจให้ริเริ่มท่าสิ่งใหม่ ๆ เสมอ แม้ว่าจะมีมูลค่ามากหรือน้อย แต่เราเชื่อว่า คุณค่าทางจิตใจมีมากกว่าแน่นอน“เพราะสําหรับอ้อ งานศิลปะคือชีวิต”

เรื่อง นิตยสารแพรว

เรื่อง Prince

ภาพ วรสันต์

เมื่อเห็นภาพวาดคาแร็คเตอร์ น่ารัก สดใส มาพร้อมประกายกลิตเตอร์ระยิบระยับ หลายคนร้องอ๋อทันทีว่าเป็นฝีมือของ ยุรี เกนสาคู ศิลปินที่ได้รับการยอมรับในเวทีศิลปะร่วมสมัยระดับนานาชาติ ด้วยผลงานที่เป็นเอกลักษณ์ แฝงไว้ด้วยประเด็นสังคม 

วันนี้ แพรว ชวนเธอมาคุยถึงเจตนารมณ์และวิธีการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะจนได้เข้าร่วมแสดงนิทรรศการในหลายประเทศ ไม่ว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์โฮโนลูลู ประเทศ สหรัฐอเมริกา, พิพิธภัณฑ์ศิลปะโม ประเทศญี่ปุ่น, An Innovative Art Gallery and Artist Residency ที่เมืองลาโรแชล ประเทศฝรั่งเศส

ผู้หญิงกับศิลปะ

กว่าจะมาเป็นศิลปินที่ได้มีนิทรรศการของตัวเอง ได้รับเชิญไปสร้างสรรค์ผลงาน ศิลปะในต่างประเทศ บุรีต้องผ่านเรื่องราวมากมาย เราชอบงานศิลปะตั้งแต่เด็ก ชอบ ระบายสีตัวการ์ตูน ชอบดูการ์ตูนญี่ปุ่นอย่าง อาราเล่ ดราก้อนบอล และชอบการ์ตูนของ Studio Ghibli โดยเฉพาะแอนิเมชั่นเรื่อง Spinned Away ที่ลายเส้นน่ารักมาก ส่วนพวก งานเพ้น ระดับมาสเตอร์ชอบผลงานของปาโบล ปิกาโช หรือปอล เซซาน ดูแล้วเพลิน ตาดี ทําให้ตอนเข้ามหาวิทยาลัยตัดสินใจเรียนภาควิชาทัศนศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เลือกลงเรียนวิชาที่เป็นแนวอินทีเรียร์หรืออะไรก็ได้ที่ทําให้ได้วาดรูป 

“แต่ตอนเรียนไม่มีความมั่นใจเลยนะคะว่าจะอยู่รอดได้ด้วยอาชีพศิลปิน ยิ่งตอนเรียนจบ คุณพ่อเสีย ยิ่งคิดหนักว่าจะไปต่อดีไหม แม้ที่บ้านจะไม่กดดัน แต่ก็ไม่ได้สนับสนุน โชคดีที่หลังจากเรียนจบทางมหาวิทยาลัยมีโปรเจ็กต์ Brand New เบิดโอกาสให้คนทํางานศิลปะที่ยังไม่เคยจัดนิทรรศการเดี่ยวได้มาสร้างสรรค์และขายผลงานของตัวเอง และเราได้เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้แสดงผลงานด้วย งานตอนนั้นเป็นการเพ้นติ้งบนผ้าใบ มีกิมมิกด้วยพื้นผิวสีน้ํามัน ปรากฏว่าผลตอบรับ ดีเกินคาด มีแกลเลอรี่ ติดต่อขอซื้อผลงานเกือบหมด น้ําตาจะไหลเลยค่ะ ทําให้ ดสินใจเดินบนเส้นทางนี้ต่อ

“หลังจากนั้นแกลเลอรี่ 100 ต้นสนติดต่อชวนไปทํางานด้วยกัน ซึ่งความที่ เป็นแกลเลอรี่ศิลปะร่วมสมัย มีชื่อเสียงระดับโลก และได้รับการยกย่องจากนิตยสาร ศิลปะอย่าง London a Contemporary Art เราจึงตัดสินใจร่วมงานด้วย ถึงตอนนี้ ก็ 20 ปีแล้วค่ะ ระยะเวลาที่ผ่านมามีทั้งงานแสดงเดี่ยวและแบบกลุ่ม รวมถึงงาน ด้านคอมเมอร์เชียลที่ให้เราออกแบบลวดลายสินค้าต่าง ๆ อย่างฉลากบรรจุภัณฑ์ ขวดนํ้าคริสตัล หรือการออกแบบสติกเกอร์ไลน์ให้กับห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลในโอกาส ครบรอบ 75 ปี คงเป็นโชคดีด้วยมังคะที่ทํางานออกมาแล้วมีคนชื่อ อาจเป็นเพราะ เขาชอบในคาแร็คเตอร์ต่าง ๆ ที่เราออกแบบ อย่างเช่น การใช้ตัวละครสัตว์หรือ การ์ตูนมังงะเข้าไปผสมผสานกับวัฒนธรรมป๊อป (Pop Culture) และตัวละคร เหล่านั้นก็สามารถสื่อสารอะไรบางอย่างได้ด้วย เราจึงคิดว่าลูกค้าคงชอบจุดนี้ คนเห็นเยอะเข้าก็นําไปบอกต่อ จนเราได้มีโอกาสไปร่วมงานกับแบรนด์ต่างๆ ได้ไปร่วมจัดนิทรรศการที่ต่างประเทศอยู่เรื่อย ๆ (ยิ้ม)

