นักร้องหนุ่มขวัญใจสาวๆ “ตู่-ภพธร สุนทรญาณกิจ” พร้อมภรรยา “นุช-นุชนันท์” เปิดใจยังไม่มีโอกาสได้อุ้มลูกเลย นับตั้งแต่ภรรยาคลอดเมื่อวันที่ 7 พ.ค.ที่ผ่านมา เนื่องจากตอนให้กำเนิดเกิดสภาวะรกเกาะต่ำ โดยปัจจุบันลูกสาวยังอยู่ในตู้อบทารก

ได้เป็นคุณพ่อ-คุณแม่ป้ายแดงสมใจแล้วสำหรับคู่ของ “ตู่-ภพธร สุนทรญาณกิจ” และภรรยาคนสวย “นุช –นุชนันท์” เพราะเมื่อวันที่ 7 พ.ค.ที่ผ่านมา เธอได้ให้กำเนิดทายาทคนแรก “น้องริสา-ลริสา สุนทรญาณกิจ” แต่ทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด เพราะในวันคลอดนั้นเธอเกิดภาวะรกเกาะต่ำ ทำให้ต้องผ่าคลอดก่อนกำหนดจากเดิมที่ตั้งใจวันจะคลอดในวันที่ 16 พ.ค. 2561

ล่าสุดเมื่อวันที่ 10 พ.ค. 2561 ทั้งคู่ได้เปิดใจให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท ทั้งยังเปิดเผยว่านับตั้งแต่ภรรยาคลอดลูกมาทั้งสองก็ยังไม่มีโอกาสได้อุ้มลูกสาวเลย ทุกวันนี้ทำได้แค่เฝ้ามองเนื่องจากแพทย์ได้ให้น้องอยู่ในตู้อบไปก่อน ซึ่งนุชได้เล่าย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นด้วย

“ตอนแรกคือไม่ได้มีอาการปวดท้อง แต่วันนั้นเป็นวันที่หมอนัดมาดูอาการ และพบว่ามีภาวะตกเลือด เลยต้องทำการผ่าคลอด จริงๆ ต้องคลอดวันที่ 16 ด้วยสภาวะรกเกาะต่ำ กลัวมากตอนนั้น กลัวหลายๆ อย่าง เพราะถ้าเกิดเลือดไหลเยอะก็ต้องเสียลูกไป”

ขณะที่ “ตู่” เผยว่า “ตั้งแต่ตอนเข้าไปก็ตกใจ ไม่มีโมเมนต์แบบในหนัง เพราะมีความเสี่ยงเยอะ เห็นลูกตอนแรกก็เห็นมีเลือดมีอะไรอยู่ พอได้เห็นหน้าก็โล่งไป เพราะตอนแรกที่หมอบอกว่าอันตราย แต่หมอก็บอกว่าต้องช่วยหายใจก่อน เพราะลูกมีน้ำคร่ำในปอดเยอะ แต่ดูโดยรวมแล้วสุขภาพดี แต่แค่ต้องกำจัดน้ำคร่ำในปอดออกไปก่อน แต่สรุปคือการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แต่ลูกยังต้องอยู่ในห้องอบเลย ห้อง ICU เด็กไปก่อน ตอนนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ย้ายไปอยู่ในตู้อบ คาดว่าอีกไม่กี่วันน่าจะออกแล้ว จริงๆ มันดูน่ากลัวแต่คุณหมอก็อธิบายว่าไม่มีอะไร จริงๆ เราก็อยากโชว์ลูกด้วย แต่ตอนนี้ยังมีสายอะไรอยู่เลยยังไม่อยากเป็นรูปแรกที่เราอยากจะแชร์ แค่ออกมาปลอดภัยและแม่แข็งแรงก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”