“อีกหนึ่งความโชคดีคือการทางานในสายนี้ สังคมสมัยก่อนอาจมีการกีดกัน ความเป็นผู้หญิงกับงานศิลปะ บางคนต้องใช้ชื่อผู้ชายในการลงนามในผลงานเพื่อให้ ได้รับการยอมรับ รวมถึงโอกาสที่จะเข้าถึงการแสดงงานในพิพิธภัณฑ์และงานแสดง ระดับนานาชาติที่ยังไม่เท่าเทียม แต่ในปัจจุบันเราคิดว่าโลกค่อนข้างเปิดกว้างแล้ว ไม่ว่าเพศไหนก็สามารถสร้างสรรค์ผลงานศิลปะออกมาได้ เพราะโฟกัสที่ผลงานมากกว่า แต่ถ้าเป็นสายงานด้านอื่น ๆ แน่นอนว่ามันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับ รูปแบบการทํางานในแต่ละองค์กร อาจโดนผลกระทบที่ต่างกัน แต่อย่างไรก็ตาม เราก็อยากเป็นหนึ่งในกระบอกเสียงในเรื่องของความเท่าเทียมทางเพศ ไม่ว่าจะเป็น

เรื่องสิทธิ หน้าที่ หรือโอกาสที่ควรได้รับอย่างเท่าเทียมกันโดยไม่มีการเลือกปฏิบัติ “ถ้าถามถึงอุปสรรค ส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากสภาพแวดล้อมรอบข้าง เกิดจาก ตัวเราเองล้วน ๆ ในเรื่องของการมีวินัย การมีสมาธิ และการจดจ่อกับงาน ด้วยความ ที่เราเป็นเจ้านายตัวเอง ฉะนั้นต้องค้นหาข้อมูล หาอุปกรณ์ ทําอะไรหลาย ๆ อย่างด้วยตัวเอง ต้องสร้างสิ่งแวดล้อมรวมถึงบรรยากาศในการทํางานให้ดี เพื่อที่เราจะได้ โฟกัสกับงานได้เต็มที่ เหมือนเป็นการแข่งขันกับตัวเอง ไม่ได้แข่งกับใคร และอย่างที่รู้ กันว่าเมื่อก่อนวงการศิลปะในประเทศเรามีพื้นที่ให้แสดงฝีมือค่อนข้างน้อย แต่ช่วงหลัง เริ่มมีแกลเลอรี่หรือมิวเซียมมากขึ้น ศิลปะเกิดความเคลื่อนไหว ไม่เฉพาะแต่งานเพ้นต์ เป็นที่นิยมในแต่รวมไปถึงงานสตรีทอาร์ตและอาร์ตทอยที่ช่วงนี้กระแสมาแรงมาก เด็กรุ่นใหม่ ทําให้คนหันมาสนใจศิลปะกันมากขึ้น ซึ่งก็เป็นผลดีกับเราด้วยค่ะ”

เสียดสีในเฉดสดใส

ใครเป็นแฟนพันธุ์แท้ของยุรีคงรู้ว่าภายใต้ผลงานอันน่ารักสดใสนี้ มีประเด็น ทางสังคมที่เสียดสีได้อย่างเจ็บปวดซ่อนอยู่ “เอกลักษณ์ของงานเรา ถ้าเป็นงานเพ้นต์ คงเป็นการใช้ตัวการ์ตูนที่น่ารัก แต่แฝงด้วยเนื้อหาที่ค่อนข้างลึกและหลากหลาย ไม่ว่า จะเป็นเรื่องภายในจิตใจของมนุษย์ สุขภาพ สิ่งแวดล้อม การเมือง หรือเรื่องราวใน สังคม ล้อไปตามสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลา

“ทีมาของการหยิบยกประเด็นทางสังคมเกิดจากการที่เราได้มีส่วนร่วมอยู่ใน ห้วงเวลานั้น ๆ อย่างเรื่องการเมืองที่ค่อนข้างมีผลกระทบกับชีวิตความเป็นอยู่ของ คนในสังคม แม้เราจะไม่ได้โดนเยอะขนาดนั้น แต่ก็เห็นได้จากคนรอบข้าง รวมถึง เราเป็นคนที่อินกับเหตุการณ์ในสังคมอยู่แล้ว ทําให้งานไม่แยกออกจากชีวิต จะเป็น เหมือนการจดบันทึกด้วยภาพ หรือเวลาเล่นโทรศัพท์แล้วเห็นข่าวเรื่องต่างๆ เรา มักจะหยิบเรื่องที่สนใจหรืออินกับมัน อย่างเรื่องเฟมินิสต์เราก็ใส่ลงไปในผลงาน ที่ชื่อว่า “Lady Key เป็นผลงานประติมากรรมรูปหล่อ โดยปั้นเป็นแมวเพศเมียนั่งกอดเข่าส่งสายตาละห้อย และที่หว่างขามีแม่กุญแจล็อกกางเกงในเหล็กไว้อย่าง รัดกุม แฝงนัยเรื่องของการกดขี่ทางเพศและความทรมานของอิสตรี 

“หรืออย่างเรื่องการสมรสเท่าเทียมที่ใส่ลงไปในนิทรรศการ The Mansion of Platea ครั้งล่าสุดในภาพที่ชื่อว่า The LGBTC+ Sailors in the World of Two Surr ทีเราวาดเซเลอร์มูนในเวอร์ชัน LGBTC+ เพื่อสื่อถึงความเท่าเทียมกันของทุกเพศโดยเลือกน่าสัตว์ในธรรมชาติที่มีการรักเพศเดียวกันมาวาด อย่างโลมา เพนกวิน ยีราฟ ถึง และพอกฎหมายสมรสเท่าเทียมประกาศใช้ จึงวาดแหวนลงไปในนิ้วมือ ของสัตว์ด้วย อยากนําเจตนารมณ์ของเราถ่ายทอดผ่านงานศิลปะ เพราะอยากให้ผู้ที่ มาชมได้อะไรบางอย่างกลับไปด้วย แต่ถ้าเรื่องทีเรามีประสบการณ์โดยตรง ส่วนใหญ่ เป็นเรื่องจิปาถะอย่างในชีวิตประจําวัน เช่น ขโมยเพิ่งขึ้นบ้านไม่นานมานี้ จึงใส่ลงไป ในภาพวาด The Stealing Raccoon and the Sin of Greed” โดยใช้แร็กคูนที่มีนิสัยชอบขโมยมาเป็นตัวละครแทนโจร น่ามาสร้างสรรค์ให้เป็นผลงานศิลปะให้บันเทิง ใจ ดีกว่ามานั่งโกรธแค้นแล้วไม่มีอะไรดีขึ้นมาค่ะ (หัวเราะ) 

“ส่วนสไตล์งานที่ทุกคนเห็นว่าน่ารักสดใส ความจริงเราแค่รู้สึกเบื่อโลก จึง วาดอะไรที่ไม่เหมือนจริงเพื่อหลีกหนีสิ่งที่เห็นด้วยตา โดยใช้สัตว์ต่าง ๆ ที่ให้ ที่ให้ความ รู้สึกน่ารัก ไม่มีพิษภัย มีความตรงไปตรงมากว่ามนุษย์ ส่วนสีสันของงานมาจาก รสนิยมที่เราชอบความสนุกสนาน จึงอยากแปรสิ่งที่ไม่ดีให้สวยงาม ช่วยลดทอน ความโหดร้ายของเนื้อหา เพื่ออย่างน้อยที่สุดเราจะได้เข้าใจและใช้ชีวิตอยู่กับมัน ง่ายขึ้น เพราะเราไม่ใช่สายก้าวร้าวหรือรุนแรงขนาดนั้น ยังอยู่ในระดับที่สื่อสารได้ว่า ต้องการจะสื่อถึงเรื่องอะไร

The Mansion of Plates

นิทรรศการต้อนรับการกลับมาของบุรีหลังห่างหายจากการจัดแสดงผลงาน ที่ประเทศไทยกว่า 5 ปี ภายใต้คอนเซ็ปต์ที่ว่าด้วยความเท่าเทียมทางเพศ การต่อสู้ และความเข้มแข็งของผู้หญิง ผ่านวัฒนธรรม นิทานพื้นบ้าน และเรื่องราวจาก ประวัติศาสตร์ “งานนี้ถือเป็นนิทรรศการเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่ทํามา อาจจะยาก ทีสุดเลยด้วยป่า เพราะด้วยพื้นที่ที่ใหญ่มาก กว่าจะผลิตออกมาได้แต่ละชิ้นก็ใช้ เวลาประมาณ 2 – 3 เดือน กว่าจะเสร็จสมบูรณ์ก็ใช้เวลาร่วมปี จึงภูมิใจนําเสนอ นิทรรศการนี้มากๆ อยากให้มากันเยอะ ๆ นะคะ (งานมีถึง 18 มีนาคม 2025 ณ ศูนย์งานศิลปะ JWD Art Space)

“แรงบันดาลใจของงานนี้ เราอยากสื่อเรื่องความเท่าเทียมทางเพศเพื่อลด ความเหลื่อมล้าในสังคม โดยเลือกใช้ตัวละครอย่างผีและปิศาจมาอุปมาถึงความ ซับซ้อนทางสังคม เพราะจะสังเกตได้ว่าในตํานานหรือเรื่องเล่าของพี่มักเป็นผู้หญิง ที่ถูกทําร้ายจนเกิดเรื่องน่าเศร้าในประวัติศาสตร์ เช่น ผีโอคิคุ เมดูซา แม่นาค หรือแม่มด รวมถึงตัวละครที่ไม่เคยถูกอคติ แต่ก็ยังโดนว่าร้าย โดยเลือกหยิบ ไอคอนสมัยใหม่อย่างลิซ่าและเหล่านักรบสาวเซเลอร์มูน เพื่อเปลี่ยนตัวละคร เหล่านั้นให้เป็นสัญลักษณ์ที่ทรงพลังของผู้หญิงจากการไม่ยอมจํานนต่อำนาจการกดขี่ทางเพศ

“ห้องแรกสุดเริ่มต้นด้วยเรื่องราวของเมดูซาและเทพอาธีน่า หนึ่งในตํานาน ปกรณัมกรีกที่ตกเป็นเหยื่อของอํานาจทางเพศ เมดูซาถูกตราหน้าว่าเป็นสัตว์ประหลาด เรื่องราวคร่าว ๆ คือเดิมเมดูซาเป็นผู้หญิงสวยมาก จนเทพโพไซดอนถูกใจแล้ว บุกเข้าไปข่มขืน ณ กลางวิหารศักดิ์สิทธิ์ของอาธีน่า ด้วยความที่อาธีน่าเจ้าของวิหาร มีความอิจฉาในความสวยของเมดูซา จึงสาปให้กลายเป็นปีศาจครึ่งคนครึ่งงู แต่ โพไซดอนที่ก่อเรื่องกลับไม่โดนลงโทษอะไร สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมการข่มขืน ในสังคมชายเป็นใหญ่ หลายครั้งที่ผู้ถูกกระทําถูกมองว่าเป็นฝ่ายผิด จึงอยากยกมาเป็นตัวอย่างของความไม่ยุติธรรมและความไม่เท่าเทียม