อย่างไรก็ตามผู้ใกล้ชิดเผยว่า “ตู่-ภพธร” ไปดูลูกทุกวันและอยากอุ้มลูกสาวใจแทบขาด แต่ไม่สามารถทำได้ เมื่อถามถึงรูปน้องแฟนๆ จะมีโอกาสได้เห็นไหม? ก็ได้รับคำตอบว่าศิลปินหนุ่มต้องการที่จะอัพภาพแรกลงเป็นความประทับใจในอินสตาแกรม อีกทั้งบนตัวน้องยังมีสายต่างๆเยอะมาก คงไม่ดีหากเปิดเผยออกไป เพราะภาพแรกควรจะเป็นภาพที่น่าประทับใจมากกว่านั้น

สุดท้ายนี้เมื่อถามถึงทายาทคนต่อไป นักร้องหนุ่มบอกว่าในอนาคตอาจจะพึ่งทางการแพทย์ในการเลือกเพศเลย แต่ตอนนี้ก็ขอดูแล “น้องริสา” ให้เต็มที่ก่อน พร้อมขอบคุณทุกๆ คนที่ให้กำลังใจและเป็นห่วง

โศกนาฏกรรม ช็อกโลกที่น่ากลัวไม่แพ้ไททานิคคือ เหตุการณ์เรือ Wahine อับปางบริเวณท่าเรือเวลลิงตัน เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2511 มีผู้เสียชีวิต 55 ราย เรื่องนี้อาจเป็นแค่ความทรงจำ หากไม่มีอีเมลที่ส่งมาจากสถานทูตไทยประจำกรุงเวลลิงตันประเทศนิวซีแลนด์ มาถึง คุณนุสรา (อัสสกุล) บัญญัติปิยพจน์ เรื่องราวโศกนาฏกรรมนี้จึงเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง

โศกนาฏกรรม ที่ลืมไม่ลง เรือ Wahine อับปางบริเวณท่าเรือเวลลิงตัน

ตอนนั้นนุสเพิ่งอายุ 5 ขวบ เราพอจำความได้ในระดับเด็กๆ พอโตขึ้นเข้ามหาวิทยาลัยมีเพื่อนถามถึงเหมือนกัน แต่เราไม่ได้คิดว่าเป็นเหตุการณ์ร้ายแรงหรือมีความสำคัญ ประกอบกับในครอบครัวไม่ได้คุยกันเรื่องนี้เลย เพราะแม่บอกว่ามีนักข่าวหนังสือพิมพ์ไทยมาขอสัมภาษณ์ ท่านปฏิเสธไม่อยากให้ข่าว จนเมื่อประมาณ 4 เดือนที่แล้วมีอีเมลจากสถานทูตไทยที่กรุงเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ มาถึงเลขาฯ นุส มีรายละเอียดว่าเมื่อเร็วๆ นี้ทางสถานฑูตได้รับการติดต่อจากชาวนิวซีแลนด์ สอบถามหาชาวไทยนามสกุล ‘อัสสกุล’ ที่อยู่ในเหตุการณ์เรือ Lyttelton-Wellington Ferry Wahine ล่มในปี ค.ศ. 1968 หรือ พ.ศ. 2511

เขาแจ้งว่าเป็นผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ โดยนั่งแพยางออกมาพร้อมกับครอบครัวอัสสกุล บอกแต่เพียงตัวย่อของชื่อต้น ทางสถานทูตคาดเดาจากชื่อย่อและอายุ คิดว่าอาจเป็นนุสและครอบครัว ในปีหน้าทางมูลนิธิของผู้รอดชีวิตจะจัดงานรำลึกครบ 50 ปี จึงอยากติดต่อกับครอบครัวเราและถามว่านุสยินดีที่จะให้ที่ติดต่อกับมูลนิธิไหม ซึ่งนุสยินดี เพราะอยากทราบรายละเอียดด้วย

จากนั้นมีอีเมลจากมิสเตอร์โรเบิร์ต อีวาน ชาวนิวซีแลนด์ มาถึงนุส เขาได้อีเมลนุสมาจากสถานทูตไทยประจำกรุงเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เล่าว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้โดยสารที่รอดชีวิตจากเรือ Wahine อับปางบริเวณท่าเรือเวลลิงตัน เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2511 เขาเล่าว่าตอนที่เรือกำลังจม เขากระโดดลงแพยางที่สำรองไว้สำหรับอพยพผู้โดยสารในยามฉุกเฉิน