“ห้องถัดมาด้านซ้ายเป็นภาพจิ้งจอก 9 หางที่ตั้งใจวาดเป็นข่า Blackpinkt ตอนที่เธอไปแสดง Crazy Horse Paris ช่วงนั้นมีกระแสทั้งชื่นชมและกระแสลบ เราจึงหยิบเหตุการณ์ตรงนั้นมาเล่า ซึ่งจิ้งจอก 9 หางตามตํานานมักเล่าในมุมมอง ของความชั่วร้าย สื่อถึงสัญลักษณ์ของการล่อลวงชายด้วยความงาม แต่สําหรับเรา มองว่าแท้จริงแล้วความงามไม่ใช่ต้นตอของความผิดบาป แต่อาจเป็นกลุ่มคนที่ ลุ่มหลงในความงามเองหรือเปล่าที่ไม่เอาไหน

“ส่วนภาพด้านขวาเลือกเซเลอร์มูนมาเป็นแรงบันดาลใจ เพราะเป็นการ์ตูนในยุคปฏิวัติความเป็นเพศหญิง อย่างสมัยก่อนฮีโร่ที่ต่อสู้กับเหล่าร้ายมักเป็นชาย หรือในขบวนการ 5 สีจะมีผู้หญิงแค่ 1 คน ซึ่งเซเลอร์มูนเป็นการ์ตูนที่สามารถ ถ่ายทอดความเป็นผู้หญิงที่สามารถลุกขึ้นมาต่อสู้ด้วยตัวเองได้ และไฮไลต์ของงานนี้คือรูปภาพงานผีนับจานหรือผีโอคิคุของญี่ปุ่น เป็นเรื่องเล่าโศกนาฏกรรมของสาวใช้โฉมงาม โดนฆ่าเพราะไม่ยอมเป็นภรรยาซามูไร ณ ปราสาทฮิเมจิ ในตํานานเล่าว่าซามูไรสั่งให้สาวใช้หรือโอคิคดูแลจานล้ําค่า 10 ใบ แต่สาวใช้ท่าแตก 1 ใบ จึงถูกซามูไรลงโทษด้วยการให้นับจานให้ครบ 1 – 10 ไป ตลอดชีวิต แต่บางตํานานก็เล่าว่าแท้จริงแล้วสาวใช้ไม่ได้ทําแตก แต่ชามูไรน่าจาน ไปซ่อนเพื่อหวังให้เธอชดใช้ความผิดด้วยการเป็นภรรยา แต่เธอไม่ยอม จึงเลือก ที่จะรักษาเกียรติของตนด้วยการกระโดดลงบ่อน้ํา ซึ่งปัจจุบันบ่อน้ําแห่งนี้ก็ยังคงอยู่ จึงอยากยกมาเป็นตัวอย่างของผู้หญิงที่ถูกข่มเหงรังแกไม่มีทางสู้

“สุดท้ายเป็นห้องมืด เราใช้เทคนิคภาพถ่ายฟิล์มกระจก เป็นสไตล์ Photo Portrait โดยเรานํารูปภาพที่ถ่ายออกมาใส่ในกรอบรูปอย่างดี ซึ่งในสมัยก่อนคนที่ จะถ่ายภาพแบบนี้ได้ต้องเป็นคนสําคัญและร่ํารวย แต่เราเลือกผู้หญิงที่เป็นคน ชายขอบหรือบุคคลที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม อย่างเช่น ผีแม่นาค เป็นตํานาน หญิงสาวที่แทนความเป็นสตรีเพศในหลายแง่มุม ทั้งในฐานะภรรยา แม่ และตัวแทนของความรักที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งสะท้อนบทบาทของผู้หญิงในสังคมไทย แต่สุดท้าย บางเรื่องเล่าบอกว่าวิญญาณเธอถูกกักขัง ต้องทนทุกข์อย่างเจ็บปวด และความพิเศษ ของโซนนี้คือบางคนเชื่อกันว่าปกติแล้วกล้องจะถ่ายไม่ติดผี

แต่งานของเราถ่ายติดผีผู้หญิงเหล่านี้ได้นะ (ยิ้ม) เหมือนเป็นการให้คุณค่าและให้ความสําคัญในตัวตน ของหญิงแกร่งทั้งหลายเหล่านั้นที่ต้องต่อสู้กับอุปสรรคต่าง ๆ ในชีวิต แม้ผีผู้หญิง ในเรื่องเล่าจะไม่ถูกให้ความสําคัญ แต่ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่มีคุณค่า และปัจจุบัน เรื่องราวเหล่านี้ก็ยังไม่เลือนหายไปจากสังคมด้วยซ้ําไป

“แม้ผลงานของเราจะมีความเป็นเพศอย่างชัดเจน แต่อยากเน้นในเรื่องของ ความเท่าเทียมด้วย ไม่ได้อยากพูดถึงแค่เรื่องอุปสรรคของผู้หญิงเพียงเท่านั้น ซึ่งเรา คิดว่าอุปสรรคของชีวิตคนเรามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่การมีอยู่ของความเป็นเพศแล้วค่ะ”

Power of Art

“เราคิดว่าศิลปะมีพลังที่ช่วยกระตุ้นให้คนเกิดการตระหนักรับรู้ได้บางอย่าง เหมือนเวลาที่เราดูหนังก็จะถูกดูดเข้าไปในเรื่องราวที่สื่อนั้นกําลังจะถ่ายทอด และ ค่อย ๆ คิดตามเรื่องราวที่เขาปูมาให้ เช่นเดียวกับงานศิลปะ แต่ด้วยความที่ผลงาน ของเราอิงมาจากเหตุการณ์ในสังคมรอบตัว ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนมีประสบการณ์ร่วม อยู่แล้ว ฉะนั้นผู้ชมก็จะมีพื้นฐานของชุดข้อมูลแรก จากนั้นเมื่อเรานํามาสร้างสรรค์ เป็นผลงานศิลปะต่อ พอผู้ชมมาดูผลงานของเราอีกครั้ง เขาก็จะได้รับข้อมูลเข้าไปอีก เป็นชุดที่ 2 จะทําให้เกิดการนิ่มซับเข้าไปในความคิดเรื่อย ๆ หรืออาจได้เห็นในมุมมอง ต่าง ๆ มากขึ้น แม้ว่าคนที่รับข้อมูลบางทีเขาอาจจะไม่ได้เชื่อหรือไม่ได้ยิน แต่เราคิด ว่าศิลปะสามารถช่วยหล่อหลอมจิตใจคนได้นะ

“ในปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นหญิง ชาย หรือเพศอื่น ๆ ที่สังคมเริ่มเปิดกว้าง ยอมรับ แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นมาตั้งแต่ยุคโบราณ โดยเฉพาะ เรื่องของสังคมชายเป็นใหญ่ที่น่ามาสู่ความรุนแรงหรือการก่ออาชญากรรมต่าง ๆซึ่งเราก็ไม่ได้อยากเบถมฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่อยากออกมาให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่อง ของความเท่าเทียมทางเพศ เพราะความรุนแรงและการกดขี่ไม่ควรเกิดขึ้นกับใคร ทั้งสิ้น ทุกคนสมควรได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรม 

“เพราะมนุษย์มีคุณค่า ไม่ว่าจะเพศอะไรก็ตาม”

ที่มานิตยสารแพรว 

เรื่อง Prince ภาพ อิทธิศักดิ์ 

สไตล์ลิสต์ ชัญญาภัค เขมหิรัญกิจ

ในเวลาที่ประเทศลําบาก เรามักเห็นเครื่องหมาย กาชาดที่เป็นกากบาทสีแดงบนพื้นสีขาวของเจ้าหน้าที่ลงพื้นที่ช่วยเหลือประชาชน สภากาชาดไทย องค์กรการกุศลที่ก่อตั้งขึ้นใน สมัยรัชกาลที่ 5 จากจุดเริ่มต้นเพื่อช่วยเหลือผู้ประ สบภัยในสงคราม ได้ขยายความช่วยเหลือให้กว้างขึ้น ทั้งด้านการแพทย์ บริจาคโลหิต และงานส่งเสริม คุณภาพชีวิต ซึ่งในปีนี้โครงการแพรวแชริตี้จะร่วมมอบเงินบริจาคให้ทางสภากาชาดไทยด้วย

“คุณจันทร์ประภา วิชิตชลชัย” รองผู้อํานวยการ สํานักงานจัดหารายได้ สภากาชาดไทย หรือ Donation HUB จะมาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราวของสภากาชาดไทย ที่เราอาจไม่เคยรู้

พันธกิจเพื่อสังคม

“ต้องเล่าย้อนว่าจุดประสงค์แรกของการก่อตั้งสภากาชาดไทยคือการบรรเทาทุกข์ ช่วยเหลือผู้ประสบเหตุ จากการสู้รบในเหตุการณ์ รศ. 112 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 ขณะนั้นไทยกับฝรั่งเศสมีข้อพิพาทเรื่องชายแดน บริเวณแม่น้ําโขง โดยฝรั่งเศสเข้ามาอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ เหตุการณ์ครั้งนั้นนําไปสู่การสู้รบกัน ทําให้ทหาร และประชาชนได้รับบาดเจ็บเป็นจํานวนมาก สถานการณ์ไม่ต่างจากกรณีชายแดนไทย – กัมพูชาในปัจจุบัน เลยค่ะ ความต่างคือยุคนั้นไม่มีองค์กรเข้าไปช่วยเหลือ

“ในช่วงเวลานั้นเอง ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ได้รวบรวมเงินจากสุภาพสตรีและข้าราชบริพาร ที่มีจิตศรัทธา แล้วกราบบังคมทูลต่อรัชกาลที่ 5 ขอก่อตั้งองค์กรการกุศลเพื่อนําเงินจํานวนนี้ไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ รัชกาลที่ 5 จึงมีพระราชดําริให้จัดตั้ง สภาอุณาโลมแดงแห่งชาติสยาม” และเมื่อเหตุการณ์สู้รบสงบลง สภา อุณาโลมแดงแห่งชาติสยามยังคงอยู่ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นสภากาชาดสยาม ก่อนจะมาเป็นสภากาชาดไทย ในปัจจุบัน นอกจากการทํางานภายในประเทศ เรายังเข้าร่วมองค์กรระดับนานาชาติอย่างคณะกรรมการกาชาด ระหว่างประเทศ (ICRC) เพื่อปกป้องและช่วยเหลือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากความขัดแย้งในสงครามด้วย

“สภากาชาดไทยไม่ได้ดูแลเฉพาะยามสู้รบอย่างเดียว ในยามบ้านเมืองสงบ เรายังทํากิจกรรมช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้านต่าง ๆ และเป็นที่มาของพันธกิจที่สองคือ การบริการทางการแพทย์และสุขภาพอนามัย ที่หลายคนอาจไม่รู้คือโรงพยาบาล จุฬาลงกรณ์เป็นโรงพยาบาลในสังกัดของสภากาชาดไทย หลังจากที่รัชกาลที่ 5 สวรรคต รัชกาลที่ 6 ทรงดํารงตําแหน่งองค์พระบรมราชูปถัมภกของสภากาชาดไทย องค์ต่อมา พระองค์ท่านได้เสด็จฯไปทอดพระเนตรงานของสภากาชาดญี่ปุ่น ซึ่งมีบริการทางการแพทย์และมีโรงพยาบาลของตัวเอง จึงมีพระราชดําริให้สร้าง โรงพยาบาลในสภากาชาดไทยขึ้น แห่งแรกคือโรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา จังหวัดชลบุรี อีกหนึ่งโรงพยาบาลที่ได้รับพระราชทานเพื่อเป็นอนุสรณ์ ของพระราชบิดา ก็คือโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ที่เกิดจากการ เรี่ยไรเงินจากข้าราชบริพาร รวบรวมเงินได้ประมาณ 120,000 กว่าบาท นอกจากนี้ เรายังมีศูนย์แพทย์ย่อย ๆ อีกหลายแห่ง เช่น ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูที่สมุทรปราการ เพื่อดูแลผู้ป่วยติดเตียง ผู้สูงอายุ ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สถานเสาวภาที่ทํางานวิจัย ทางการแพทย์ในการผลิตเซรุ่ม วัคซีนต่าง ๆ รวมถึงศูนย์รับบริจาคอวัยวะและ ศูนย์ดวงตาสภากาชาดไทย