หลังจากแพยางลอยมาถึงฝั่งด้านตะวันออกของ Pencarrow ก็คว่ำ เพราะสู้คลื่นลมไม่ไหว ขณะที่ทุกคนลอยคออยู่ในทะเลใกล้ ๆ กันนั้น เขาเห็นเด็กชายกับเด็กหญิงลอยคออยู่ใกล้ ๆ เขากับผู้ชายคนหนึ่งช่วยดึงเด็กสองคนนั้นขึ้นมาบนฝั่ง โดยแบ่งเด็กกันคนละคน เขาไปกับเด็กหญิง พาไปที่หน่วยให้ความช่วยเหลือ ที่เขาเซอร์ไพร้ส์มากคือ วันรุ่งขึ้นได้เจอเด็กหญิงคนนั้นอีกที่ห้างสรรพสินค้าในเมืองเวลลิงตัน เธอมากับครอบครัวและเด็กหญิงคนนั้นวิ่งเข้ามากอด เขาประทับใจมากนุสอ่านแล้วขนลุกเลย สงสัยจะใช่ นุสพยายามเรียกความทรงจำกลับมาพร้อมกับเข้าไปดูในเว็บไซต์ Wahine Disaster เห็นสิ่งที่เขาบันทึกไว้ถึงกับอึ้งว่าเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดนี้เลยหรือ ซึ่งหากนุสไม่ได้มิสเตอร์โรเบิร์ตช่วยไว้คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ จึงค่อยๆ จับต้นชนปลายได้

ตั้งแต่เด็กช่วงปิดเทอมนุสและพี่ชาย 2 คน (กีรติ – วีรวุฒิ อัสสกุล) จะได้ไปเที่ยวต่างประเทศทุกปี เพราะคุณแม่เป็นเอเจนซี่บริษัททัวร์ จำได้ว่าตอนอายุ 5 ขวบเราไปเที่ยวนิวซีแลนด์กัน มีคุณพ่อ (กฤษณ์) คุณแม่(สุมาลี) คุณย่า (หม้อ) พี่ชาย 2 คน คุณแม่วางโปรแกรมว่าจะเช่ารถขับเที่ยว เพราะนิวซีแลนด์เป็นเมืองที่มีธรรมชาติสวย ส่วนขากลับนั่งเรือ Wahine ข้ามจากเกาะใต้ที่เมืองลิตเทลตัน (Lyttelton) ไปยังเมืองเวลลิงตันที่เกาะเหนือ แล้วค่อยขับรถต่อไปที่สนามบิน

เรือลำนี้มีลักษณะคล้ายเรือสำราญขนาดใหญ่ จากข้อมูลในเว็บไซต์บอกว่า กว้างประมาณ 200 เมตร ยาว 149 เมตร จุผู้โดยสารประมาณ 734 คน มีห้องพักและสิ่งอำนวยความสะดวกเหมือนโรงแรม สามารถนำรถเข้าไปจอดได้ ที่จำได้คือคืนนั้นเราพักค้างบนเรือ ประมาณตี 5 ต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงไซเรน พร้อมกับเสียงกัปตันประกาศให้ทุกคนขึ้นมารวมกันบนชั้นที่คล้ายๆ กับล็อบบี้ แม้ตอนนั้นเรือค่อยๆ โคลงแล้วเอียงลงเรื่อยๆ แต่ผู้โดยสารไม่ได้ตกใจ เพราะยังเสิร์ฟอาหาร ไอศกรีม นุสกับพี่ชายด้วยความเป็นเด็ก เห็นพื้นเรือเทลงก็เล่นเป็นไม้ลื่น กินไอศกรีม สนุกเลย