“พันธกิจที่ 3 คืองานบริการโลหิต ซึ่งเราได้รับมอบหมายตรงจากรัฐบาล ให้เป็นศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ ในแต่ละวันเราต้องมีโลหิตสํารอง 2,000 ยูนิต ต่อวันเพื่อส่งต่อให้โรงพยาบาลทั่วประเทศ จึงอยากรณรงค์ให้มาบริจาคต่อเนื่องทุก 3 เดือน ในอนาคตเราจะสร้างภาคบริการโลหิตที่ลพบุรี เพื่อให้คนไปบริจาดง่ายขึ้น ซึ่งขณะนี้ยังต้องระดมทุนอยู่

“สําหรับพันธกิจสุดท้ายคืองานส่งเสริมคุณภาพชีวิต ดูแลกลุ่มผู้เปราะบาง เช่น ผู้สูงอายุที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ผู้ป่วยติดเตียง ผู้พิการ ผู้ยากไร้ เราจะ ส่งหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ออกไปรักษาผู้ป่วย เช่น ผ่าตัดต้อกระจก รวมถึงมีหน่วยแพทย์ ออกไปรักษาโรคพาร์กินสัน บริการตัดแว่นให้กับเด็กที่ขาดแคลนทุน รวมถึงส่งครูอาสา ไปสอนหนังสือในชนบท

รวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย

“ในบรรดาพันธกิจทั้ง 4 ด้าน เรามุ่งไปที่งานช่วยเหลือผู้ประสบภัยและงาน รักษาพยาบาลเป็นหลัก เพราะที่ผ่านมาเราเจอเหตุการณ์ที่คาดเดาไม่ได้เยอะ เช่น น้ําท่วมหรือโรคอุบัติใหม่อย่างโควิด-19 ทําให้ความช่วยเหลือที่เราส่งออกไปสวนทาง กับเงินบริจาคที่มีเข้ามาน้อยลง เราเห็นตัวอย่างของสภากาชาดในต่างประเทศ มีการทํากองทุนสํารองฉุกเฉินไว้เลย จึงเป็นที่มาของการจัดตั้งกองทุน โครงการ เงินทุนฉุกเฉินเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ สภากาชาดไทย” เมื่อมีภัยมา เงิน ส่วนนี้จะนําไปช่วยเหลือได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลารอเงินบริจาค “โดยทั่วไปแล้วภัยพิบัติจะแบ่งเป็น 4 ระดับ ระดับแรกคือผู้ที่ได้รับความ เดือดร้อนไม่เกินร้อยครัวเรือน เช่น เหตุการณ์น้ําท่วมตามธรรมชาติที่มาแล้วไป เราจะส่งชุดธารน้ําใจไปช่วยเหลือ ส่วนระดับที่สองคือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อน เกินร้อย แต่ไม่ถึงพันครัวเรือน เรามีสถานีสภากาชาดประจําอยู่ตามภูมิภาคต่างๆ 14 แห่ง สถานีกาชาดเหล่านั้นจะส่งหน่วยเคลื่อนที่เร็วไปประเมินสถานการณ์ ถ้า ชุดธารน้ําใจไม่พอ เราก็จะเติมเข้าไป หรือถ้าบางพื้นที่ต้องทําครัว เราก็จะท่าครัว เคลื่อนที่ น่าอาหารปรุงสุกไปมอบให้

“ระดับสามคือมีผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนมากกว่าหมื่นครัวเรือน เช่น สถานการณ์น้ําท่วมที่จังหวัดน่าน นอกจากให้ทุ่งธารน้ําใจ ทําครัวเคลื่อนที่ เรายัง ส่งเรือท้องแบนไปช่วย น่าหน่วยแพทย์ออกตรวจ และมีหน่วยรถผลิตน่าดื่มสะอาด ซึ่งกลุ่มบริษัทดาว ประเทศไทย ได้มอบรถคันนี้ให้เรา สามารถใช้น้ําที่ท่วมในพื้นที่ มากรองเป็นน่าสะอาดแล้วนําไปดื่มหรืออาบได้เลย ซึ่งตอนนี้มีรถเพียงคันเดียว ถ้ามีผู้ร่วมบริจาคอีกก็จะมีประโยชน์มาก เพราะรถหนึ่งคันสามารถท่าน้ําสะอาดใช้ได้

ทั้งหมู่บ้าน

“ระดับที่ 4 คือเหตุการณ์ที่สร้างความรุนแรงระดับชาติ เช่น เหตุการณ์ที่ชายแดนไทย – กัมพูชา ซึ่งนี่คือพันธกิจหลักของเราในการบรรเทาความเดือดร้อน จากเหตุการณ์สู้รบ ทุกวันนี้เงินในกองทุนฉุกเฉินได้ถูกนําไปใช้ในเหตุการณ์ นํ้าท่วมที่น่านและที่ชายแดน โดยเราจะทํางานร่วมกับเหล่ากาชาดในแต่ละจังหวัด เน้นบรรเทาทุกข์ผู้เปราะบาง เรามีแอพพลิเคชั่นที่ชื่อ “พ้นภัย อาสาสมัครในพื้นที่ สามารถปักหมุดพื้นที่ที่ต้องการความช่วยเหลือในแอพ เช่น ผู้ป่วยติดเตียงท่านนี้ อาศัยอยู่จุดไหน แล้วเราจะเข้าพื้นที่ไปช่วยต่อเลย

“สําหรับสถานการณ์ชายแดน เราทํางานร่วมกับหลายหน่วย และมี เหล่ากาชาดจังหวัดเป็นเจ้าภาพดูแลศูนย์อพยพใน 5 จังหวัด ได้แก่ อุบลราชธานี สุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ และตราด นอกจากท่าศูนย์พักพิง เราแจกจ่าย ชุดธารน้ําใจ หมอนมุ้ง อุปกรณ์ทําครัว ฯลฯ ขณะเดียวกันทางสํานักงาน บรรเทาทุกข์ก็ได้ส่งหน่วยเคลื่อนที่เร็วเพื่อประเมินสถานการณ์และเข้าไปช่วยเหลือ เบื้องต้น รวมถึงเราได้ส่งทีมแพทย์จากโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ไปเสริมทัพดูแลผู้ป่วย

“สิ่งสําคัญของภารกิจนี้คือการบริจาคโลหิต ต้องบอกว่าคนไทยใจดี เราได้นํา โลหิตที่ท่านบริจาคไปให้ทหารและประชาชนที่ได้รับบาดเจ็บ และเนื่องจากเรามีหน่วย บริการโลหิตที่จังหวัดขอนแก่นและอุดรธานี คนไทยก็ไปบริจาคที่นั่นเยอะ ทําให้ โลหิตของเราไม่ขาดแคลนค่ะ

หวังพึ่งธารนํ้าใจ

“132 ปีทีผ่านมาเราต้องขอบคุณพี่น้องประชาชนที่ช่วยเหลือตลอด เพราะ ถ้าไม่มีเงินบริจาค สภากาชาดไทยก็คงขับเคลื่อนภารกิจไม่ได้ ซึ่งมีบางช่วงเหมือนกัน ที่เงินบริจาคหยุดชะงัก เช่น โควิด เพราะทุกคนลําบาก แต่ ณ วันนี้หลาย ๆ โปรเจ็กต์เริ่มกลับมาหาต่อและยังรอคอยความช่วยเหลือ หากสนใจอยากร่วม ทําบุญ ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าไปดูรายละเอียดได้ใน www.donationhub. or.th ซึ่งเรามีการระดมทุนทั้งเล็ก กลาง ใหญ่ และยังมีแพลตฟอร์มสําหรับ องค์กรที่อยากร่วมทําบุญกับเราด้วยที่ www.redcross.org

“สุดท้ายต้องขอบคุณนิตยสาร แพรวมาก ๆ ที่เห็นประโยชน์จากโครงการ ที่สภากาชาดท่า สาหรับการจัดโครงการแพรวแชริตี้ที่จะน่าเงินสมทบทุนใน โครงการเงินทุนฉุกเฉินเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ สภากาชาดไทย

“เงินทุกบาทจะถูกส่งไปช่วยเหลือพี่น้องคนไทยที่ได้รับความเดือดร้อนไปตามวัตถุประสงค์”

ในโลกของการแสดงที่เต็มไปด้วยแสงสี มีความสัมพันธ์ของคนสองคนที่เป็นที่น่าจับตามองอย่างยิ่ง นั่นคือ เติ้ล-มติมันท์ ศรีบุญเรือง และ เฟิร์สวัน-วรรณกร เรืองรัตน์ สองนักแสดงจากผลงานดัง “เขมจิราต้องรอด” ทั้งคู่ไม่ได้มีแค่เคมีในจอ แต่ยังเป็นกำลังใจสำคัญให้กันนอกจอด้วย

เติ้ล-มติมันท์ ศรีบุญเรือง

นิยามความเป็น “เติ้ล”
“ถ้าตั้งใจทําอะไร ผมจะมีแพสชั่นกับสิ่งนั้นและชอบเรียนรู้ครับ อย่าง สมัยเด็กถ้าวิชาไหนไม่เข้าใจ ผมจะอัดเสียงแล้วกลับมาย้อนฟัง ผมชอบ เติมเต็มตัวเอง เพราะรู้ว่าเราไม่ได้เก่งไปทุกเรื่อง
ท้าทายสุด

“การถ่ายแบบคือเรื่องที่ผมไม่ถนัดเลยครับ ไม่รู้ว่าจะทําหน้าหรือ วางมือแบบไหน โพสยังไง อย่างวันนี้มาถ่ายแบบกับ แพรว ผมก็ชอบดูพี่ ๆ โพสนะ จะได้เก่งทันคนอื่น ๆ ถ้าในบรรดาเพื่อน ๆ แก๊งดูมันดิ ผมคิดว่า คนที่โพสเก่งและแอตติจูดมาเต็มคือโทมัส (ธีร์ทัศน์ ซึ่งมณีรัตน์) เก่ง (หฤษฎ์ บัวย้อย) และเฟิร์สวัน (วรรณกร เรืองรัตน์) ครับ เพราะมีอินเนอร์ สีหน้าท่าทางก็ดูเป็นมืออาชีพมาก”

มุมลับ

“ผมติดเกม หมดเงินไปกับการซื้อไอเท็มใหม่ ๆ ในเกมเยอะเลย ต่อให้ ช่วงนั้นเงินน้อย แต่ถ้ามีอาวุธใหม่ปล่อยมาก็ต้องซื้อตั้งแต่วันแรก เล่นดีไม่ดี ไม่รู้ แค่อยากให้เพื่อนเห็นว่าเรามีของแล้วนะ (หัวเราะ) ความจริงการเล่นเกม อาจไม่ได้ช่วยเรื่องการผ่อนคลายความเครียด เพราะบางเกมเราก็ต้องแก้ปัญหา วางแผนเยอะ ส่วนความสนุกอยู่ตรงที่ได้เล่นกับเพื่อน บางทีลากยาวไปถึงตีสามก็มีครับ”