จากที่ดูในคลิปวิดีโอที่บันทึกรายละเอียดไว้อย่างสมบูรณ์ว่า วันนั้นกรมอุตุนิยมวิทยาพยากรณ์ว่าพายุไซโคลนจะเข้า นับเป็นพายุที่ใหญ่และรุนแรงมากในประวัติศาสตร์ของนิวซีแลนด์ กัปตันมั่นใจว่าแรงลมขนาด 50 นอต หรือ 50 – 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สามารถรับมือได้ แต่ตอนที่เรือกำลังจะเข้าเทียบที่ท่าเรือเวลลิงตัน แรงลมขึ้นไปถึง 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง กัปตันจึงนำเรือออกสู่ทะเลอีกครั้ง เพราะคลื่นลมแรงเกินกว่าที่จะนำเรือเข้าไปจอดได้ ความที่คลื่นลมแรงขึ้น ด้านหนึ่งของเรือจึงไปชนกับแนวหินโสโครกซึ่งอยู่ใกล้กับทางเข้าท่าเรือเวลลิงตัน ทำให้ใบพัดด้านขวาเสียหาย เกิดรูรั่วที่ใต้ท้องเรือ น้ำทะลักเข้ามา

แม้กัปตันสั่งให้ลูกเรือไปอุดแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น กัปตันจึงทิ้งสมอคิดว่าผู้โดยสารอยู่บนเรือน่าจะปลอดภัยกว่าที่จะอพยพ เพราะแม้อยู่ใกล้ฝั่งและน้ำไม่ลึก แต่การออกไปสู้คลื่นที่ทั้งแรงและสูงประมาณ 6 – 7 เมตรไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ประมาณบ่าย 2 โมงเรือที่มีน้ำหนัก 9,000 ตันเริ่มเอียงลงเรื่อยๆ กัปตันกลัวว่าเรือจะระเบิด จึงสั่งผู้โดยสารอพยพลงเรือบดสำหรับเกิดเหตุฉุกเฉิน มีอยู่ 2 ฝั่ง ฝั่งละ 4 ลำ แต่เมื่อเรือตะแคง ฝั่งที่เอียงขึ้นสูงเกินกว่าจะปล่อยเรือบดลงได้ จึงเหลือแค่ 4 ลำเทียบกับจำนวนผู้โดยสารกว่า 700 คน ดังนั้นภาพแย่งชิงกันลงเรือบดจึงไม่ต่างจากที่เห็นในภาพยนตร์เรื่อง ไททานิค

“เรือเริ่มเอียงลงเรื่อยๆ ฝั่งที่เอียงขึ้นสูงเกินกว่าจะปล่อยเรือบดลงได้ จึงเหลือแค่ 4 ลำ เทียบกับจำนวนผู้โดยสารกว่า 700 คน ดังนั้นภาพแย่งชิงกันลงเรือบดจึงไม่ต่างจากที่เห็นในภาพยนตร์เรื่อง ไททานิค”

“ทันทีที่ส่งเรือลำที่ 1 ลงไป กัปตันประกาศให้โยนเด็กลงก่อน แต่ผู้โดยสารที่แตกตื่นกลัวตายก็แย่งกันกระโดดลงเรือ จากเดิมที่จุได้ 60 – 70 คนก็กลายเป็นร้อยคน เรือพลิกคว่ำทันที ครอบครัวหนึ่งต้องเสียลูกอายุ 5 – 6 ขวบหายไปกับคลื่น จากนั้นกัปตันส่งเรือลำที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ลงไป ความที่คลื่นลมแรงจนพัดเรือออกจากฝั่งอย่างควบคุมทิศทางไม่ได้บางลำสู้ไม่ไหว พอใกล้ถึงฝั่งก็ล่ม กระแสน้ำพัดคนไปอัดกับแนวหินจนเสียชีวิต เท่าที่นุสจำได้ ครอบครัวเราน่าจะเป็นกลุ่มท้ายๆ ที่ได้ลงเรือ กัปตันประกาศให้ผู้โดยสารมาลงเรือทางฝั่งสตาร์บอร์ด ซึ่งคือด้านขวาของเรือ แต่เรือเอียงขนาดนั้น ก็สับสนทิศทางว่าฝั่งไหนคือสตาร์บอร์ดความโกลาหลจึงเกิดขึ้น บางคนไปปีนผิดฝั่ง ครอบครัวเรามายืนตามที่กัปตันบอก หากให้นึกภาพตามที่คุณโรเบิร์ตเขียน เรือ 4 ลำน่าจะไปหมดแล้ว นุสน่าจะถูกโยนลงในแพยางซึ่งเป็นลำสุดท้ายจริงๆ ตามด้วยพี่ชายคนโต จากนั้นมีผู้ใหญ่กระโดดลงมาทับเราจนเต็มเรือ รวมถึงมิสเตอร์โรเบิร์ตด้วย แล้วแพยางก็ออกไปโดยที่คุณพ่อคุณแม่ คุณย่า และพี่ชายคนกลางยังอยู่บนเรือ ได้ยินเสียงแม่ตะโกนบอกพี่ชายว่าให้ดูแลน้องด้วย