อินสุดใจ

“ผมชอบออกกําลังกาย เพราะเป็นภูมิแพ้อากาศ การออกกําลังกาย ช่วยให้ระบบหายใจแข็งแรงขึ้น ชอบว่ายน้ํา เทนนิส ฟุตบอล พอเข้าวงการ บันเทิงต้องเพิ่มการเข้าฟิตเนสเพื่อฟิตหุ่นให้เฟิร์มยิ่งขึ้น เมื่อก่อนรู้สึกทรมาน มาก เพราะออกกําลังกายในยิมไม่สนุกเท่ากับไปเล่นข้างนอก และบางครั้งโหม มากไปร่างกายก็บาดเจ็บ ก่อนหน้านี้ต้องใช้เวลาหลายเดือนเพื่อขุดตัวเอง ให้ลุกไปเข้ายิม แต่เดี๋ยวนี้เริ่มชอบละ อาจเพราะมีเป้าหมายว่าอยากได้หุ่นที่ดูลีน ลําขึ้น พอเริ่มเห็นผลก็ยิ่งชอบ ตอนนี้มีน้องเฟิร์สวันมาเล่นด้วยกัน การมีเพื่อน ก็ได้ชาลเลนจ์ตัวเองไปในตัว แต่ไม่ใช่ในแง่แข่งขันนะครับ เป็นการแชร์กันว่า วันนี้เล่นจุดนี้มา เริ่มเห็นผลแล้วนะ ให้กําลังใจกันไปครับ”

เรื่องรัก ๆ

“ความรักคือการอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ เป็นการทําบางอย่างให้โดย ไม่หวังอะไรตอบแทน อย่างผมมีน้องหมาปอมเมอเรเนียนชื่อบะหมี่ ผมรักมาก ไม่เคยคิดว่าจะรักขนาดนี้ ตอนแรกอยากจะเลี้ยงน้องผู้ชาย เนื่องจากรูปร่าง สวยกว่า แต่ปรากฏว่าบะหมี่เป็นน้องสาวที่น่ารัก เรียบร้อย ขี้อ้อน จนผมรู้สึก ดีใจที่ได้รัก บางช่วงผมงานหนักจนน้องงอน เมินใส่บ้าง ใจอยากจะงอนกลับ แต่สุดท้ายก็ต้องใจอ่อน กลับไปอุ้มง้อน้องอยู่ดี”

เฟิร์สวัน-วรรณกร เรืองรัตน์

นิยามความเป็น “เฟิร์สวิน”

“สวัสดีครับ เฟิร์สวัน เกิดวันที่ 1 สิงหาคม 2543 และเป็นลูกคนที่ : ครับ (ยิ้ม) ถ้ามองจากภายนอกผมเป็นคนสดใสร่าเริง แต่จริง ๆ แล้วมีความผสมผสานระหว่างอินโทรเวิร์ตกับเอกซ์โทรเวิร์ตครับ คือค่อนข้างเข้ากับคนใหม่ ๆ ได้ยาก สมัยเด็กจะมีความเนิร์ด ชอบเล่นเกมคนเดียว ไม่ชอบออกนอกบ้าน แต่พอ ม.ปลายเริ่มเข้าสังคมมากขึ้น มีกลุ่มเพื่อนที่สนิท และช่วงมหาวิทยาลัยได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของคณะ (คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) จึงกล้าพูดมากขึ้น ตอนนี้กลายเป็นว่าเวลาอยู่กับ เพื่อนสนิทจะพูดไม่หยุดเลยครับ” (หัวเราะ)”

ท้าทายสุด

“ท้าทายหลายอย่างเลยครับ แต่ท้าทายที่สุดคงเป็นเวลาที่ต้องเจอคน เยอะ ๆ อย่างที่บอก ผมเข้าหาคนไม่ค่อยเก่ง ยิ่งงานไหนที่ต้องขึ้นเวทีแล้ว มีคนดูเยอะ ผมจะตื่นเต้นมากจนตัวสั่น ร้องเพลงเสียงสั่น ทั้งที่ชอบ ร้องเพลงนะครับ จึงเป็นความท้าทายที่ผมต้องเอาชนะตัวเองให้ได้ ซึ่งตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เพราะเริ่มมีประสบการณ์ ผ่านมาหลายงาน”

อินสุดใจ

“คิดว่าเป็นเรื่องร้องเพลงครับ จริง ๆ เป็นสิ่งที่อินมาตลอดนะ แต่ ตอนนี้รู้สึกว่าชอบมากขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งได้ร้องเพลงกับเพื่อน ๆ ในค่าย ยิ่งสนุก และมีความสุขมากๆครับ”

มุมลับ
“อืม….ชอบส่องกระจกครับ ยิ่งเวลาตื่นนอนจะชอบส่องดูว่าทรงผม เป็นยังไง เรียกว่าเป็นสิ่งแรกที่ทําในทุกวัน” (หัวเราะ)

เรื่องรัก ๆ

“ผมคิดว่าตัวเองมีความโรแมนติกนะ (ยิ้ม) มีทุกมุม ทั้งคลั่งรัก สายเปย์ เทคแคร์ แต่อาจจะมีมุมละนิดละหน่อย อยากทําให้คนที่เรารัก มีความสุข แล้วก็มีมุมอ้อนบ้าง อาจจะพูดไม่เก่ง แต่ชอบอ้อน ชอบไปอยู่ ใกล้ ๆ ประมาณว่าติดสกินชิปครับ” (ยิ้มเขิน)