แพเล็กๆ โต้คลื่นลมแรงได้สักพักก็คว่ำ โชคดีที่มีชูชีพ เพราะนุสยังว่ายน้ำไม่เป็น ไม่รู้ว่าลอยอยู่กลางทะเลนานเท่าไร ขณะนั้นคลื่นลมแรงมากจนเรือกู้ภัยไม่สามารถนำเรือออกมาช่วยได้ แต่แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งก็เพิ่งมารู้ในอีเมลว่าคือมิสเตอร์โรเบิร์ต ช่วยพานุสขึ้นฝั่งไปส่งที่รถพยาบาล จากนั้นนุสถูกพามาเจอกับครอบครัวที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ทุกคนปลอดภัย รวมถึงคุณย่าที่ตอนนั้นอายุ 70 ปี ท่านแข็งแรงมาก จากนั้นตามที่มิสเตอร์โรเบิร์ตบอกก็คือ นุสกับครอบครัวไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่ จึงได้เจอกับเขาอีกครั้ง ที่นุสเดินเข้าไปกอด คิดว่าตอนนั้นความรู้สึกเราอยากขอบคุณผู้ใหญ่ ขณะที่เขาประทับใจมาก

จากวันนั้นเราค่อยๆ ลืมเหตุการณ์นั้นไป แม้เขาจะจัดงานรำลึกทุก ๆ 5 ปี แต่เพราะเราไม่รู้จักใครเลย จึงเหมือนกับถูกตัดขาดไปโดยปริยายซึ่งในอีเมลของคุณโรเบิร์ต นอกจากเขียนมาบอกเล่าเหตุการณ์แล้วยังเชิญมาร่วมงานครบรอบ 50 ปีที่เรือ Wahine จม เพราะเหตุการณ์นี้ถือเป็นโศกนาฏกรรมที่ร้ายแรงของนิวซีแลนด์ มีการจัดตั้งเป็นมูลนิธิผู้รอดชีวิต ให้ความช่วยเหลือญาติของผู้เสียชีวิตจำนวน 53 รายที่จมน้ำตาย และอีก 2 รายเสียชีวิตขณะส่งโรงพยาบาล ทำเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ ซึ่งมิสเตอร์โรเบิร์ตเป็นหนึ่งในคณะกรรมการมูลนิธิจึงอยากเชิญครอบครัวเราไปร่วมงานในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2561ซึ่งจะมีพิธีรำลึก 50 ปีที่เรือWahine ล่ม จัดเป็นงานใหญ่ ตั้งแต่เวลา6.30 น. – 15.30 น.

“วันนี้คุณพ่อคุณแม่และคุณย่าไม่อยู่แล้ว พี่ชายทั้ง 2 คน กับนุสตัดสินใจแคนเซิลทริปยุโรปเพื่อเดินทางไปนิวซีแลนด์ เพื่อไปขอบคุณเขาด้วยตัวเอง

“เพราะหากไม่ได้เขา ก็อาจไม่มีนุสราในวันนี้”

เรื่องและภาพ : นิตยสารแพรว, https://nzhistory.govt.nz, Stuff.co.nz, thewahine.co.nz